Alle Kapitel von You Belong to Me กามเทพออกศึก: Kapitel 1 – Kapitel 10

2 ปีก่อนใบหน้าเนียนของเด็กหนุ่มในวัยแรกรุ่นซีดเผือด นัยน์ตากำลังหวาดกลัวกับสิ่งที่ต้องเผชิญอยู่ตรงหน้า แขนเรียวถูกจับมัดไว้ไพล่หลังด้วยมือหนาแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก“จับได้ที่โต๊ะ 4 ครับนาย” โยชิวางสิ่งของบางอย่างลงข้าง ๆ ร่างเล็กที่กำลังสั่นเทาเพราะความหวาดกลัว พร้อมกับรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นกับผู้เป็นนายผู้ที่ถูกเรียกว่า ‘นาย’ หรี่ตามองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาคาดโทษ ที่บังอาจเข้ามาล้วงคอมังกรอย่างเขากาสิโนระดับ VIP บนเกาะแห่งนี้ เป็นหนึ่งในธุรกิจของครอบครัวลีวาณิชย์ ได้รับอนุญาตให้เปิดอย่างถูกต้องตามกฎหมายภายใต้เงื่อนไขของรัฐบาล หนึ่งในเงื่อนไขนั้นก็คือจำกัดอายุของลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการ“ทำไมถึงปล่อยเด็กให้เข้ามาในกาสิโนของเราได้” ปานเทพ ลีวาณิชย์ ส่งสายตาตำหนิไปยังลูกน้องคนสนิท ก่อนจะปรายตามองไปยังร่างบางที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว“ไม่ได้เข้ามาทางด้านหน้าครับ น่าจะลักลอบเข้ามาทางด้านหลัง” คำอธิบายนั้นยิ่งทำให้ปานเทพขมวดคิ้วมุ่น แสดงว่ากาสิโนของเขาหละหลวมเรื่องการรักษาความปลอดภัยอย่างนั้นหรือ “ผมกำลังให้คนจัดการเรื่องนั้นอยู่ครับ” แต่โยชิก็รีบอธิบายต่อ ด้วยอ่านสายตาของผู้

ไม่ใช่พรุ่งนี้ครับ แต่เป็นวันนี้!ผมรีบวิ่งออกมาจากตึกเรียนอย่างไม่คิดชีวิต หลังจากรับสายจากพี่โยชิ ว่าจอดรถรออยู่ตรงลานจอดรถหลังตึกคณะ และที่สำคัญ นายนั่งรออยู่ในรถด้วย“ก็วันนั้นพี่โยชิบอกว่าสัปดาห์หน้าไม่ใช่เหรอครับ ผมก็คิดว่าพรุ่งนี้เสียอีก”[พี่หมายถึงประมาณสัปดาห์หน้าน่ะ ขอโทษนะที่ไม่ได้ระบุวันที่ชัดเจน แล้วพี่ก็ยุ่งจนลืมโทรบอกก่อนน่ะ]นั่นแหละครับ ผมก็วิ่งดิครับอุตส่าห์เตรียมชุดเก่งรีดเอาไว้เรียบร้อย แต่กลับต้องอยู่ในเสื้อช็อปปอน ๆ แถมเพิ่งเตะบอลกับเพื่อนเมื่อตอนบ่าย ไหวมั้ยเนี่ยโปรดปราณผมวิ่งไปก็ยกแขนซ้ายขวาขึ้นมาสำรวจกลิ่น ดีนะนี่ที่ผมเป็นคนไม่มีกลิ่นตัว แถมน้ำหอมที่ฉีดมาเมื่อเช้าก็ยังหลงเหลือกลิ่นจาง ๆ คงพอไหวมั้ง หวังว่าจะไม่โดนถีบลงจากรถเสียก่อนนะผมยืนหอบแฮกอยู่ข้างรถคันหรูที่ดูดีที่สุดในรัศมีของลานจอดรถหลังตึกคณะ พี่โยชิยืนรอรับอยู่ข้างรถสีดำคันนั้นด้วยใบหน้าเคลือบยิ้ม“บอกแล้วว่าไม่ต้องรีบ”แหม พี่โยชิยังมีหน้ามาพูด ‘ไม่ต้องรีบนะ นายรออยู่ในรถ’ นั่นเป็นประโยคที่พี่โยชิบอกผมทางโทรศัพท์ เหาะได้เหาะแล้วครับ“เชิญครับ” พี่โยชิเปิดประตูรถให้ผม เชื้อเชิญให้ขึ้นไปนั่ง แต่ผมย

“ขอบคุณครับพ่อ โปรดก็รักพ่อครับ พรุ่งนี้เจอกันนะครับ”ผมวางสายจากพ่อที่โทรมาอวยพรวันเกิด และสัญญาว่าจะกลับไปหาและไปทำบุญด้วยกันในวันพรุ่งนี้เพราะบ้านกับมหาวิทยาลัยค่อนข้างไกลกันมาก ผมเดินทางไปกลับไม่สะดวกนัก จึงขอมาอยู่หอพักโดยแชร์ห้องกับโรมัน วันอาทิตย์ถึงจะกลับไปหาพ่อ หรือไม่บางครั้งช่วงกลางสัปดาห์ก็อาจจะวาร์ปไปบ้างถ้าอาจารย์ยกคลาส เพราะกลัวว่าพ่อจะเหงา แต่ช่วงหลังข้างบ้านมีคนย้ายมาอยู่ใหม่ มีเด็กตัวเล็กวัยน่ารักมาเล่นกับพ่อ ก็พอให้หายเหงาไปได้บ้าง“กลับกันยังโปรด” โรมันสะพายกระเป๋าเดินออกมาจากร้าน เตรียมตัวจะกลับหอพักกัน“ขอบใจนะโรม” ผมยังซาบซึ้งไม่หาย เรื่องที่โรมันกับแก้วใสจัดเซอร์ไพรส์วันเกิดให้ ผมสนุกและมีความสุขมากเลยละครับ พี่แก้วไวน์ก็ใจดี ปิดร้านก่อนเวลา เปิดคาราโอเกะร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน กว่าสองชั่วโมงถึงจะแยกย้าย อาหารการกินไม่ต้องพูดถึง พี่นะโม พี่ปู น้องแพม และป้ายูแม่บ้านช่วยกันจัดการอย่างขะมักเขม้น ส่วนเครื่องดื่ม ใครอยากดื่มอะไรก็ทำกันเองครับ ก็ร้านเราเป็นคาเฟ่นี่นา“เออ มึงไม่ต้องมาทำตาซึ้งเลย เพราะเป็นมึงกูถึงทำให้ มึงก็รู้ว่ากูแม่งดิบ ๆ เถื่อน ๆ ไอ้เรื่องเซอร์

จำได้ว่าตอนที่เอนหลังไปบนโซฟานอนดูซีรีส์เกาหลีจากจอทีวีที่พี่ไนท์เปิดไว้ให้ ผมยังรู้สึกหนาวอยู่เลย แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้รู้สึกว่ามีความอบอุ่นมาสัมผัสที่ข้างแก้มของผมผมค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น กะพริบตาเพื่อปรับโฟกัสไม่กี่ครั้ง ก็พบกับแหล่งกำเนิดความอบอุ่นนั้นหลังมือหนาของใครบางคนแตะอยู่ข้างแก้มของผม ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาบนหน้าผาก ผมทอดสายตายาวออกไป แล้วก็ได้สบสายตากับเจ้าของมัน“คุณปานเทพ!” ผมผวาจากเบาะโซฟา พุ่งขึ้นมานั่งตัวตรงจนใบหน้าแทบจะชนกับคนที่โน้มหน้าเข้ามาหาอยู่ก่อนแล้ว“เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายเหรอ?” อีกฝ่ายถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยและสายตาอาทรเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน“ปะ เปล่าครับ ผมแค่เผลอหลับไป” ผมอธิบาย“อืม ขอโทษนะ พอดีว่าติดงานนิดหน่อย ก็เลยกลับมาช้า รอนานหรือเปล่า”“ไม่ครับ” ผมไม่รู้หรอกครับว่าผมรอนานแค่ไหน หรือว่าผมหลับไปนานเท่าไร แต่การที่ลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า เวลามันก็ไม่สำคัญอีกต่อไป“ว่าแต่ คุณปานเทพเรียกผมมาพบ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?”ผมถามออกไป ในขณะที่มือข้างหนึ่งก็เลื่อนขึ้นไปคลำศีรษะเพื่อให้แน่ใจ ว่าระหว่างที่ผมเผลอหลับไป พี่ไนท์กับพี่โยชิไม่ได้แอ

โชคดีวันนี้ลูกค้าไม่เยอะมาก ผมขออนุญาตพี่แก้วไวน์มานั่งคุยกับพี่ธีร์ที่โต๊ะมุมหนึ่ง สัญญาว่าคุยไม่นาน และจะคอยสังเกตลูกค้า ถ้าหน้าเคาน์เตอร์ไม่ไหว ผมจะรีบกลับไปช่วยทันที“ผมมีเวลาไม่มากนะพี่ แต่อันที่จริง เราคุยกันทางโทรศัพท์หลังเลิกงานก็ได้นะครับ” ผมให้ความเห็น เพราะแอบเกรงใจเจ้านายเหมือนกัน เจ้านายมีน้ำใจ เราก็ควรเกรงใจ ไม่ใช่เอาเปรียบ“พี่อยากคุยต่อหน้ามากกว่า” แต่นั่นเป็นเหตุผลของพี่ธีร์ครับ เหตุผลที่ทำให้ผมมานั่งอยู่ตรงนี้“พี่ธีร์มีอะไร ว่ามาเลยครับ” ผมไม่อยากใช้เวลานานครับ เอาแบบกระชับ ๆ ตรง ๆ ได้เลย“โปรดยังไม่มีแฟนใช่มั้ย?”แค่คำถามแรก ก็แทบทำให้ผมวิ่งกลับไปตั้งหลัก อย่าบอกนะว่า พี่ธีร์ก็เป็นติ่งผมอีกคน“ก็… จะเรียกว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ” ผมแบ่งรับแบ่งสู้“มีคนเค้าแอบชอบโปรดอยู่น่ะ พี่อยากจะให้โปรดช่วยรับพิจารณาหน่อย”“คงไม่ใช่…” ผมส่งคำถามไปทางสายตา“เฮ้ย! ไม่ใช่พี่”เออ ค่อยหายใจทั่วท้องหน่อย ไม่อย่างนั้น ต่อไปไม่รู้จะมองหน้ากันยังไงเลยครับ“แล้ว พี่ธีร์หมายถึงใครล่ะครับ”ผมสังเกตว่าพี่ธีร์มีอาการหลุบเปลือกตาลงต่ำ ซ่อนแววอะไรบางอย่างไว้ ก่อนจะตอบเสียงเบา“ไอ้อรรถน่ะ โปรดจำอร