Todos os capítulos de You Belong to Me กามเทพออกศึก: Capítulo 71 - Capítulo 80

“ตื่นได้แล้ว เด็กขี้เซา”ผมได้ยินเสียงนุ่ม ๆ เบา ๆ อยู่ไม่ไกลนัก แต่แข้งขาของผมเหมือนจะขยับไม่ไหว ปวดเมื่อยก็ส่วนหนึ่ง แต่เพราะกำลังนอนหลับสบายไม่อยากให้ใครกวนก็อีกส่วนแต่แสงจ้าที่สาดเข้ามาใส่หน้าจนรู้สึก แม้จะยังไม่ได้ลืมตาก็ก่อกวนเสียเหลือเกิน แถมยังสัมผัสแผ่วเบาตรงข้างแก้มนี่ก็ด้วยพอเปิดเปลือกตาขึ้นมาก็เจอเข้ากับใบหน้าหล่อของคนที่นอนกอดมาทั้งคืนจนรุ่งสาง แถมมีกิจกรรมกันอีกรอบตอนก่อนพระอาทิตย์ขึ้น นั่นแหละที่ทำให้ผมลุกไม่ไหวอยู่นี่ไง“คุณหนึ่ง… ” ผมหรี่ตาลงเพราะแสงจ้า “กี่โมงแล้วครับ?”“สายมากแล้ว”คงจะสายจริง ๆ นั่นแหละครับ แสงแดดถึงได้แรงขนาดนี้ ผมรีบขยับลุกขึ้นนั่ง เมื่อนึกขึ้นได้ว่าสายขนาดนี้คนอื่นคงตื่นกันหมดแล้ว แล้วถ้ามาเห็นผมในสภาพนี้ละก็ผมดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดจนถึงคอ ก่อนจะใช้มือสำรวจตัวเองแต่แล้วก็ต้องแปลกใจ เมื่อสัมผัสได้ว่าภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ร่างของผมไม่ได้เปลือยเปล่านี่นาผมรีบตวัดผ้าห่มออก ก่อนจะมองตัวเองอีกครั้งผมอยู่ในเสื้อฮาวายสีสวยกับกางเกงผ้าเนื้อดีขาสั้นเหนือเข่า“อ้าว!”“อ้าวอะไร ฮึ” มือหนาของคุณปานเทพเอื้อมมาขยี้ศีรษะของผม เลิกคิ้วถามด้วยสายตาล้อเลียน“คุณหนึ

[ล้างบาง… บาง]ผมรู้สึกว่าวิญญาณของตัวเองล่องลอยอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคย มีแสงสีขาวโพลนจนรู้สึกเคืองตา เบื้องล่างเต็มไปด้วยมวลก้อนเมฆสีขาวลอยเอื่อยจนมองไม่เห็นขาของตัวเอง“ที่นี่ที่ไหน?” ผมกะพริบตาเพื่อไล่ความพร่าเลือนเบื้องหน้า ผมมองไม่เห็นใครที่ผมรู้จักเลย ทั้งชายและหญิงในชุดสีขาวที่ห้อมล้อมผมอยู่“ผมอยู่บนสวรรค์? นี่ผมตายแล้วจริง ๆ เหรอครับ? ไม่นะครับ ผมยังไม่ได้บอกลาคนที่ผมรักเลย ทำไมผมตายง่ายแบบนี้ล่ะครับ มันต้องไม่จบแบบนี้สิ คุณหนึ่ง! พ่อ! โรมัน! ม่ายยยยย!!!”ผมส่ายหน้าไปมาอย่างรับไม่ได้ บรรดาเทวดานางฟ้าในชุดสีขาวต่างโน้มหน้าเข้ามาใกล้ แล้วยังมีเทพอีกองค์ อีกองค์ และอีกองค์“โปรดปราณ! โปรดปราณ! โปรดปราณ!”ผมถูกเทพองค์หนึ่งเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอน ก่อนจะได้ยินเสียงของเทพองค์นั้นพูดต่อ“คุณหมอช่วยเช็กสมองหน่อยนะครับ ตอนล้มลงไปหัวอาจจะฟาดกับกราบเรือ”แม้จะดีเลย์ไปสักหน่อย แต่สมองของผมก็เริ่มประมวลผลได้“คุณหนึ่ง!!!”ผมผวาเข้าหาเทพองค์สุดท้าย ที่ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะสวมกอดอย่างดีใจ“ผมยังไม่ตาย ผมยังไม่ตายใช่มั้ยครับ คุณหนึ่ง งือ… คิดว่าจะไม่ได้เจอคุณหนึ่งแล้ว”ผมซุกใบหน้าไว้กับอกข

“โห คุณขั้นเทพโหดจังนะครับ” ผมเริ่มกลัวจนขนหัวลุก เห็นหน้าหล่อ ๆ แบบนั้น ไม่คิดว่าจะมีโหมดโหด ๆ แบบนี้ด้วย“คุณสองไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นหรอกครับ ทุกอย่างเป็นการจัดฉาก” พี่โยชิรีบอธิบายต่อ “คุณสองให้คนไปจับสองแม่ลูกนั่นมาจริง แต่ไม่ได้ทำร้ายเลยสักนิด แต่กลับดูแลอย่างดีอยู่ในโรงแรมหรูทั้งคืน แล้วก็เกลี้ยกล่อมให้ร่วมมือ และสัญญาว่าจะกันสามีเป็นพยานและจะช่วยเรื่องคดีเต็มที่ ระหว่างที่ต้องจำคุก จะส่งเสียเลี้ยงดูไม่ให้ลำบาก รอวันสามีกลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ ไม่ต้องเป็นเบี้ยล่างทำงานรับใช้มาเฟียเลว ๆ อย่างมิสเตอร์เฉียง เมียของนายนั่นอยากให้สามีเลิกเป็นมาเฟียอยู่แล้ว ก็เลยยอมรับข้อเสนอของคุณสองครับ”“อ๋อ… ทำอย่างนี้ค่อยสมเป็นน้องของคุณปานเทพหน่อยครับ” ผมพ่นลมอย่างโล่งใจ ไม่อยากให้ใครในครอบครัวของคุณปานเทพต้องเกี่ยวข้องกับด้านมืดแบบนั้น“คุณโปรดไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ แม้สามเทพจะเป็นลูกชายอดีตมาเฟีย แต่ก็จิตใจดีราวกับเทพสมชื่อนั่นแหละครับ” พี่โยชิอวยเจ้านายอีกแล้วครับ“แล้วเจ้าสัวธานิน พ่อของคุณปานเทพล่ะครับ ท่านเป็นคนยังไง?”ลูกยังขนาดนี้ ผมชักอยากรู้แล้วสิ ว่าอดีตมาเฟียตัวจริงจะเป็นอย่างไร“เอา

มีวาฬตัวหนึ่งลอยว่ายน้ำมาดูเจ็บช้ำทรวงอุรากว่าที่เคยมันพยายามตามรักทรามเชยแต่สุดท้ายดันมาเกยตื้นน้ำตายจงจำไว้ (จงจำไว้)(ฮา)ว่ารักใคร (ว่ารักใคร)(ฮา)อย่าทำให้ใจต้องเจ็บ (ฮา)และโปรดจงจำไว้ (จำไว้)(ฮา)ทำไมถึงเสียใจ (ทำไมถึงเสียใจ)เพราะเราทำตัวเราเองรักก็คือรัก (รักก็คือรัก)หลงก็คือหลง (หลงก็คือหลง)ถ้าถามชาวประมงก็คงไม่เข้าใจเพราะฉันนั้นเป็นวาฬที่เกย… ตื้นน้ำตายใจสลายแหลกลงไปใต้ทะเล(เพลง : วาฬเกยตื้น)(ศิลปิน : Gungun)แกร่ก!จู่ ๆ ลูกบิดประตูที่ผมล็อกไว้ก็ถูกบิด แล้วประตูบานนั้นก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนเก้าอี้ล้อเลื่อนที่ผมวางเครื่องเล่นไว้ไถลเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าผม แรงกระชากทำให้ปลั๊กของเครื่องเล่นที่เสียบไว้หลุดออกมาจนเสียงเพลงเงียบไปคุณปานเทพปากุญแจทั้งพวงลงไปบนเตียงอย่างระบายอารมณ์ ก่อนจะจ้องหน้าผมราวกับจะกินเลือดกินเนื้อห้องทั้งห้องเงียบสนิท…มีเพียงเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยของคนตัวใหญ่ที่กำลังยืนจังก้าอยู่ตรงหน้าผมสายตาคมกริบมองมาทางผมอย่างตำหนิ ก่อนมือหนาทั้งสองข้างจะกระชากผมลุกขึ้นจากขอบเตียงจนตัวผมลอยไปปะทะอกกว้างแม้จะเจ็บแค่ไหนแต่ผมก็ไม่ปริปากร้องสักคำ จ้องตากลั

P.Leevanit ลงเครื่องแล้ว ตอนเย็นจะแวะไปรับนะผมใจฟูมากครับ“คุณหนึ่งกลับมาแล้ว!!!”ครับผม PP“อยู่ไหนนะ?”ผมนั่งอยู่ในล็อบบี้มองหาคนที่บอกว่ามาถึงแล้ว แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาแม้ออฟฟิศของผมจะอยู่ชั้นบนสุดของโรงแรม แต่ใช้เวลาไม่นานผมก็ลงมาถึงชั้นล่าง คุณปานเทพบอกว่าจะรออยู่ที่ล็อบบี้แต่ก็ไม่มี ผมจึงรีบล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหา“คุณหนึ่งอยู่ไหนครับ”[ก็อยู่นี่ไง]คนตัวใหญ่ตอบกลับมาทางปลายสาย พอผมหันกลับไปก็เจอกับคนที่คิดถึง ใบหน้าคมยกยิ้มน้อย ๆ ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาผมผมโน้มศีรษะยกมือไหว้ ในจังหวะที่เงยหน้าขึ้นมาคุณปานเทพก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพอดี“กระโดดกอดได้มั้ยครับ?” ผมส่งสายตาออดอ้อน บ่งบอกว่าคิดถึงสุดหัวใจผมเห็นไหล่กว้างกระตุกเล็กน้อยพร้อมกับแววตาขบขัน ก่อนที่เจ้าของมันจะเริ่มออกเดิน“ไนท์จอดรถรออยู่หน้าโรงแรม”ผมรีบก้าวเท้าตามไปเคียงข้าง รักษาระยะห่างไม่ให้น่าเกลียดจนเกินไป“คุณหนึ่งไปไหนมาครับ?” ผมเอียงคอถามอย่างสงสัย แปลกใจตั้งแต่ที่บอกว่าจะเข้ามารอที่ล็อบบี้ ทั้ง ๆ ที่นั่งรอในรถก็ได้ แถมพอผมลงมาถึง ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา“พอดีเจอคนรู้จักน่ะ” ร่างสูงผินหน้ามามอง “รอนานเหรอ?”“ไม่น