All Chapters of ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง: Chapter 1961 - Chapter 1970

ฉู่จวินถิงเอ่ย “…สตรีผู้นี้ช่างแน่วแน่เสียจริง ๆ”เซียวอ๋องเห็นสีหน้าหนึ่งวาจายากเอื้อนเอ่ยของฉู่จวินถิงแล้ว ก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ “ฮ่าฮา ข้าเองก็คิดเหมือนกันว่านิสัยเช่นนี้ของนาง ไม่มีดรุณีคนไหนของราชวงศ์พวกเราเลียนแบบได้สักคนเดียว“นางกล้าเอ่ยถ้อยคำเช่นนี้ออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจได้อย่างไรกัน ข้าเห็นคังอ๋องยังหมดคำพูดเลย”“เดิมทีก็มิใช่คนมีสมองปกติอยู่แล้ว มิใช่ใครที่คนทั่วไปจะเปรียบเทียบด้วยได้หรอก”ก่อนหน้านี้ฉู่จวินถิงก็มองว่าอูเยว่เอ๋อร์สมองไม่ดีอยู่แล้ว ยิ่งคราวนี้มาก่อเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก หากจิตใจยังมีความรู้สึกละอายหลงเหลืออยู่บ้างก็ควรจะรู้สึกกระดาก แต่นางกลับไม่รู้สึกอะไรเลยแม้เพียงสักนิด“หลายปีมานี้เหลียงอ๋องไม่เคยมีบุตรแม้เพียงคนเดียว บัดนี้ในที่สุดก็มีบุตรเสียที นับว่าเป็นเรื่องน่าชื่นชมยินดีแล้ว”แววตาของเซียวอ๋องฉายประกายครุ่นคิดใคร่ครวญ ทว่าทันใดนั้นสายตาพลันสะดุดเข้ากับบุรุษผู้หนึ่งซึ่งเดินเข้ามาจากทางด้านหลัง แววตาก็สว่างวาบ ก่อนจะเอ่ยทักขึ้นมา“เหลียงอ๋องเจ้ามาวันนี้จริง ๆ ด้วย!”ฉู่อ๋องหันสายตาไปมอง ก็เห็นเหลียงอ๋องที่กำลังเดินเข้ามาอยู่ไม่ไกลตรงนั้นจริ

ที่ว่านางสายตาไม่ดีหมายความว่าอย่างไรกัน?ทั้งที่ก่อนหน้านี้ได้ยินมาตลอดว่าเซียวอ๋องรักหยกถนอมบุปผา แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นชายแท้หยาบคาย พูดถ้อยคำเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรกัน?“สายตาไม่ดีก็ไปให้หมอรักษาหรือไม่ก็ไปพักผ่อนเถิด”เซียวอ๋องทิ้งท้ายหนึ่งประโยค ก่อนจะเดินจากไปทันที เขาคิดว่าต้องเอาตัวออกมาอยู่ให้ห่างจากที่ตรงนี้ไกลสักหน่อย มิเช่นนั้นคนที่ไม่รู้เรื่องราวอาจคิดว่าเขามีใจชมชอบปู้ชิงเหยาเอาได้ หากเป็นเช่นนั้นจะยิ่งยุ่งยากเข้าไปใหญ่คิดได้ถึงจุดนี้ เขาจึงตัดสินใจว่าตนเองต้องไปพูดเรื่องนี้กับเสด็จแม่ให้ชัดเจนก่อน เพื่อป้องกันมิให้เสด็จแม่จับคู่ที่ไม่เหมาะสมปู้ชิงเหยาเห็นเซียวอ๋องพยายามหลีกเลี่ยงตนเองให้ได้แบบนั้น สีหน้ายิ่งย่ำแย่หนักขึ้นเป็นพิเศษ นางจิกผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น ข่มอารมณ์โกรธแค้นเอาไว้ไม่ไหวก่อนหน้านี้ตอนที่เซียวอ๋องพบนางมิใช่เช่นนี้เลย แต่ดูสิตอนนี้เป็นอย่างไรไปแล้ว หลีกลี้ทุกทางราวกับนางเป็นอสรพิษร้ายอย่างไรอย่างนั้น!นางมิใช่น้ำเหนือหรือสัตว์ร้ายอะไรเสียหน่อย ต้องเป็นเพราะเรื่องก่อนหน้านี้ไม่ผิดแน่!เหวินเมี่ยวจูเห็นเซียวอ๋องพยายามหลีกเลี่ยงปู้ชิงเหยาถึงเพียงนั้น

หลิ่วกุ้ยเฟยสีหน้าจริงจัง นับแต่รู้ว่าโอรสของตนสิ้นหวังกับราชบัลลังก์ นางก็คิดได้และปลงกับสิ่งนั้นแล้วผู้เข้าใจสถานการณ์ย่อมเป็นผู้มีปัญญา ในเมื่อบุตรชายไม่มีหวังกับราชบัลลังก์แล้ว เช่นนั้นก็ไม่ควรฝืนดึงดันต่อไปอีก สู้ปรับตัวอยู่ร่วมกับฮองเฮาให้ดีแบบนั้นยังดีเสียกว่าตราบใดที่พวกเขาไม่ก่อเรื่องไม่สร้างปัญหา และพยายามคิดหาหนทางเพื่อจะได้เป็นกำลังคอยหนุนนำช่วยเหลือฮองเฮาและฉู่อ๋อง ด้วยอุปนิสัยของฉู่อ๋องแล้วเขามิใช่คนที่จะฆ่าลาหลังโม่แป้งเสร็จเซียวอ๋องพยักหน้า “เสด็จแม่พูดถูก”“ข้าว่าแม่นางจากสกุลอวิ๋นก็ไม่เลว มีลักษณะนิสัยงามสง่าเป็นของตนเอง แต่ไหนแต่ไรไม่เคยแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกับแม่นางคนอื่น”“แม่ตั้งใจไปสืบมาด้วยแล้ว ในอุปนิสัยนุ่มนวลอ่อนโยนของนางกลับแฝงความหนักแน่นหลายส่วน ความจริงแล้วนางมิได้เป็นที่รักในตระกูลมากนัก กลับเป็นน้องหญิงของนางที่ได้รับความรักความเอ็นดูมากกว่านาง คนสกุลอวิ๋นไม่ว่าใครก็ชื่นชมอวิ๋นอีอวี้ผู้เป็นน้องหญิงของนางว่าฉลาดเฉลียวเรียบร้อยรู้ประสา และรู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่น”“ก่อนหน้านี้แม่เองก็รู้สึกว่าคนแบบนี้เพียบพร้อมเหมาะสมดี ทว่าสถานการณ์ในตอนนี้แตกต่

ซ่งรั่วเจินลองชิมหนึ่งคำ ก่อนจะพยักหน้าพลางเอ่ยว่า “รสชาติดีจริงด้วย!”“เมื่อก่อนถึงข้าจะชอบกินอยู่แล้ว แต่ก็มิได้รู้สึกอยากกินมากเหมือนตอนนี้ ดูตอนนี้สิ ข้าเห็นอะไรก็อยากกินไปหมด”กู้ฮวนเอ๋อร์ลูบหน้าท้องของตนเอง ก่อนจะทอดถอนใจออกมาอย่างจนใจ “ช่วงนี้ข้าอ้วนกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด มิเพียงท้องโตขึ้นทุกวัน หน้ายังกลมด้วย”เมิ่งชิ่นหัวเราะเบา ๆ “นี่เป็นเรื่องน่ายินดีต่างหาก หากตั้งครรภ์แล้วยังผอมเหมือนเมื่อก่อน แบบนี้คนอื่นจะไม่คิดว่าอวิ๋นอ๋องดูแลเจ้าไม่ดีเอาหรือ?”“ในเมื่อชอบกินก็กินให้เต็มที่เถิด ข้าเพียงไม่ฝืนกินจนอึดอัดก็พอแล้ว กินเสร็จแล้วพักผ่อนสักหน่อยแล้วค่อยออกไปเดินเล่นเคลื่อนไหวร่างกาย ก็ไม่เป็นอะไรแล้ว” ซ่งรั่วเจินเอ่ยด้วยรอยยิ้มกู้ฮวนเอ๋อร์รับคำ “เช่นนั้นข้าก็กินได้อย่างสบายใจแล้ว แค่รอให้คลอดก่อนแล้วค่อยลดเอาก็ได้”ซ่งรั่วเจินหัวเราะพูดคุยกับนางสองสามประโยค ทว่าสายตากลับกวาดมองไปยังเซียวอ๋องและเหลียงอ๋องที่อยู่ไม่ไกลก็เห็นว่าพวกเขาทั้งสองคนพอดื่มสุรากันจนเมามายแล้วก็พากันไปพักผ่อนในตำหนักข้าง ส่วนปู้ชิงเหยาพอเห็นพวกเขาสองคนเดินออกไปแล้วก็ย่องตามหลังไปด้วยทันที แ

ทันใดนั้น เหล่าดรุณีจำนวนไม่น้อยต่างทอดถอนใจกับความโชคดีของปู้ชิงเหยา พวกนางไม่มีวาสนาเช่นนั้นบ้าง ตำแหน่งพระชายาเซียวอ๋อง พวกนางหมดหวังเสียแล้ว“ก่อนหน้านี้คุณหนูปู้ยังอยู่ตรงนี้มิใช่หรือ หายไปไหนเสียแล้วล่ะ?”“เหวินเมี่ยวจู ก่อนหน้านี้มิใช่ว่าเจ้าอยู่กับปู้ชิงเหยาตลอดหรอกหรือ? ตอนนี้นางไปอยู่ที่ใดแล้ว?”เสี้ยวพริบตาที่เหวินเมี่ยวจูเห็นเซียวอ๋องก็ถึงกับอึ้งงันไปทันที ทั้งที่ก่อนหน้านี้ปู้ชิงเหยาตามเซียวอ๋องไป ภายหลังไม่เห็นกลับมา นางก็เดาว่าน่าจะบรรลุเป้าหมายดังหวังแล้วสุดท้ายจนตอนนี้ปู้ชิงเหยาก็ยังไม่กลับมา แต่เซียวอ๋องกลับมาแล้ว นี่มันเรื่องอะไรกัน?“ข้า…ก่อนหน้านี้ข้าเห็นปู้ชิงเหยาเหมือนจะเดินไปทางด้านหลัง…”เวลานี้ มีดรุณีท่านหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า ก่อนหน้านี้นางเห็นปู้ชิงเหยาแอบย่องออกไป ตอนนั้นยังคิดว่าแม้นางจะไปห้องสุขา ก็ไม่น่าเดินไปทางนั้น“แต่ทางนั้น มิใช่ว่าเป็นตำหนักข้างที่เตรียมไว้ให้พวกท่านอ๋องพักผ่อนกันหรอกหรือ?”ทุกคนต่างหันหน้าสบตากันทันที นั้นเป็นทางไปตำหนักข้างจริง ตำหนักข้างในวังหลวงเป็นที่สำหรับให้ท่านอ๋องใช้พักผ่อน ขุนนางธรรมดาไม่สามารถเข้าไปได้ทันใดนั้น สีห