All Chapters of ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง: Chapter 2051 - Chapter 2060

ฉู่มู่เหยาที่หลังจากแต่งงานเมื่อใดที่มีเวลาว่างก็มักจะมาเยี่ยมซ่งรั่วเจินเสมอ ดังนั้นทุกวันหลังจากซ่งจิ่งเซินกลับมาก็ไม่ต้องกลับไปที่จวนก่อน แต่ตรงมาที่จวนรัชทายาทเลยทันที“น้องหญิง บัดนี้เจ้าตั้งครรภ์แล้ว มีอาหารเลิศรสมากมายหลากหลายให้กินตลอดทั้งวัน”“มู่เหยาติดใจอยากอยู่ที่นี่ทุกวัน จนไม่คิดจะกลับไปแล้ว”ซ่งจิ่งเซินมองดวงหน้าซึ่งกลมขึ้นกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัดของฉู่มู่เหยาแล้ว ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ เดี๋ยวนี้ต่อหน้าเขาพออ้าปากทีไรก็พร่ำเอ่ยถึงรั่วเจินอย่างเดียว ราวกับทนไม่ไหวอยากจะย้ายมาอยู่ด้วยกันให้รู้แล้วรู้รอดฉู่มู่เหยาหัวเราะแฮะ ๆ อย่างประหม่า “พี่สะใภ้ช่างเป็นคนมีพรสวรรค์จริงแท้ ทำอาหารออกมาอร่อยเกินไปจริง ๆ!”“พี่สี่นี่ท่านกำลังหึงหรือ?” ซ่งรั่วเจินกระตุกมุมปากผุดยิ้ม “ถ้าเช่นนั้นมู่เหยากลับไปกินที่บ้านเถิด ได้ยินว่าพี่สี่ตั้งใจเชิญพ่อครัวมาด้วย ทั้งหมดนี้เตรียมพร้อมเพื่อเจ้าเป็นพิเศษเชียว”ฉู่มู่เหยาผินใบหน้ามองทางซ่งจิ่งเซิน “อันที่จริงอาหารที่พ่อครัวทำก็รสชาติดีอยู่หรอก แต่ข้าแค่รู้สึกว่ายามที่ท่านออกไปทำงาน ในจวนมีเพียงข้าคนเดียว มันน่าเบื่อเกินไป”“ข้าก็เลยมาห

ฉู่จวินถิงเห็นแววตาซ่งรั่วเจินเจือรอยยิ้ม คล้ายกับทำใจยอมรับเรื่องทั้งหมดนี้ได้อย่างรวดเร็ว และยังทำใจยอมรับได้ไวกว่าเขาเสียอีก แววตาส่วนลึกจึงเจือประกายซับซ้อนขึ้นมา“หลังจากคลอดครั้งนี้ แล้วจากนี้ไปพวกเราก็ไม่ต้องมีบุตรแล้ว”ได้ยินเช่นนั้น ซ่งรั่วเจินพลันรู้สึกอุ่นวาบในใจ ต้องพูดเลยว่า หลังจากได้ยินถ้อยคำแสนอบอุ่นเช่นนี้แล้ว ก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมาทันทีเรื่องการมีบุตรนั้นนางได้รู้ซึ้งอย่างถ่องแท้แล้ว ก่อนหน้านี้ตอนยังไม่ตั้งครรภ์มีบุตรก็มิได้รู้สึกอะไรนัก ทว่าหลังจากตั้งครรภ์มีบุตรแล้ว ท้องก็เริ่มโตขึ้นทุกวันนางสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าพวกลูก ๆ กำลังเติบโตขึ้นทีละน้อยในท้องของตนเอง ตระหนักได้ถึงสายโลหิตของพวกเขาที่เชื่อมโยงผูกพันกับตนเอง และจากนี้ก็จะเติบโตเป็นเด็ก ๆ ที่มีเค้าโครงคล้ายคลึงกับนางนางรู้สึกถึงความยินดีจากก้นบึ้งลึกสุดในดวงใจนี่คือลูกของนางเป็นผลงานของพวกเขาทั้งสองคน มิได้เป็นการกำเนิดมาเพียงเพื่อใครคนใดคนหนึ่งเพราะว่า ตัวนางเองก็ปรารถนาจะมีพวกเด็ก ๆ มากเหมือนกันซ่งรั่วเจินผุดยิ้มพลางพยักหน้า “เพคะ”หลังจากฮวนเอ๋อร์ได้ดื่มน้ำแกงโสมแล้ว ก็รู้สึกสดชื่น

กู้ฮวนเอ๋อร์นึกถึงข่าวลือที่ตนเองได้ยินมาเมื่อครู่ เพราะว่าหลังจากคลอดบุตรแล้ว เวลาส่วนใหญ่นางก็อยู่แต่ในจวนแบบนั้น น่าเบื่อเกินไปจริง ๆอวิ๋นอ๋องรู้ว่านางมีนิสัยอยู่นิ่งไม่ค่อยได้ ทุกวันจึงคอยเล่าเรื่องครึกครื้นที่ได้ยินมาให้นางฟังไม่ซ้ำเรื่องกันเลยในเมื่อเป็นเช่นนี้ แม้นางจะอยู่แต่ในจวนมิได้ออกไปข้างนอก ทว่าข่าวเล่าข่าวลือที่ควรได้ยินก็ผ่านหูนางทุกเรื่องไม่มีตกหล่นแม้แต่เรื่องเดียวแววตาของซ่งรั่วเจินพลันฉายประกายประหลาดใจออกมาวูบหนึ่ง “มิใช่ว่านางถูกเหลียงอ๋องรับกลับจวนแล้วหรอกหรือ? เหตุใดเด็กในครรภ์จึงไม่อยู่แล้วเล่า?”ก่อนหน้านี้อูเยว่เอ๋อร์ฝันร้ายตลอด ตกกลางคืนก็มิอาจเข้านอนอย่างสงบได้ หมอหลวงพยายามรักษาอย่างไรก็ไม่เป็นผล สุดท้ายเหลียงอ๋องต้องยอมแลกสิ่งของจำนวนไม่น้อยถึงจะได้ยันต์หนึ่งแผ่นจากนางไปแม้อูเยว่เอ๋อร์จะมิใช่คนดีอะไร แต่เด็กในครรภ์ของอีกฝ่ายก็มิได้กระทำความผิดใด ๆ ต่อนาง ดังนั้นนางก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำเรื่องนี้ให้เด็ดขาดถึงที่สุดเหมือนกันยิ่งไปกว่านั้นเรื่องนี้ก็มีคนเห็นกันมากมาย และรู้ว่านางมีวิธี จึงมิอาจปฏิเสธได้อย่างเด็ดขาด เพราะหากเรื่องแพร่ออกไปจะส่งผล

“ทูลฝ่าบาท ก่อนหน้านี้บุตรีของกระหม่อมกระทำความผิดจริง ทว่าหลังจากเข้าจวนเหลียงอ๋องแล้ว ก็ประพฤติตนอยู่ในกฎระเบียบอย่างเคร่งครัดมาตลอด ไม่เคยกระทำเรื่องผิดพลาดใด ๆ อีก”“นางหาใช่คนจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต ก่อนหน้านี้ยังเคยบอกกับพวกกระหม่อมว่า นางหมดความคิดเรื่องแย่งชิงความโปรดปรานไปนานแล้ว หวังเพียงจะมีชีวิตที่สุขสงบเท่านั้น ไม่มีทางลงมือกับเด็กอย่างเด็ดขาด ขอฝ่าบาทได้โปรดวินิจฉัยอย่างถี่ถ้วนเป็นธรรมด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”ใต้เท้าปู้คล้ายกับแก่ลงไปสิบปีในชั่วข้ามคืน เส้นผมตรงขมับทั้งสองข้างล้วนเปลี่ยนเป็นสีขาวทุกคนในที่แห่งนั้นเมื่อได้เห็นแล้วต่างก็อดสะเทือนใจไม่ได้ คนผมหงอกส่งคนผมดำ ยิ่งเรื่องที่ใต้เท้าปู้รักและเอ็นดูบุตรีคนนี้มากมาตลอดยิ่งไม่ต้องพูดถึงก่อนหน้านี้แม้เคยโกรธกริ้ว ทว่าบัดนี้แม้แต่คนก็จากโลกนี้ไปไม่อยู่แล้ว ยากจะทำใจรับไหวจริง ๆ“ใครก็ได้ เรียกเหลียงอ๋องเข้ามา”ฝ่าบาทสีพระพักตร์มืดครึ้มยิ่งนัก สกุลปู้ในตอนนี้แม้แต่อนาคตยังยอมสละได้ ยอมสละตำแหน่งขุนนางของตนเองและกลับไปใช้ชีวิตที่บ้านเกิดเพื่อแลกกับคำอธิบายให้บุตรีของตนเอง ถึงขั้นนี้แล้วตัวเขาย่อมมิอาจนั่งเฉยนิ่งดูดายไม่สน

“เจินเอ๋อร์ หมอหลวงกับหมอตำแยยามนี้ต่างพำนักอยู่ในจวนแล้ว หากเจ้ารู้สึกมีอะไรไม่ปกติแม้แต่นิดเดียว ให้เรียกพวกเขามาดูแลทันที”ฉู่จวินถิงสีหน้าจริงจังยิ่งนัก “วันนี้ข้าขอเสด็จพ่อหยุดพักแล้ว นับแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปก็ไม่ต้องเข้าสภาขุนนางยามเช้าแล้ว ข้าจะอยู่ในเรือนเฝ้าเจ้า”ก่อนหน้านี้หมอเคยบอกว่า ช่วงนี้ใกล้ถึงช่วงคลอดแล้ว เพียงแต่ไม่รู้แน่ชัดว่าจะเกิดขึ้นเวลาใดสองสามวันนี้ต่อให้เขาต้องเข้าสภาขุนนางยามเช้า แต่จิตใจก็ว้าวุ่นไม่เป็นสุข ดังนั้นวันนี้จึงตัดสินใจหยุดพักงาน เพื่อจะได้เฝ้าอยู่ในจวนตลอดเวลา เผื่อว่านางเกิดรู้สึกไม่สบายขึ้นเมื่อใด เขาจะได้อยู่เคียงข้างได้เสมอซ่งรั่วเจินได้ยินเช่นนั้น ก็อดรู้สึกปลาบปลื้มดีใจไม่ได้แม้ก่อนหน้านี้จะบอกว่าเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้เรียบร้อยแล้ว แต่ก็ไม่รู้แน่ชัดว่าความเจ็บปวดจะเริ่มขึ้นเมื่อใด ในใจก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาอย่างที่เลี่ยงไม่ได้เลยจริง ๆบัดนี้พอรู้ว่าฉู่จวินถิงจะคอยเฝ้าเคียงข้างนางเช่นนี้ หัวใจของนางก็รู้สึกมั่นคงมากขึ้นกว่าเดิมแล้วทว่า ในตอนนี้ซ่งรั่วเจินพลันรู้สึกตัวแล้วว่าความเจ็บนี้ยิ่งทวีความรุนแรงทุกเสี้ยวขณะ นางรีบร้อน