《You Belong to Me กามเทพออกศึก》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

ผมเดินตามกลิ่นหอมของอาหารลงมาจากห้องนอนชั้นบน หลังจากตื่นมาลำพังบนเตียงกว้างอย่างไร้เงาของคุณปานเทพสงสัยอยู่ในครัวมั้งครับ ผมเดินตามกลิ่นนั้นไปจนได้พบกับคนต้นเหตุที่สร้างกลิ่นอบอวลไปทั้งบ้าน“พี่โยชิ!”“ตื่นแล้วเหรอครับคุณโปรด หิวหรือยังครับ”แอบผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่ใช่คนที่คิด ผมกวาดสายตากลับไปมองทั่วห้องนั่งเล่นด้านหลัง ก็ไม่พบแม้แต่เงาบ้านหลังนี้ไม่ได้ใหญ่มาก ด้านบนน่าจะมี 3 ห้อง ส่วนด้านล่างไม่ได้มีห้องซับซ้อนอะไร มีเพียงห้องนั่งเล่นโล่ง ๆ โซนห้องทำงาน แล้วก็ห้องอาหารนี่เท่านั้น“นายออกไปแล้วละครับ มีนัดกับลูกค้าต่างชาติ” พี่โยชิอธิบาย พลางก็เทข้าวผัดสีสันน่ากินลงบนจาน“อ๋อ ครับ”ผมรับจานข้าวที่พี่โยชิส่งให้ นั่งกินอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อเช้ากินไปได้ไม่กี่คำ แถมตอนสายยังใช้แรงไปตั้งเยอะ ตื่นมาบ่ายอ่อน ๆ ก็เลยหิวจนไส้กิ่วพี่โยชิยื่นแก้วน้ำมาให้ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเนิบ ๆ มือก็เก็บกวาดเช็ดล้างเคาน์เตอร์ครัว“นายรีบบินกลับมาจากภูเก็ตเพราะเจ้าสัวโรคหัวใจกำเริบตอนมีปากเสียงกับคุณศิ น้องสาวคนเล็กของนายน่ะครับ เมื่อคืนก็เลยยุ่ง ๆ กันอยู่ที่โรงพยาบาล”ช้อนในมือของผมแทบร่วงเมื่อได้ฟังสาเ

ที่นอนที่ยุบตัวลงทำให้ผมที่กึ่งหลับกึ่งตื่นรีบลืมตาขึ้นมาทันที“ขอโทษที่ทำให้ตื่น” เจ้าของร่างที่ทำให้ฟูกยุบตัว ยื่นมือมาเกลี่ยแก้มของผม ผมรีบกุมมือนั้นไว้ก่อนจะเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง“กินอะไรมาหรือยังครับ? หิวมั้ย?”“อืม… ก็นิดหน่อย” ใบหน้าอิดโรยพยักหน้าน้อย ๆ คำว่านิดหน่อยไม่น่าจะจริงเท่าไร“รีบไปอาบน้ำนะครับ เดี๋ยวผมอุ่นอาหารให้” ผมรีบเสนอ แต่คนตัวโตไม่ซื้อ ส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะดึงผมเข้าไปกอด“ไม่มีแรงเลย อาบให้หน่อยได้มั้ย?” เพิ่งเคยเจอคนอ้อนครับ เล่นเอาผมใจยวบแต่…ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ“เดี๋ยวไปเตรียมน้ำอุ่นให้นะครับ” ผมไม่ปฏิเสธ อยากทำให้ทุกอย่างนั่นแหละ ร้องขอมาสิครับคนตัวใหญ่ยิ้มอย่างพอใจ ปล่อยให้ผมเดินเข้าห้องน้ำมาผมแตะหลังมือลงบนน้ำในอ่าง ตีฟองครีมอาบน้ำจนฟูฟ่อง น้ำกำลังอุ่นพอดีในขณะที่คุณปานเทพก้าวเข้ามาร่างสูงที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าเช็ดตัวสีขาวไว้ที่เอวอย่างหมิ่นเหม่ ยืนกอดอกพิงประตูห้องน้ำ มองมาทางผมด้วยสายตาที่… ทำให้ผมแก้มร้อนผมแก้เขินด้วยการลุกขึ้นดึงข้อมือของคนตัวสูง ลากเข้ามายืนอยู่ข้างอ่าง“น้ำกำลังอุ่นพอดี รีบลงไปสิครับ”แต่คนตัวสูงฝืนเอาไว้ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ้อน

ช่วงนี้ผมเป็นเด็กว่าง่ายครับ คุณปานเทพสั่งอะไรก็ทำตามทุกอย่างผมโน้มหน้าเข้าไปใกล้ ช่วยงับเชอร์รีลูกนั้น ตั้งใจจะช่วยกินแต่ผมกลับเกือบถูกกินแทน (ไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าเป็นแผน แหม…)“อื้อ… คุณหนึ่ง นี่มันหน้าวัดนะครับ” ก่อนจะเลยเถิดไปไกล ผมรีบยกสองมือขึ้นดันแผงอกของคนตัวใหญ่ไว้ พลางห้ามเสียงอ่อนคุณปานเทพผละออกอย่างเสียดาย“ไหนล่ะ ต้องไหว้ตรงไหน” แล้วก็รีบขยับลงจากรถเราเหลือเวลาไม่มากครับ ผมก็เลยควงแขนคุณปานเทพพาเดินเข้าไปด้านในเราพากันเดินมายืนอยู่ตรงหน้าเทพจันทรา เทพเจ้าแห่งความรัก รอให้ผู้คนที่กำลังไหว้ขอพรถอยออกไปจนบางตา ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปผมอธิบายขั้นตอนการขอพรที่ได้อ่านมาจากอินเทอร์เน็ตให้คุณปานเทพฟัง รายนั้นก็ทำตามอย่างว่าง่ายเราถือริบบิ้นสีแดงไว้ในมือคนละเส้น นั่งเขียนยุกยิกอยู่คนละมุมคุณปานเทพเขียนเสร็จก่อนก็นำริบบิ้นไปพันรอบเทพจันทรา หินศักดิ์สิทธิ์ และ ปี่เซียะผมแอบจ้องไว้ว่าริบบิ้นเส้นไหนเป็นของคุณปานเทพ พลางก็เขียนสิ่งที่ร้องขอลงบนริบบิ้นของตัวเอง ไม่นานก็ตามเอาไปพันทับไว้ สายตาก็พยายามอ่านว่าคุณปานเทพเขียนว่าอะไรแต่หาเท่าไรก็หาไม่เจอครับ ยิ่งพอเข้าไปใกล้ ริบบิ้นสีแดง

“ได้สิคะ ลูกค้าขอทั้งที จะไม่ได้ได้ยังไง” ลูกค้าขอ 5 อีเจ๊ให้ 10 ครับ “มาสนุกด้วยกันค่ะ”พี่แก้วไวน์เชิญชวนลูกค้าทั้งโต๊ะลุกขึ้นโยกออกสเต็ป ส่วนผมก็ทำเนียน ๆ โยกอยู่ 2-3 ทีก่อนจะถอยเท้าออกมาแต่ถอยได้ไม่ถึง 2 ก้าว ก็โดนดึงเข้าไปร่วมวงด้วยน้ำมือของลูกค้าคนเดิม“จะรีบไปไหนครับ สนุกด้วยกันก่อน” ไม่ใช่แค่บังคับให้เต้น แต่ยังส่งแก้วเหล้ามาให้ผมด้วย “สักหน่อยนะครับ เพื่อมิตรภาพของเรา”ผมไม่ได้อยากผูกมิตรเรี่ยราดอะครับ โปรดเข้าใจเสียใหม่ ก่อนที่ผมจะปฏิเสธลูกค้าให้เสียน้ำใจ พี่แก้วไวน์ก็ช่วยดึงเหล้าแก้วนั้นไปดื่มเอง“น้องเค้ามีเรียนเช้า เมาไม่ได้จ้ะ เดี๋ยวไปเรียนไม่ไหว” แต่มึงอะ เริ่มจะไม่ไหวแล้วครับพี่แก้วไวน์ ผมเหลือบมองเวลา ใกล้จะสี่ทุ่ม โรมันน่าจะใกล้มาถึงแล้ว“อยู่ปีไหนแล้วครับ?” คนถามเอียงคออย่างสนใจ ท่าทางเหมือนโดนตกเข้าให้แล้ว ผมเปล่านะครับ“ปีสามแล้วครับ”“หืม หน้าเด็กมาก นึกว่าปีหนึ่ง”ผมยิ้มบาง ๆ ให้กับคำชมนั้น พร้อมกับโยกตัวเบา ๆ ตามจังหวะเพลงเสียงเพลงแนว EDM ดังกระหึ่ม ยิ่งดึกร้านก็ยิ่งครึกครื้น ลูกค้าเกือบทุกโต๊ะลุกขึ้นโยกย้ายตามจังหวะดนตรี ออกสเต็ปสักพักผมก็ชักติดลม ไม่ได้ลงคลิ

ผมไม่เคยจินตนาการถึงภาพตัวเองเป็นแบบนี้เลยครับ แบบว่านอนเกยอยู่บนอกของคนที่ตัวเองหลงรักผมพิศใบหน้าของคนที่ยังหลับตาพริ้ม พลางก็นึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา มันเกิดอะไรขึ้นบ้างนะผมจำได้ว่าผมถูกคุณปานเทพดึงปากจนยืด ลงโทษที่ผมริอ่านโกหกว่าอยู่ที่ The Thirsty3ties Café แม้ว่าผมจะไม่ได้พูดสักคำ แต่คำแก้ตัวของผมก็ไม่เป็นผล เพราะคุณปานเทพบอกว่าดูที่เจตนา ผมมีเจตนาปกปิด หลีกเลี่ยงความจริง ความจริงที่ว่า ผมไปช่วยงานพี่แก้วไวน์ที่ร้าน SPICY BAR โดยที่ไม่ขออนุญาตก่อนซึ่งคุณปานเทพยื่นคำขาดมาแล้วครับ ว่าต่อให้ขอ ก็ไม่อนุญาต!หลังจากลงโทษผมจนพอใจ คุณปานเทพก็ไปเจรจากับพี่แก้วไวน์ รายนั้นได้แต่บ่นอุบในตอนแรก แต่พอคุณปานเทพรับปากว่าจะส่งคนที่ไว้ใจได้มาคอยให้คำปรึกษาและช่วยเรื่องบริหารร้าน พี่แก้วไวน์ก็ยิ้มแก้มปริ ยินดีให้ผมกลับไปช่วยแก้วใสที่ The Thirsty3ties Café ต่อไปหลังจากนั้นผมก็ถูกต้อนขึ้นรถ ตอนนั้นยังเสียวสันหลังวาบ ๆ กลัวว่าจะโดนฟาดก้นอีกครั้ง เพราะสีหน้าคนที่เดินดันหลังผมออกมาจากร้าน ยังดูไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไรจะให้อารมณ์ดีได้ยังไงล่ะครับ ก็คุณลูกค้าคนนั้น คนที่ทำท่าจะกิน