Contract Marriage: Mr. President Chasing His Secretary Wife のすべてのチャプター: チャプター 351 - チャプター 360

HUMIWALAY bigla sa yakap si Jared saka ito tiningnan na may pagtataka. “M-May sakit ka? ‘Wag mo sabihing…”Tumango-tango si Lian. “Dala-dala ko pa rin ang sakit na kumitil sa buhay ng dinadala kong sanggol noon. Dahil sa kapabayaan–”“Shhh… ‘wag mong sabihin ‘yan. Alam natin pareho na ako ang may kasalanan kaya siya nawala. Nagpalamon sa galit ko sa’yo noon. Naging halimaw ako kaya kita nasaktan. Pero ngayon, babawi na ako.”Umiling-iling si Lian. “‘Wag… walang kasiguraduhan kung hanggang kailan na lang ang itatagal ko. Nakadepende na lamang ako sa gamot na iniinom ko.”Hinawakan ni Jared ang pisngi nitong nanlalamig. “Gagawa ako ng paraan. Hindi ko h-hahayaang…” pumiyok siya kaya hindi na niya naipagpatuloy ang sasabihin. Masikip sa dibdib at naiiyak siya. Baka kapag pinagpatuloy niya pa ay tuluyan na siyang mag-breakdown sa harap nito.At ayaw niya iyong mangyari dahil dapat siya ang matatag sa kanilang dalawa. Siya itong dapat maging matapang sa lahat ng oras. Maging lakas ni Lian

HINDI ganoon kalakas ang pagkakabangga ng dalawang sasakyan ngunit may karampatang impact pa rin sa puntong muntik nang tumapon si Cain sa kabilang dako ng kotse.Si Marc ang unang nakabawi at agad na lumingon sa backseat. “Ayos lang kayo, Sir?”Tumango si Cain saka pasimpleng inayos ang nagulong buhok dahil sa salpukan. “Tingnan mo nga kung sino ‘yung walang utak na nagmamaneho sa bulok na sasakyang ‘yun.”Mariin naglapat ang labi ni Marc, tila bumalik ang dating amo na masama ang ugali. “Sige, Sir.” Akmang lalabas ng unahan ng driver ng naturang kotse.Lumapit ito at humingi ng paumanhin sa kanila, “Pasensya na mga Sir, medyo–”“Sandali lang,” pigil ni Cain dahil nakikilala niya ito, ang driver ni Stella. Kaya nilingon niyang muli ang kotseng may gasgas at yuping hood.Lumabas si Adrian at binuksan ang pinto ng backseat kung saan ay bumaba ang dalaga, bakas ang takot sa mukha.“C-Cain?” anas ni Stella saka nagtangkang lumapit ngunit muntik nang matumba. Mabuti na lamang at naalalaya

NAUNANG dumating si Katherine sa meeting place nilang magkaibigan, sa coffee shop malapit sa apartment ni Lian. Habang naghihintay ay umorder muna siya ng inumin. Panaka-naka ang tingin sa phone, tinitingnan kung may message si Cain.Habang nakatuon ang tingin sa phone ay may humila ng upuan sa harap niya. pag-angat ng tingin ay nakita niyang umupo si Lian, may suot na sunglasses at casual ang suot na damit.Nang pakatitigan ang mukha nito ay agad niyang napansin ang kakaiba. “May sakit ka ba, parang namumutla ka ata?”Umiling si Lian at bahagyang ibinaba ang suot na sunglasses para makita ng kaibigan ang mugto niyang mata. “Magdamag akong umiyak.”Rumehistro ang lungkot sa mukha ni Katherine, parang maiiyak pa nga ng tawanan siya ng kaibigan. “Anong nakakatawa?!”“Manhid na ang mukha ko sa kakaiyak mula pa kagabi kaya gusto ko lang tumawa at baka hindi ko na magawa sa susunod.”Namumuo na ang luha sa gilid ng mata ni Katherine. “Ano ba naman ‘yang pinagsasasabi mo! Ano ba kasing nang

KANINA pa malikot ang paa ni Stella, kukuya-kuyakoy dahil sa kaba habang kinakagat-kagat ang kuko. Hindi siya mapakali dahil natatakot siya sa maaaring mangyari.“Pa’no pala kung…?” Saka siya mariin pumikit, sapo ang noo.Si Adrian na nagmamaneho ay hindi maiwasang tumingin mula sa rearview mirror. Nahihimigan niya itong bumubulong-bulong, hindi man marinig kung ano talaga ang sinasabi ni Stella pero alam niyang stress ito dahil kay Cain.“‘Wag kang mag-alala, Miss Stella. Malabong malaman ni Sir Cain kung anong pinunta niyo roon. Hindi niya kayo makokonekta kay Margaret.”“Pero pa’no kung–” Saka tinakpan ang mukha gamit ang dalawang kamay. Napo-frustrate na siya sa nangyayari.“Maraming tao roon, nasisiguro kong hindi niya tayo napansin,” assurance naman ni Adrian upang kumalma na ito.Binaba ni Stella ang kamay na nakatakip sa mukha saka ito tiningnan, napagtantong may punto ito. Sa dami ng tao sa ospital, maliit na tyansa lang ang mapansin siya ni Cain.Kaya bahagya siyang kumalma

NAGKATITIGAN sila ng ilang segundo bago tumango si Jared. Pagkatapos ay pumasok na sa kwarto at marahan nilapag sa kama ang bata. Kinumutan niya ito at ilang sandaling tinitigan. Ang cute nitong pagmasdan dahil namumula ang pisngi at ilong dahil sa pag-iyak. Habang ang labi naman ay matambok, parang kay sarap pisilin.“Kamukha ni…” Natigilan siya dahil bukod sa mata at labi nito ay wala na siyang ibang nakikitang pagkakahawig kay Lian dahil kahit ang balat ng bata ay malayo kay Lian. Maputi ito habang si Blythe ay morena, kakulay ng kanyang balat.Sa isang iglap bigla siyang nablangko at unti-unting kumunot ang noo. Pinagmasdan niya nang matagal ang bata saka dahan-dahan napatingin sa salamin na nasa side-table. Nakikita niya ang sarili, matapos ay muling binalik ang tingin kay Blythe.Hanggang sa napapailing na siya, napahawak sa noo at kulang na lang ay pagalitan ang sarili dahil kung ano-ano ng pumapasok na ideya sa utak. “Imposible,” bulong niya pa.Nang biglang marinig ang boses