Semua Bab One Night Stand With The Mysterious Billionaire : Bab 341 - Bab 350

Itinuro ni Sierra ang mag-asawa. "Palabasin ninyo sila at siguraduhin ninyong hindi na sila makakapasok pa. Kung magsusumbong sila sa pulis, dalhin ninyo sila doon. Ang kasong paninirang-puri at pangingikil ay sapat na para makulong sila nang dalawang taon.""Masusunod po." Agad namang sumunod si Carlos at inutusan ang mga kasama niya na itaboy ang mag-asawa.Habang hinihila palayo si Lando ay walang tigil pa rin ito sa pagmumura at pagsasalita ng masama.Ang Nanay ni Alea naman ay umiiyak habang sinasabing walang utang na loob si Alea at tinalikuran na sila nito.Hindi pa kailanman nakaranas ng ganitong klaseng sitwasyon si Alea. Ang mga salitang narinig niya at ang mga nangyari ay sobra na para sa kanya. Pakiramdam niya ay takot na takot siya, walang matakbuhan, malungkot, galit, at sobrang sakit ang nararamdaman...Nang makaalis na ang mga magulang niya ay hindi na niya napigilan ang sarili. Tinakpan niya ang mukha gamit ang mga kamay, napaupo sa sahig at saka humagulgol nang malak

Natigilan sandali si Marco, "don't fool around.""Hindi ako nagsisinungaling." Sabi ni Sierra at hinila ang kamay nito para ipatong sa kanyang underwear kung saan nakalagay ang napkin. "Ramdam mo ba ang sanitary napkin?"Nakakunot-noong tiningnan siya ni Marco.Akala ni Sierra ay hindi pa rin ito naniniwala, "O gusto mo bang makita ng mismong dugo?"Talagang pinaglaruan siya nito. "Sinadya mo ito, 'no?"Nanggagalaiti ang boses ng lalaki, tila nagngangalit ang mga ngipin.Alam ni Sierra na kahit sino na nasa ganitong sitwasyon at biglang sasabihing hindi pwede ay talagang maiinis.Baka nga nagliliyab na ito sa galit at pagnanasa ngayon.Pero tuwang-tuwa siya, nakakatuwa kasing tignan na gustong-gusto siya nito pero wala itong magawa.Pinigilan ni Sierra ang pagtawa at nagsalita nang inosente, "hindi, ah. Noong una tumanggi ako, sinabi kong hindi, pero hindi mo naman ako pinatapos magsalita at pinatahimik mo lang ako agad."Tiningnan ni Marco ang babaeng nasa ilalim niya na parang wala

Dahil sanay na sa ganitong sitwasyon, agad na naintindihan ni Ericka ang nangyari at inutusan ang mga katulong, "quick and remove the dish!"Kumunot ang noo ni Stevan at tiningnan si Ericka. "Aren't you the one who prepared the dinner? Bakit hindi ka nag-ingat?""I'm sorry," mabilis na sinabi ni Ericka. "I just think that the dish will be delicious for pregnant women, I have forgotten that sometimes, we also can't stand the smell of it. Pasensya na, hija..."Alam ni Senyora Elizabeth na pinaghahandaan talaga ang mga pagkain at bagay naman talaga ito para sa buntis. Pero hindi siya pumuri, sa halip ay nagpayo lang: "Bawat buntis ay may ayaw at gusto. Mukhang hindi talaga niya kaya ang malansa. Sabihan mo na lang ang kusinero na mag-ingat sa susunod.""Opo, naintindihan ko. Naghahanap na rin po ako ng professional na magpe-prepare ng pagkain para sa buntis. Simula ngayon, espesyal na ang kakainin ni Adriana," magalang na sagot ni Ericka.Bahagyang tumango si Senyora.Sa unang pagkakatao

"Sa totoo lang, mas gusto sanang ibigay ni Lola 'yang 3% na shares sa inyo ni Marco. Sinabi ko lang 'yun noon dahil kay Marco, siya kasi ang panganay at inaasahang mauunang magbigay ng tagapagmana. Sino bang mag-aakala na mauuna pa si Julian? Kahit mas gusto kitang pagbigyan, hindi naman pwedeng sobra-sobra, baka magkaroon lang ng gusot sa pamilya. Naiintindihan mo ba ang ibig kong sabihin?" Anang Senyora, bakas sa tono nito ang pagkakadismaya. "Opo, naiintindihan ko po." "Parang hindi ka naman nakikinig." Kunot-noo si Senyora nang makitang parang wala sa sarili si Sierra. Wala naman sa plano ni Sierra na makasama habambuhay si Marco, lalo na't magkaanak. Ayaw niyang bigyan ng malaking pag-asa si Senyora, dahil baka lalong masaktan 'pag hindi natuloy. Kaya sinabi niya, "Grandma, I am thankful that you're thinking about me and Marco. Pero wala naman po akong pakialam sa mga materyal na bagay. Hayaan na lang po nating dumating sa tamang panahon. Gaya nga po ng sabi ni Mama, kapag mi

Tumango si Cynthia. "Nagpadala daw ang nanay niya ng picture kanina, bugbog sarado at may benda pa sa paa. Sabi baka nabalian daw."Napabuntong-hininga si Sierra. Alam niya, tama man o mali ang ginawa ni Alea, siguradong sinisisi siya nito dahil sa nangyari sa tatay niya.Mabait na bata si Alea, siguro ay nagsisisi na ito ngayon at umiiyak sa isang sulok.Tinawagan niya ang number nito, pero matagal na tumunog at walang sumasagot.Baka abala sa pag-aasikaso.Pagkatapos kumain, tinawagan niya ulit, pero patay na ang linya.Biglang may namuong kaba sa dibdib ni Sierra.Kung nakita ni Alea ang tawag niya at tumiming na may ginagawa ito, tumawag sana ito pabalik. Pero hindi lang hindi sumagot, pinatay pa ang cellphone.Hinding-hindi maniniwala si Sierra na na-lowbat lang ito. Sa panahon ngayon halos buhay na ang cellphone ng tao, imposibleng mawalan ng baterya nang ganito.Tinanong ni Sierra si Auntie Cynthia, "Alam mo ba kung saang ospital na-confine ang tatay ni Alea?"Dati rin kasing n