Todos los capítulos de Daisy His Remedy: Capítulo 81 - Capítulo 90

Walang ibang taong pumasok sa utak ko na posibleng gagawa ng ganito sa akin ngayon. Si Vicent lang...kindi ako pwedeng magkamali. Naikuyom ko ang kamao ko, nagpupuyos sa galit ang kalooban ko, pero nadaig ng kaba ng takot. Ang lakas ng kabog ng puso sa puntong naririnig ko na ang tïbok. "His bluffing..." Hindi niya magagawa ang ganito. Tnatakot lang ako. Gumaganti lang siya sa ginawa ko kanina. Palapit ng palapit ang kotse, walang silbi ang kada pag-atras ko. Then I realized, hindi niya intensyon na takutin ako. Layunin niya talaga na sagasaan ako.“Damn it!” I growled, adrenaline surging. Agad-agad akong tumalon sa bukas na kanal na nasa likuran ko na mabuti na lang at walang lamang tubig, pero marami namang basura. "Aww...." daing ko. Tumama ang siko ko sa magaspang na semento, pero agad ring akong tumahimik.Rinig na rinig ko kasi ang tunog ng gulong ng kotse na naglikha ng ingay. Ang sakit sa tainga dahil sa biglaang paghinto, at ngayon ay tunog naman ng makina ang naririnig ko.

Daisy Nangako ako na manatili sa bahay at hintayin lang ang pag-uwi ng asawa ko. Kaya lang para na akong mababaliw rito sa bahay. It felt like I was a prisoner—a criminal too afraid to step outside for fear of being caught. Nakakainis na. Wala naman kaming ginagawang masama ni Onse, pero kami ang nagtatago. “Maghanda kayo, aalis tayo," sabi ko sa mga bodyguard. Sabay namang napatingin sa akin ang tatlo. “Ma’am, mahigpit na bilin ni Sir Onse, bawal kang lumabas," lakas loob na sabi ng isa. “Akong bahala sa sir n’yo," sagot ko. Nagtinginan na lang ang tatlo, at sinundan ako papunta sa kotse. Tatlong bodyguard ang kasama ko. Siguro naman mag-aatubili na si Vincent or Althea na lumapit o gawan ako ng masama. Feeling ko ngayon, dinaig ko pa si Charmaine sa pagiging senyorita, kahit saan ako magpunta, may kasamang bodyguard. Bago kami tumuloy sa firm, dumaan muna kami sa restaurant na nag-se-served ng home-cooked meals. Puro mamantika lang kasi ang madalas na kinakain namin

Onse“‘Yon ang talagang nangyari, asawa ko,” pabulong kong sabi.Hindi siya sumagot. Malungkot lang siyang tumitig sa akin. Napabuga naman ako ng hangin. I hate seeing her like this. “Asawa ko, ‘wag ka nang malungkot, okay?” Lumapit na ako sa kanya, hinapit ang baywang niya habang hawak naman ang kamay niya sa isa kong kamay. “Tumahimik ka muna, pwede ba?” malamig niyang sabi. Parang kinuyumos ang puso ko. Ang sakit…pero kasalanan ko nga, kaya kailangan kong magtiis.Tumayo ako, bumalik sa aking mesa, pero panay naman ang sulyap ko sa kanya. Mula kanina hindi pa rin nabago ang posisyon niya. Naka-cross ang mga kamay sa dibdib habang malayo ang tingin na lalong nagpapabigat sa aking loob.“Asawa ko…baka gusto mo nang umuwi?” tanong ko na malungkot na tingin pa rin ang sagot niya.Tumahimik na lang ako. Siguro kailangan niya rin ng katahimikan. Inabala ko na lang ang aking sarili sa aking ginagawa, pero madalas ko pa rin siyang ninanakawan ng tingin. Panay din ang tingin ko sa aking re

Matapos ang tension sa pagitan namin Daisy kahapon na mabuti na lang at nagawan ko ng paraan, ngayon ay tension sa courtroom naman ang kinakaharap ko. Umuugong ang mga bulong-bulungan habang naghihintay sa desisyon ng judge. Buo ang paniniwala ko na mabibigyan ng hustisya ang nangyari sa kliyente ko at mapaparusahan ang may sala, kaya lang hindi ko pa rin maiiwasan na makaramdam ng kaba. Kamay ko ay pawis pero nanlalamig naman. At saka dapat ay sa judge ang focus ko, kaya lang hindi ko naman napigilang mapatingin kay governor na ang talim ng tingin sa akin. Hindi lang ‘yon, sobrang higpit din ang pagkakakuyom ng kamao niya sa puntong bumakat na ang mga ugat sa kamay niya. Maging ang ugat sa kanyang sintido niya ang bumakat din. Bakas na bakas ang galit sa madilim nitong mga mata na halatang minumura ako ng tahimik. Hindi ko naman mapigil ang pag-angat ng sulok ng labi. Hindi ko kasi maintindihan kung bakit may mga taong hindi kayang tumanggap ng pagkakamali. Kapag napuna sila

Nabalot ang buong parking area ng tili, iyak, bulungan, paulit-ulit na mura, may napadasal, at may mga natulala pa dahil sa hindi inaasahang pangyayari. Akala ko, susuko ng kusa si governor. Akala ko, handa na siyang pagbayaran ang nagawang pagkakamali, pero hindi pala. Nakakagulat. Nakakagimbal. Maging ako ay natulala rin sa bilis ng pangyayari, hindi maalis ang tingin ko sa nakataob nitong katawan at naliligo sa sariling dugo. At kahit wala na itong buhay, bukas pa rin ang mga mata at nakatutok sa direksyon ko. Makapanayo balahibo ang eksena. Makapigil hininga. Hanggang ngayon, hindi pa rin ako makagalaw. Ramdam ko ang paghawak sa akin ng mga bodyguard, naririnig ko ang mga sinasabi nila, lumayo raw kami, pero hindi ko nga magawang iangat ang mga paa ko. His death replayed in my mind in an endless, agonizing loop—the sudden move, the sound of the gunshot, the sickening thud of his body hitting the ground. Hanggang ngayon, naiwan pa rin ang malakas na putok ng baril sa taing