You Belong to Me กามเทพออกศึก

2 ปีก่อน

ใบหน้าเนียนของเด็กหนุ่มในวัยแรกรุ่นซีดเผือด นัยน์ตากำลังหวาดกลัวกับสิ่งที่ต้องเผชิญอยู่ตรงหน้า แขนเรียวถูกจับมัดไว้ไพล่หลังด้วยมือหนาแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก

“จับได้ที่โต๊ะ 4 ครับนาย” โยชิวางสิ่งของบางอย่างลงข้าง ๆ ร่างเล็กที่กำลังสั่นเทาเพราะความหวาดกลัว พร้อมกับรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นกับผู้เป็นนาย

ผู้ที่ถูกเรียกว่า ‘นาย’ หรี่ตามองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาคาดโทษ ที่บังอาจเข้ามาล้วงคอมังกรอย่างเขา

กาสิโนระดับ VIP บนเกาะแห่งนี้ เป็นหนึ่งในธุรกิจของครอบครัวลีวาณิชย์ ได้รับอนุญาตให้เปิดอย่างถูกต้องตามกฎหมายภายใต้เงื่อนไขของรัฐบาล หนึ่งในเงื่อนไขนั้นก็คือจำกัดอายุของลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการ

“ทำไมถึงปล่อยเด็กให้เข้ามาในกาสิโนของเราได้” ปานเทพ ลีวาณิชย์ ส่งสายตาตำหนิไปยังลูกน้องคนสนิท ก่อนจะปรายตามองไปยังร่างบางที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

“ไม่ได้เข้ามาทางด้านหน้าครับ น่าจะลักลอบเข้ามาทางด้านหลัง” คำอธิบายนั้นยิ่งทำให้ปานเทพขมวดคิ้วมุ่น แสดงว่ากาสิโนของเขาหละหลวมเรื่องการรักษาความปลอดภัยอย่างนั้นหรือ “ผมกำลังให้คนจัดการเรื่องนั้นอยู่ครับ” แต่โยชิก็รีบอธิบายต่อ ด้วยอ่านสายตาของผู้เป็นนายออก

ปานเทพพยักหน้ารับอย่างพอใจ คลายสีหน้ากังวลลง สายตาคมกริบกลับมาสนใจเด็กหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง

“กล้ามากนะ ที่ทำแบบนี้” น้ำเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจนั้นถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากหยักลึกของคนที่ โปรดปราณ คิดว่าน่าจะเป็นเจ้าของที่นี่ ที่ที่เขาหวังจะมาหาค่าเทอม

“ผม ผมขอโทษ ผมแค่…” โปรดปราณกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ขอบตาร้อนผ่าว

“แค่อะไร?” ปานเทพเอ่ยเสียงเรียบ รอฟังเหตุผลของเด็กหนุ่มตรงหน้า เขาก็อยากจะรู้เหลือเกินว่าจะมีเหตุผลอะไร ที่เด็กในวัยนี้จะต้องลักลอบเข้ามาในกาสิโนแทนที่จะไปโรงเรียน แถมยังพกอุปกรณ์การโกงง่อย ๆ เข้ามาด้วย 

“ผมแค่จะมาหาค่าเทอม” โปรดปราณครางเสียงเครือ

“ค่าเทอม?” ปานเทพเลิกคิ้วสูง

“ครับ” เด็กหนุ่มรีบพยักหน้ารับ เป็นครั้งแรกที่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาบุคคลน่าเกรงขามตรงหน้า

“ใครสั่งใครสอนให้มาหาค่าเทอมในกาสิโน?”

คนตัวเล็กก้มหน้านิ่ง พลางคิดในใจ ไม่ได้มีใครสอน แต่เขาอับจนหนทาง มีปัญญาหาทางออกได้เท่านี้จริง ๆ

“เรียนอยู่ชั้นไหน?”

ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของกาสิโนอีกครั้ง ก่อนจะตอบเสียงสั่นเครือ

“กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยครับ”

ร่างสูงยกคิ้วด้วยความแปลกใจ “นึกว่ายังอยู่มอต้นเสียอีก” เพราะใบหน้าอ่อนวัยของเด็กหนุ่มตรงหน้า บวกกับรูปร่างผอมบางค่อนข้างอ้อนแอ้นทำให้ปานเทพประเมินอายุของเจ้าของมันต่ำเกินจริงไปมาก

“วิศวะ มหา’ลัยxxx”

เมื่อได้ยินชื่อคณะและมหาวิทยาลัยชื่อดังที่โปรดปราณอ้างถึง ปานเทพก็ส่งสายตาบางอย่างให้ลูกน้องคนสนิททันที

โยชิก้าวออกจากห้องทำงานของเจ้านายอย่างรู้หน้าที่ ปล่อยให้เจ้านายสอบสวนผู้ร้ายต่อเพียงลำพัง

“พ่อแม่ไม่มีหรือไง?” ร่างสูงถามด้วยความแปลกใจ เด็กวัยนี้ควรมีพ่อแม่คอยส่งเสียให้เล่าเรียนไม่ใช่หรือ

“มีแต่พ่อ”

ปานเทพโยกใบหน้าขึ้นลงเป็นเชิงเข้าใจ แต่สายตาคมกริบยังจ้องคนตัวเล็กอย่างไม่วางตา

“แล้วทำไม ไม่ขอเงินพ่อ”

“พ่อป่วยครับ ไม่ได้ทำงานมาสักพักแล้ว” โปรดปราณรีบอธิบาย น้ำเสียงเริ่มปกติ ไม่สั่นเครือเหมือนคราแรก

“แล้วทำไมไม่หางานพิเศษทำ มีเยอะแยะไป”

“ทำอยู่ครับ แต่มันไม่พอ อาทิตย์หน้าผมต้องไปลงทะเบียนเรียนแล้ว”

คำอธิบายของเด็กหนุ่มตรงหน้า ทำให้ปานเทพสะท้อนใจ นี่เหรออนาคตของชาติ

“แล้วคิดว่าที่นี่จะมีค่าเทอมให้หรือไง?” ไม่รู้ทำไมเขาต้องขึ้นขนาดนี้ อาจเป็นเพราะเสียดายแทนประเทศชาติมั้ง ที่เด็กรุ่นหลังคิดอะไรสั้น ๆ แบบนี้

“ก็ผมไม่รู้จะทำยังไงนี่” แต่น้ำเสียงอ่อนของคนตรงหน้า กับท่าทีหวาดกลัวที่กลับมาอีกครั้ง ก็ทำให้ปานเทพเย็นลงได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

โยชิเคาะประตูก่อนจะผลักเข้ามา เดินตรงเข้าไปหาเจ้านาย แล้วกระซิบบางอย่าง

ปานเทพพยักหน้า พ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะสั่ง

“นายออกไปดูความเรียบร้อยข้างล่างเถอะ เรื่องนี้ฉันจัดการต่อเอง” ปานเทพสั่งลูกน้องคนสนิท ก่อนจะหันมาจ้องหน้าโปรดปราณ แล้วสั่งเสียงเรียบ

“มานั่งนี่”

โปรดปราณค่อย ๆ หยัดกายขึ้นจากการคุกเข่ากับพื้น แล้วค่อย ๆ เดินไปนั่งบนเก้าอี้ที่ปานเทพปรายตามอง

“ต้องใช้เงินเท่าไร?”

“สองหมื่นครับ” โปรดปราณเอ่ยเสียงเครือ พร้อมกับสบตาคนตรงหน้า

ปานเทพเปิดลิ้นชัก ควานหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะยื่นมาให้

โปรดปราณจ้องธนบัตรสามปึกตรงหน้าด้วยสายตามีคำถาม

“สามหมื่น เผื่อเหลือเผื่อขาด” นั่นยิ่งทำให้โปรดปราณขมวดคิ้วมุ่น ช้อนตาขึ้นมองคนพูดอีกครั้ง

“ให้ผม?” พร้อมกับชี้หน้าตัวเอง

ปานเทพยักคิ้วให้หนึ่งครั้งเป็นเชิงว่า ‘ใช่’

“ให้ทำไมครับ?” ก็จะไม่ให้สงสัยได้อย่างไร ในเมื่อเขาเข้ามาที่นี่เพื่อมาขโมยเงินของกาสิโนด้วยกลโกงที่ศึกษามาอย่างดีจากอินเทอร์เน็ต แต่เพราะความอ่อนด้อยประสบการณ์ ขนาดว่าซักซ้อมมาอย่างดีแล้วกับเพื่อนสนิทอย่าง โรมัน แต่ก็ยังพลาดถูกจับได้ ตอนแรกคิดว่าจะถูกกระทืบตาย แต่ไหงกลับได้ค่าเทอมจากเจ้าของกาสิโน

“เรื่องค่าเทอมของเธอ ต่อไปนี้ฉันจะจัดการให้”

สายตาคมกริบจ้องใบหน้าเนียนของคนตรงหน้าด้วยสายตาที่คนถูกมองอ่านไม่ออก มีเพียงคำถามที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางเท่านั้น

“ทำไมครับ?”

“ไม่ได้ช่วยฟรี ๆ หรอกน่า”

“แลกกับ?” โปรดปราณครางถามเสียงแผ่ว ภายในใจพยายามคิดเดา อย่าบอกนะว่า?…

“ถึงเวลาแล้วจะบอก ตั้งใจเรียนก็แล้วกัน”

ปานเทพพูดแค่นั้น…

ตั้งแต่วันนั้น ก็ผ่านมา 2 ปีแล้ว ถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่บอก โปรดปราณได้แต่เก็บความสงสัยไว้ แล้วก็ใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยอย่างมีความสุข สุขทุกครั้งที่คิดถึงเจ้าของกาสิโน เจ้าของค่าเทอม และเป็นเจ้าของ…