Todos los capítulos de Fate's Cruel Dance: Capítulo 11 - Capítulo 20

Chapter 11Pagkatapos ng meeting, bumalik ako sa aking opisina at nagpasya na tawagan ang aking anak na si Aerol.Alam ko na magkaiba ang oras sa Germany at sa Pinas kaya nagbabakasakali akong gising pa si Mikaela, ang ina ni Aerol.Kahit na ang anak ko lang ang nag-uugnay sa aming dalawa, hindi niya ipinagkait ang aking anak.Kinuha ko ang aking telepono at tinawagan ang numero ni Mikaela. Ilang sandali lang ay sumagot na siya."Hello, Troy. Kumusta ka?" bati ni Mikaela sa kabilang linya."Mabuti naman, Mikaela. Pasensya na sa abala, pero gusto ko sanang makausap si Aerol kung gising pa siya," sagot ko."Oo, gising pa siya. Sandali lang at tatawagin ko," sabi ni Mikaela.Habang hinihintay kong magsalita si Aerol, hindi ko maiwasang makaramdam ng kaunting kaba. Matagal-tagal na rin mula nang huli kaming nag-usap."Daddy!" masayang bati ni Aerol nang marinig ang boses ko."Hi, anak! Kamusta ka na? Ano ang mga balita?" tanong ko habang ngumingiti."Okay lang po ako, Daddy. Kanina po, na

Chapter 13 Habang inaayos ni Maria ang mga alternatibong suppliers, bumalik si Hans na may dalang magandang balita. "Herr Enriquez, ich habe mit dem Lagerhaus gesprochen. Sie haben das Problem gelöst und die Materialien werden morgen früh geliefert," (Mr. Enriquez, nakausap ko na ang warehouse. Naayos na nila ang problema at darating na ang mga materyales bukas ng umaga.) sabi ni Hans sa akin. "Sehr gut, Hans. Das ist eine Erleichterung," (Napakabuti, Hans. Isang ginhawa ito) sabi ko habang nagpapasalamat sa kanya. "Maria, mukhang hindi na natin kakailanganin ang alternatibong suppliers, pero salamat sa mabilis mong aksyon," sambit ko dito. "Walang anuman, Sir. Mas mabuti nang handa tayo," sagot ni Maria habang ngumingiti. Sa kabila ng maliit na aberya, naging maayos ang takbo ng araw. Habang naglalakad ako sa site, naramdaman ko ang sigla ang bawat isa sa mga tauhan ko. Alam kong hindi magiging madali ang proyektong ito, pero sa tulong ng aking mga tauhan, sigurado akong magigi

Chapter 15Habang nasa himpapawid ako pauwi sa Pilipinas, hindi ko maiwasang makaramdam ng excitement sa aking puso. Miss na miss ko na ang aking anak na si Aerol na nasa pangangalaga ng kanyang ina.Habang lumilipad ang eroplano, nagbalik-tanaw ako sa mga masasayang alaala namin ni Aerol. Ang mga oras na ginugol naming magkasama sa paglalaro sa parke, ang mga kwentuhan bago matulog, at ang mga simpleng sandali na puno ng tawanan at pagmamahal. Hindi ko maiwasang mag-isip kung gaano na siya kalaki ngayon at kung ano na ang mga bagong natutunan niya habang wala ako.Paglapag ng eroplano, mabilis akong kumuha ng aking mga bagahe at nagmamadaling lumabas ng paliparan. Habang papalapit ako sa tirahan ni Mikaela, nararamdaman ko ang pagtibok ng aking puso nang mas mabilis. Sa wakas, makikita ko na ulit ang aking anak.Pagdating ko sa pintuan, kumatok ako ng marahan. Ilang sandali lang ay bumukas ang pinto at bumungad sa akin si Mikaela, may ngiti sa kanyang mga labi. "Nandito ka na pala,"

Chapter 17 Napabuntong-hininga na lamang ako hanggang umakyat sa aking silid. Pagdating ko sa loob, umupo ako sa kama, ramdam ang bigat ng pagod at mga iniisip. Bumabalik sa akin ang mga alaala ng nakaraan, mga pangyayaring hindi ko kayang kalimutan, lalo na ang gabing nakita ko si Mikaela sa bar. Nandoon siya, umiinom nang mag-isa, tila may dinadala rin sa kanyang isipan. Malayo ang tingin niya, parang may hinahanap na sagot sa bawat lagok ng alak. Noon ko lang siya nakita sa ganoong estado—tahimik, malungkot, at parang pinipilit itago ang sakit. Ngunit sa mga mata niya, ramdam kong may bagay siyang gustong iparating, kahit walang sinasabing salita. Naisip ko, paano kaya kung lumapit ako sa kanya noong gabing iyon? May magbabago kaya? Hanggang bumalik ang sa nakaraan. Kung paano ko nito nilapitan at nagpakilala ako dito, dahil ngayon ko lamang ito nakita sa ganoong lugar. Hanggang humantong sa One night stand. Flashback "Hi!" bigkas ko. Agad itong lumingon sa akin na maymap

Chapter 19 Lumipas ang ilang araw at isang hapon, dumalaw ang matalik kong kaibigan na si Carla. Siya ang ninang ni Aerol at isa sa mga pinagkakatiwalaan kong tao. Habang abala akong nag-aayos ng meryenda sa kusina, narinig ko ang kanyang pamilyar na boses mula sa sala. “Mikaela, hindi mo man lang ako binabati! Ako pa itong dumalaw sa inyo, ha!” biro ni Carla habang pumasok sa kusina, dala ang kanyang masayahing enerhiya. Ngumiti ako at niyakap siya ng mahigpit. “Naku, pasensya ka na. Abala lang talaga ako. Kamusta ka na?” tanong ko dito. Umupo siya sa mesa at tinignan ako nang seryoso. “Ako? Ayos lang. Pero ikaw, kailan ka ba magiging ayos? Lagi ka na lang busy sa restaurant, ni Hindi mo ako magawang dalawin man lang!" madamdaming bigkas niya. Hindi ko alam kung saan patungo ang tanong na iyon, kaya tumingin ako sa kanya, nagtatanong ang aking mga mata. “Kawawa naman ang inaanak ko,” malungkot niyang sabi, habang sumimsim ng kape. “Alam mo, Mika, bakit hindi na lang kayo