《You Belong to Me กามเทพออกศึก》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

“ให้คนเตรียมเรือไว้ให้พร้อม ถ้าโปรดปราณรู้เรื่องของรุ่นพี่คนนั้น ต้องร้องกลับขึ้นฝั่งแน่”“ครับนาย”ปานเทพกำชับลูกน้องคนสนิทก่อนที่จะก้าวขึ้นสปีดโบ๊ทที่ไนท์สตาร์ตเครื่องยนต์เตรียมพร้อมอยู่แล้ว“แล้วก็ให้คนของเราตามรักษาความปลอดภัยอย่างใกล้ชิด อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกเด็ดขาด!” ไม่วายหันมากำชับอีกเรื่องโยชิก้มศีรษะรับคำสั่ง มุมปากก็ยกยิ้มน้อย ๆ นึกขันเจ้านาย ที่มีท่าทางห่วงใยใครบางคนที่อยู่ในบ้านพักอย่างออกนอกหน้า แต่กลับยังปากแข็ง ไม่ยอมแสดงให้เจ้าตัวรู้คนของเขามัวแต่ตามติดคนของมิสเตอร์เฉียง ไม่ทันได้ระวังภัยจากทางอื่น จนคุณโปรดปราณเกือบได้รับอันตราย ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเข้าไปช่วยไม่ทัน ‘คนของนาย’ จะเป็นอย่างไรบ้าง ส่วนเจ้านายเขา ก็คงได้เป็นฆาตกรฆ่าพวกนักเลงตายแน่ ๆไอ้สามตัวนั่นมันวอนหาเรื่องจริง ๆ บังอาจมาทำร้ายคุณโปรดปราณ คนโปรดของคุณปานเทพ ลูกชายคนโตของอดีตมาเฟียใหญ่ เตรียมรับสิ่งที่ทำเอาไว้ได้เลย เพราะเจ้านายของเขากำลังจะไปจัดการด้วยตัวเองโยชินึกถึงลูกน้องที่เขาส่งไป สองคนนั่นก็ถูกนายลงโทษไม่น้อย ที่ปล่อยให้คุณโปรดปราณอยู่ลำพังกับรุ่นพี่จนเกิดเรื่องขึ้น“พวกผมแวะเข้าห้อง

“เป็นฝีมือของคุณปานเทพใช่มั้ยครับ?”ผมถามคำถามที่ค้างคาใจทันทีชายคนนั้น คนที่พ่อแม่ของพี่อรรถบอกว่าเป็นพี่ชายของผู้บริจาคสเต็มเซลล์ และให้ตายเถอะครับ ผู้บริจาคสเต็มเซลล์ให้เป็นคนเดียวกับคนที่ทำร้ายผมกับพี่อรรถเมื่อคืน!ผมสังเกตเห็นความวูบไหวในแววตาของคนตรงหน้า ก่อนที่ชายคนนั้นจะมองเลยไปทางด้านหลัง เพื่อมองหาว่ามีใครตามผมมาหรือเปล่า“คุณสินะ คนที่น้องผมทำร้ายเมื่อคืน” แล้วถามผมกลับมาด้วยแววตาสงสัยเจือความรู้สึกผิด“ใช่ครับ แล้วตอนนี้เค้า…?” ผมอยากจะถามเหลือเกินว่าน้องชายของเขาเป็นอย่างไรบ้าง คุณปานเทพทำอะไรเขาบ้าง ผมไม่ได้ห่วงคนชั่ว ๆ แบบนั้น แต่ที่ถามเพราะเป็นห่วงคุณปานเทพของผมมากกว่า ผมไม่อยากให้คุณปานเทพแปดเปื้อนเพราะเรื่องนี้“น้องชายผม รับกรรมสิ่งที่เค้าทำแล้วละครับ”“หมายถึง?”“คุณปานเทพส่งตัวให้ตำรวจแล้วครับ”ผมพ่นลมออกมาอย่างโล่งอก เพราะที่คิดไว้มันรุนแรงกว่านี้มาก“แล้วเรื่องสเต็มเซลล์?” อีกเรื่องที่ผมสงสัย คนแบบนั้นน่ะหรือ จะใจดีบริจาคสเต็มเซลล์ให้พี่อรรถ“น้องของผมทำเลวมาทั้งชีวิต มีโอกาสได้ช่วยชีวิตคนอื่นบ้าง ตอนตายไปจะได้ใช้กรรมให้น้อยลง” คนพูด พูดอย่างปลง ๆ โดยที่คงไม่รู

แก้วใสกับโรมันขึ้นไปนั่งรออยู่เบาะหลังเรียบร้อยแล้ว คนขับรถประจำที่หลังพวงมาลัยพร้อมพาเราไปส่งถึงกรุงเทพ และพี่โยชิก็ยืนรออยู่ด้านข้างรถอีกฝั่งแต่ผม…“คุณปานเทพไม่ไปด้วยเหรอครับ?” ผมยังยืนอ้อนคนที่เดินมาส่งขึ้นรถ“ยังต้องจัดการปัญหาให้เรียบร้อย เสร็จแล้วจะรีบตามไป” คนตัวใหญ่ว่าอย่างนั้น พร้อมกับเปิดประตูดันร่างของผมขึ้นไป “รีบไป ค่ำแล้วเดี๋ยวจะถึงหอพักดึก”แต่ผมฝืนตัวไว้ ก็ยังไม่อยากไปนี่นา“ผมอยู่ด้วยไม่ได้เหรอครับ?” ผมยังคงอ้อนต่อ“โปรดปราณ… อย่าดื้อ!” คนตัวใหญ่ส่งเสียงดุ แต่ฟังยังไงมันก็ยังเจือความเอ็นดูอยู่เต็มเปี่ยม“ก็จะดื้ออะ” ผมเกาะแขนไม่ยอมปล่อย เหมือนเด็กที่พ่อแม่กำลังจะส่งไปอยู่โรงเรียนประจำยังไงยังงั้น“อยากโดนตีก้นอีกหรือยังไง” คุณปานเทพกระซิบอยู่บนศีรษะ ที่ผมกำลังพยายามซุกไปตรงหัวไหล่ง่ะ… ขู่ผมอีกแล้ว แต่ผมไม่กลัวแล้วละครับ“สัญญาก่อนว่าจะไปพรุ่งนี้” ผมขอความมั่นใจ ว่าพรุ่งนี้เราจะได้เจอกัน“ยังรับปากไม่ได้ ยังไม่รู้ว่าจะเคลียร์ธุระเสร็จหรือเปล่า” แต่คนตัวใหญ่กลับแบ่งรับแบ่งสู้“งือ… ไม่งั้นผมก็ยังไม่กลับ” ผมเริ่มงอแง“พรุ่งนี้มีเรียนนะ ไหนสัญญาว่าจะตั้งใจเรียน” คุณปาน

“มึงจำตอนอยู่มอต้นได้มั้ยวะ? ตอนที่แม่กูโดนพวกทวงหนี้รายวันตามจนต้องหนีไปต่างจังหวัดอะ”ผมคิดตาม พอจำเหตุการณ์ได้ก็รีบพยักหน้า ส่วนมือก็เอื้อมไปแกะถุงน้ำจิ้มขนมกุยช่าย“กูต้องไปอยู่บ้านมึง มีวันหนึ่งที่เราสองคนไม่มีเงินสักบาท พ่อมึงก็ยังไม่กลับมาจากทำงาน ทั้งบ้านเหลือมาม่าอยู่ห่อเดียว”“รสต้มยำกุ้ง” ผมเสริมเพราะจำได้ไม่เคยลืม“มาม่าห่อเดียวเรากินกันสองคน”“กูใส่น้ำไปเกือบลิตร เพราะจะได้อิ่ม”“อืม กูจำได้ไม่เคยลืมเลยนะเว้ย เราสองคนมีอะไรก็แบ่งกันตลอด แล้วของแค่นี้มึงคิดว่ากูจะหวงมึงจริง ๆ เหรอ?”ผมกลืนก้อนกุยช่ายลงคอ รู้อยู่แหละว่ามันแกล้งผม ผมก็แกล้งงอนไปอย่างนั้นเอง“กูก็จำได้ไม่เคยลืม โคตรซึ้งเลยเนอะเรื่องของพวกเรา”โรมันพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะเอ่ยต่อ“แต่กูจะบอกอะไรมึงไว้อย่างนะ”“อะไรวะ?” ผมเลิกคิ้วอย่างสงสัย“มึงอย่าใส่น้ำหนึ่งลิตรลงไปในมาม่าแค่ห่อเดียว แม่งเอ๊ย! จืดฉิบหาย กูแม่งกินมาม่าทั้งน้ำตา ไม่น่าเชื่อมึงเลย ไอ้ห่าเอ๊ย”“ก็กูคิดแค่ว่ามันจะได้อืด ๆ แล้วมันจะได้เยอะ ๆ ไง ลืมคิดไปว่ามันจะจืดด้วย”“ไม่อร่อยเชี่ย ๆ เลยอะ สัด!”เราสองคนหัวเราะลั่น เมื่อนึกย้อนถึงเรื่องราวในวันวาน

จุมพิตดูดดื่มสูบวิญญาณจึงเริ่มขึ้น ผมว่าผมซ้อมมาดีแล้วจากการดูซีรีส์ และบรรดาคลิปที่โรมันโหลดมาให้ แต่เมื่อเทียบกับคุณปานเทพแล้ว ผมดูไก่อ่อนไปเลยครับริมฝีปากของผมถูกดูดดึงรุนแรงอย่างโหยหา ผมต้องโยกใบหน้าปรับองศาอยู่หลายหน ทุกจังหวะที่ถูกดูดซับไม่นานลิ้นอุ่นก็สอดแทรกเข้ามา ผมผงะไปด้านหลังเล็กน้อยเพราะไม่ทันตั้งตัว แต่ฝ่ามือหนาก็ดันไว้ เพียงเสี้ยววินาทีผมก็เรียนรู้ว่าจะต้องโต้ตอบอย่างไรผมตวัดลิ้นหยอกเย้าจนคนที่เป็นฝ่ายเริ่มต้องร้องครางเสียงต่ำอย่างพอใจ“อื้ม”ผมยกแขนขึ้นโอบรอบคอของคนตัวสูงไว้เป็นหลักยึด เพราะรู้สึกตัวลอยไม่ติดพื้น แถมยังปั่นป่วนท้องน้อยไปหมด ไม่นาน ผมก็รู้สึกถึงความเย็นของผิวผ้าปูเตียงทะลุเสื้อยืดตัวบางที่ผมใส่มาพอปากร้อนถอนออกจากปากผมให้ผมได้หายใจบ้าง ผมก็รีบโกยอากาศเข้ามาทันที แต่คนบนร่างของผม ไม่กลัวหมดลมหรืออย่างไร ไล่จูบซับทั้งปลายคาง ต้นคอ และติ่งหูของผมอย่างไม่ยอมหยุดหายใจในขณะที่ปากและจมูกกำลังซุกไซ้ไล่ดูดซับทุกอณูของผิวเนื้อละเอียดของผม มือข้างหนึ่งก็ยกชายเสื้อของผมขึ้น รูดทีเดียวจนพ้นตัวผมแหงนใบหน้าครางฮือ เมื่อลิ้นอุ่นตวัดครอบครองตุ่มไตสีชมพูของผม “อ่าส