Todos os capítulos de You Belong to Me กามเทพออกศึก: Capítulo 81 - Capítulo 90

ผมรีบส่ายหน้าในขณะที่ปากก็คาบเบคอนชิ้นโต “ส่งแค่ BTS ก็พอครับ สายแล้ว ผมนั่ง BTS ไปถึงเร็วกว่า”พี่โยชิพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะรีบถอดผ้ากันเปื้อนเมื่อเห็นผมยกแก้วกาแฟซดรวดเดียวหมดแก้วแล้วก็ส่งสัญญาณว่าต้องรีบไปแล้ว“ค่อย ๆ กินก็ได้ครับคุณโปรด ไปสายนิดหน่อยคงไม่มีใครกล้าว่าอะไรหรอกครับ” พี่โยชิส่งสายตาเป็นห่วง คงกลัวว่าเบคอนจะติดคอผม“ผมไม่อยากให้ใครมองไม่ดีครับ กลัวจะเสียถึงคุณหนึ่งด้วย รีบไปกันเถอะครับ” ผมรีบวางแก้วกาแฟ วางส้อม แล้วเดินนำพี่โยชิออกมาจากห้องครัว“อ้อ เย็นนี้นายสั่งให้ผมพาคุณโปรดไปลองชุดสูทนะครับ”“สูทอะไรครับ?” ผมเอียงคอถามอย่างสงสัยขณะขึ้นไปนั่งบนเบาะหน้าข้างคนขับ“สูทที่จะใส่ไปงานเปิดตัวกาสิโนรีสอร์ตที่เกาะพันดาวไงครับ”“ผมต้องไปด้วยเหรอครับ?”“นายสั่งไว้ครับ”พี่โยชิว่าอย่างนั้น ความหมายคือ นายสั่งว่ายังไงพี่โยชิก็มีหน้าที่ทำตาม ผมก็เช่นกันกาสิโนรีสอร์ต เกาะพันดาว เป็นโครงการที่ต่อยอดมาจาก กาสิโน ลูกค้าที่ไปเล่นในกาสิโนส่วนใหญ่ก็จะไม่หลับไม่นอนข้ามวันข้ามคืน คุณปานเทพเล็งเห็นโอกาสจึงเริ่มโครงการสร้างรีสอร์ตทั้งรับนักท่องเที่ยวที่อยากพักผ่อนบนเกาะส่วนตัวและรองรับลูก

ผมส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนจะวางศีรษะลงบนไหล่กว้าง เลื่อนแขนทั้งสองข้างขึ้นไปโอบรอบต้นคอของคนตัวใหญ่“หลับซะ” มือหนาเลื่อนมาลูบศีรษะของผมเบา ๆ พร้อมกับใบหน้าคมที่โน้มเข้ามาจุมพิตเหนือหน้าผากผมกระชับเรียวแขนแน่นขึ้น ซุกใบหน้าลงไปที่ซอกคอ ปลายจมูกของผมจ่ออยู่แถวแอ่งชีพจรกลิ่นหอมอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อของคุณปานเทพ ให้กลิ่นและรสสัมผัสที่เป็นเอกลักษณ์ ผมเลื่อนใบหน้าฝังปลายจมูกเพื่อสูดดมกลิ่นน่าลุ่มหลงนั้น“อื้ม!” เจ้าของร่างส่งเสียงครางต่ำ “ถ้าไม่รีบหลับจะไม่ได้นอนแล้วนะ”ผมง่วงจนตาจะปิด แต่กลิ่นหอมตรงซอกคอกลับสะกิดให้ตื่นตัว เปลือกตาของผมปิดลงแล้ว แต่ปลายจมูกยังคงไต่คลอเคลียกลิ่นหอมนั้นอย่างไม่รู้เบื่อฝ่ามืออุ่นของคุณปานเทพเริ่มล้วงเข้ามาผ่านชายเสื้อด้านหน้า ก่อนจะไล้ผิวเนื้อร้อนผ่าวของผมตั้งแต่เหนือสะดือขึ้นมาจนถึงยอดอก“อ๊ะ” ผมเปล่งเสียงครางทั้ง ๆ ที่เปลือกตายังปิด เมื่อรู้สึกถึงปลายนิ้วที่สะกิดยอดตุ่มไตจนมันแข็งชันผมบดปลายจมูกกับคางสาก ที่เริ่มมีตอหนวดแทงขึ้นรำไร ทำให้สัมผัสนุ่มลื่นที่เคยได้รับเปลี่ยนเป็นสัมผัสสาก ๆ แต่กลับช่วยกระตุ้นให้ยิ่งตื่นตัวริมฝีปากหยักเผยอรับเรียวปากร้อนของผม ฝ่

[เปิดตัว]“คุณโปรดครับ คุณโปรด”ผมได้ยินเสียงใครบางคนเรียกผมอยู่ใกล้ ๆ แถมยังรู้สึกถึงแรงเขย่าเบา ๆ ที่แขน พอลืมตาขึ้นมาก็พบพี่โยชินั่งคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ“ตื่นเถอะครับ ใกล้ได้เวลางานเริ่มแล้วครับ”ผมกะพริบตาเพื่อปรับโฟกัสอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนโซฟาในห้องทำงานของคุณปานเทพผมค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง รู้สึกหนักอึ้งไปทั้งศีรษะ แล้วก็ครั่นเนื้อครั่นตัวไปหมด ผมสะบัดหัว 2-3 ที ก่อนจะถามหาเจ้าของกาสิโน “คุณหนึ่งล่ะครับ?”“อยู่ที่รีสอร์ตแล้วครับ นายให้ผมมาตามคุณโปรด ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วครับ เดี๋ยวผมจะพาไปหานาย”ผมเหลือบดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือก็ต้องตกใจ “นี่ผมหลับไป 6 ชั่วโมงเลยเหรอครับ? หลับหรือตายเนี่ยโปรดปราณ”“ก็เมื่อคืนไม่ยอมนอนนี่ครับ” พี่โยชิมองมายิ้ม ๆ จนผมต้องเลิกคิ้วอย่างสงสัย“พี่โยชิรู้เหรอครับ?”“เห็นเปิดไฟในห้องไว้ทั้งคืน ยิ่งเจอหมีแพนด้าเมื่อเช้าก็ยิ่งมั่นใจครับ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับคุณโปรด” พี่โยชิทอดสายตามองมาอย่างห่วงใย เหมือนพี่ชายที่เป็นห่วงน้องเหลือเกิน“มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยน่ะครับ” แต่ผมก็ไม่อยากทำให้พี่โยชิลำบากใจหรอกครับ ต่อให้พี่โยชิเอ็นดูผมแค่ไหน แ

กูเพื่อนเล่นมึงเหรอ?หยอก ๆ ผมก็ล้อเล่นครับ อยู่กับพี่อคินทำให้ผมยิ้มได้ขึ้นมาหน่อย ความเปิ่นเอ๋อของแกทำให้ผมหัวเราะได้ และต้องซ่อนยิ้มทุกครั้งที่คุณอินทัชส่งสายตาดุแกมรักใคร่มาให้“คุณอินนี่ดูรักพี่คินจังนะครับ” ผมแซวยิ้ม ๆ“พี่ก็รักบอส” พี่อคินยิ้มหวาน พลางก็เกาะแข้งเกาะขาคุณอินทัชนัวเนียจนฝ่ายนั้นต้องออกเสียงห้ามปรามคุณอินทัช : “คิน! ยืนดี ๆ”พี่อคิน : “ก็อยากอยู่ใกล้ ๆ บอสอะครับ”คุณอินทัช : “สิงร่างเลยมั้ยล่ะ ถ้าจะใกล้ขนาดนี้”พี่อคิน : “ได้เหรอครับ?”คุณอินทัช : “ได้สิ แต่ต้องตายก่อนนะ เอามั้ย?”คุณอินทัชส่งสายตาดุ ๆ ให้คู่รักของตน ที่ซุกซนไม่เป็นเวล่ำเวลา แต่ผมว่า คุณอินทัชก็ชอบนั่นแหละครับผมยืนมองสองคนเถียงกันเบา ๆ ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม พี่อคินกระเง้ากระงอดยามคุณอินทัชทำทีท่าจะฆ่าให้ตาย แล้วจู่ ๆ พี่อคินก็อุทานขึ้นมา ขณะทอดสายตามองออกไปทางทางเข้าด้านหน้า“นั่นใครเหรอครับบอส สวยจัง!”ผมมองตามสายตาชื่นชมของพี่อคิน แล้วก็พบกับคนคนนั้น คนที่…เดินเคียงคู่เข้ามาในงานพร้อมกับคุณปานเทพ!แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปของนักข่าวสังคมที่ถูกเชิญมางานนี้ สาดเข้าไปที่ร่างของทั้งสอง จนมองเห็นใบหน้

“อย่ามาเถียง!”“ผมจะเถียง! ก็ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย มีแต่คุณหนึ่งนั่นแหละ ที่ทำร้ายผม ทำร้ายทั้งตัว!” ผมปรายตามองผ่านม่านน้ำตาไปที่ข้อมือข้างหนึ่งที่กำลังถูกขึงพืด และถูกแรงบีบรัดจากฝ่ามือใหญ่ จนเกิดเป็นรอยแดง ก่อนจะช้อนตาขึ้นสบสายตาคมกริบที่กำลังจ้องมองผมอย่างโกรธขึ้ง “ทำร้ายทั้งหัวใจ” ในนาทีนั้น น้ำตาของผมก็หยดลงอาบทั้งสองแก้มคนตัวสูงนิ่วหน้าเลิกคิ้วอย่างสงสัย “ทำร้าย? ฉันเนี่ยนะทำร้ายเธอ?”ยังจะมาตีเนียนหน้าซื่อตาใส ถ้าไม่เรียกว่าทำร้ายจะให้เรียกว่าอะไร คุณปานเทพจะมาเดตกับเอิง แล้วจะหิ้วผมมาด้วยทำไมกัน ผมเม้มริมฝีปากอย่างอัดอั้นตันใจ จะให้พูดออกไปยังรู้สึกกระดาก แต่คนทำกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย“มีแต่เธอที่ทำร้ายตัวเอง รู้ตัวว่าป่วยยังจะดื่มเหล้าจนเมาไม่ได้สติ ทำให้คนอื่นเค้าเป็นห่วงแทบบ้า ยังมีหน้ามาเหวี่ยงใส่ไม่เข้าเรื่อง”ผมเม้มปากแน่นลำคอตีบตันไปหมด ทั้งโกรธที่ถูกทำร้าย ทั้งน้อยใจที่ถูกตำหนิ แต่เถียงไปก็เท่านั้น ผมมันเป็นกระต่ายหัวเน่า ทำอะไรก็ผิดไปหมดนั่นแหละผมไม่พูด แต่ร่างกายต่อต้านด้วยอาการแข็งเกร็งทั้งลำคอ ทั้งข้อมือ ทั้งแขนขา เมินใบหน้าหนี ไม่อยากมองหน้าคนใจร้าย“รู้ตัวหร