ผมนั่งเรียนตลอดคลาสตอนบ่ายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม อาจารย์พูดอะไรผมฟังทันบ้างไม่ทันบ้าง เลกเชอร์แบบข้าม ๆ คิดว่าเดี๋ยวค่อยไปตามเก็บจากแก้วใสแต่ที่จับใจความได้คร่าว ๆ คลาส ALGORITHM DESIGN วันนี้มีแต่สีชมพูครับ อะไร ๆ ก็เป็นสีชมพู ฮิ้วววววว“ยิ้มห่าอะไรเนี่ย มีความสุขมากไง?” โรมันกระแทกไหล่ ชะโงกหน้าเข้ามาถามอย่างสงสัยผมก็… ไม่ได้ตอบอะไร เพราะหลักฐานมันอยู่ที่หน้าแล้วครับ“เล่ามาเลยนะ” โรมันจ้องหน้าผมด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น “ใช้หมดมั้ย ที่กูให้ไปอะ”ผมรู้ตัวว่าแก้มร้อน ตอนนี้สีแดงคงแล่นไปถึงใบหู“บ้า กูยังไม่ได้ใช้” แล้วก็ตอบเพื่อนรักอย่างเขิน ๆ สายตาจ้องไปบนไวท์บอร์ดเบื้องหน้า“ฮะ! อะไรนะ? ยังไม่ได้ใช้? แล้วมึงจะมานั่งทำหน้าฟินทำไมวะ กูนึกว่าได้กันแล้ว” โรมันกระแทกลมหายใจอย่างเซ็ง ๆ“กูไม่ได้ใช้ของมึง แต่ก็ไม่ได้บอกว่ากูไม่ได้นี่” ผมปรายตามอง ยืดตัวขึ้นมาอีกนิดหนึ่ง มือขวาเท้าคาง เชิดหน้า 45 องศา “เรียกกูว่าคุณโปรดปราณ หรือยัง? เรียก!”“สัด! จริงปะเนี่ย? มึงสดกันเหรอ?”“ว้อย!” ผมแทบตกเก้าอี้ “เค้าก็มีของเค้ามั้ยล่ะ มึงคิดว่าเค้าจะไม่เตรียมพร้อมหรือไง?”ผมคิดถึงเหตุการณ์วาบหวามเมื่อคืนก
最後更新 : 2026-07-18
