Todos os capítulos de You Belong to Me กามเทพออกศึก: Capítulo 91 - Capítulo 100

ตู้ม!!!“โปรด!/โปรดปราณ!!!”ผมปล่อยตัวจมดิ่งลงใต้ทะเลอย่างวัดใจ ดูซิว่าจะมีใครไยดีผมบ้างมั้ย? ผมได้ยินเสียงอุทานดังแว่วอยู่เหนือน้ำ พอลืมตามองขึ้นไปก็เห็นว่าคุณปานเทพกับเอิงยืนมองอยู่ท้ายเรือด้วยท่าทางตกใจแต่ที่ว่าท่าทางตกใจนั้นมีเพียงเอิงเท่านั้นที่ออกอาการ ส่วนอีกคนกลับยืนกอดอกมองนิ่ง“เฮียหนึ่ง! ลงไปช่วยโปรดสิคะ มัวทำอะไรอยู่!?”ผมเห็นเอิงเขย่าแขนคู่หมาย คะยั้นคะยอให้รีบกระโดดลงมาช่วยผมแต่!...คนคนนั้นกลับนิ่งดูดายได้! อยากให้ผมตาย ๆ ไปให้พ้นทางใช่มั้ย โปรดปราณจัดให้!ผมกลั้นใจดันร่างของตัวเองลงไปในทะเล แต่คงเป็นเพราะสัญชาตญาณของคนที่ว่ายน้ำเป็น ร่างของผมมันก็ไม่เป็นใจ คอยแต่จะพุ่งขึ้นมาเหนือน้ำอยู่ตลอดเวลาถ้าจมน้ำไม่ได้ก็กลั้นใจตายก็แล้วกันฮึบ!ผมอดทนกลั้นหายใจ อีกนิด ทนอีกนิด อีกนิดเดียว!แต่ก่อนตายขอมองหน้าคนใจร้ายหน่อยเถอะ ผมลืมตาในน้ำมองคนที่ยืนมองผมอยู่ด้วยใบหน้าเฉยชา ต่างกับเอิงที่มีทีท่ากระวนกระวายแล้วทันใดนั้น…ผู้ชายคนหนึ่งก็วิ่งออกมาสมทบไม่ใช่กัปตันไม่ใช่พี่ไรอันไม่ใช่เชฟจอห์นแล้วก็ไม่ใช่นาเมียว!ใครวะ?อ๋อ… ผู้ชายคนนั้น คนที่ช่วยผมไว้เมื่อคืนแต่ทำไม เขาถึงจับ

“ฮึก ฮึก” คำขู่เชิงลบนั้นยิ่งทำให้มันยากขึ้น ความกลัวที่จะทำไม่ได้ตามคำสั่งยิ่งทำให้ผมสะอื้นหนักเข้าไปอีก “ฮึก ฮึก”“หนึ่ง สอง สาม สี่…”“นับช้า ๆ สิครับ ฮึก ฮึก” มาถึงครึ่งทางผมก็ยังหยุดไม่ได้“ห้า หก เจ็ด แปด เก้า…”“ฮือ ฮึก ฮึก” ผมยังหยุดไม่ได้ รีบกำข้อมือของคนที่ยืนหันหลังให้ไว้แน่น “คุณหนึ่ง ฮึก ฮึก”“สิบ!!!” เจ้าของข้อมือแข็งแรงค่อย ๆ บิดออกจากการเกาะกุมของผม“คุณหนึ่ง ไม่ ม่ายยย!!!”ร่างสูงสะบัดมือผมจนหลุดแล้วก็เดินจากไป ผมได้แต่ยืนมองแผ่นหลัง เสียงสั่งของเจ้าของมันยังดังก้อง ‘ถ้าไม่หยุดร้องก็ไม่ต้องมาให้เห็นหน้า!!!’ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวจนมองไม่เห็นร่างสูง ผมยิ่งสะอึกสะอื้นหนักอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร ที่ผ่านมาคุณปานเทพก็ใจอ่อนยอมอภัยง่าย ๆ เพียงแค่ผมน้ำตาเอ่อ แต่ครั้งนี้ร้องไห้แทบขาดใจคนตัวใหญ่ก็ไม่ยอมใจอ่อนผมยังยืนสะอื้นอยู่ที่เดิม หวังไล่น้ำตาให้มันไหลออกมาให้หมด แล้วหลังจากนี้มันจะไม่มีอีกแล้ว คุณปานเทพไม่ชอบให้ผมร้องไห้ ผมก็จะไม่ร้องอีก ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมต้องมายืนร้องไห้เพราะรู้สึกผิดจากความงี่เง่าของตัวเองเวลาผ่านไปไม่กี่วินาที ในขณะที่ม่านน้ำตายังคลอเต็มเบ้า

ผมกลับมาฝึกงานที่ LVN ต่อจนจบโครงการฝึกงาน ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดอีกสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตผมผมได้เรียนรู้การทำงานในชีวิตจริง แก้ปัญหาที่เกิดขึ้นจริง ไม่ใช่ case study ที่อาจารย์ยกตัวอย่างในคลาสผมได้เพื่อนใหม่ที่มีนิสัยน่ารัก และสวยสัด ๆ อย่างเอิง เอิงเคยแวะมาหาผมที่มหาวิทยาลัยหลังเราแยกย้ายกันกลับมาเรียน พวกเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ในคณะต่างมองกันตาเป็นมัน ผมเลยต้องประกาศว่า ‘มันมีผัวแล้ว’ เออค่อยดีขึ้นหน่อย ไม่อย่างนั้นผมก็ต้องมาคอยตอบไลน์ตอบแชตของแต่ละคนที่คอยถามถึงเอิงผมได้มิตรภาพดี ๆ จาก พี่แท็ค พี่โอ๊ต พี่เหนือ และคนอื่น ๆ ทั้งในและนอกแผนก IT แถมผมยังได้ connection คุณเฮลเลอ ด้วย แกบอกว่าถ้าไปเที่ยวเดนมาร์กให้โทรหาแก หรือถ้าสนใจอยากไปทำงานกับแก แกก็จะช่วยหาลู่ทางให้ จะบ้าเหรอครับ ผมจะไปทำไม เรียบจบผมจะไปช่วยงานคุณปานเทพครับ ผมตั้งใจไว้แล้ว“เฮ้อ! โล่งฉิบหาย จบแล้วโว้ย” โรมันตะโกนก้องอยู่หน้าห้องสอบวิชาสุดท้าย จนอาจารย์ต้องเดินออกมาถลึงตาใส่เป็นเชิงว่าเพื่อนคนอื่นยังอยู่ในห้องสอบห้ามส่งเสียงดัง ผมกับแก้วใสก็เลยรีบลากโรมันออกไปให้พ้นบริเวณนั้น“มึงจะแหกปากทำไมเนี่ย” ผมกระซิบต่อ

คงต้องใช้ภาพจากกล้องตัดสินแล้วละครับ เพราะผมก็ไม่รู้ว่าใครถอดเสื้อของฝ่ายตรงข้ามได้ก่อน สาบเสื้อทั้งสองถูกแยกออกจากกัน ผมคล้องแขนข้างหนึ่งไว้บนไหล่กว้าง ส่วนฝ่ามืออีกข้างวางไว้บนแผ่นอก ฝ่ามือเรียวของผมสัมผัสได้ถึงกล้ามอกแข็งแกร่งรวมถึงลอนกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยตั้งแต่ใต้ราวนมจนหายลงไปในขอบกางเกงของคนตัวใหญ่ ผมลูบไล้ไปหยุดอยู่ที่ตรงนั้น ก่อนจะถูกดันร่างถอยไปจนชิดผนังผมนึกดีใจที่เลือกห้องด้านในสุด เพราะผนังด้านนี้เป็นกำแพงทึบ ต่างจากอีกด้านและห้องอื่น ๆ ที่อยู่ถัดไป ที่เป็นเพียงแผ่นพาติชันบาง ๆ แบบสำเร็จรูปเท่านั้น เพราะมันอาจจะพังได้ถ้าเราเร่าร้อนกันขนาดนี้!“อื้ม” ผมครางฮือเมื่อตะขอกางเกงถูกเจ้าของมือหนาปลดออกอย่างเร่งร้อน ก่อนจะดึงขอบกางเกงของผมลงไปกองอยู่โคนขาผมไม่ยอมถูกรุกอย่างเดียวจึงทำแบบเดียวกัน แต่ที่มากกว่าคือการรูดทั้งขอบกางเกงยีนสีซีดของคนตัวใหญ่และรูดร่างของตัวเองลงไปคุกเข่าอยู่ตรงหว่างขาท่อนลำแข็งขืนเด้งผึงออกมาจ่ออยู่ตรงหน้า ผมไม่รอช้ารีบโน้มใบหน้าเข้าหา ก่อนจะแลบลิ้นออกมาโลมเลีย“อ๊ะ อ่าส์” เจ้าของมันส่งเสียงครางอย่างพอใจ มือหนาทั้งสองข้างวางอยู่บนศีรษะของผมพร้อมกับอ

หลังจากวันนั้นทุกอย่างก็ดูเหมือนจะเป็นปกติ คุณปานเทพไม่ได้พูดถึงเรื่องคืนนั้นอีก รวมทั้งเอิง พี่โยชิและพี่ไนท์ด้วย ผมก็เลยสบายใจขึ้น มันคงจบแล้วจริง ๆ ไม่มีอะไรค้างคาใจผมอีกแต่ยังมีอีกเรื่องที่ค้างคา คือคุณปานเทพยังไม่ยอมให้ผมไปทำงานด้วยครับ“ช่วยงานที่ร้านแก้วใสไปพลาง ๆ ก่อนก็แล้วกัน กำลังมีโปรเจกต์ใหม่กันไม่ใช่เหรอ?”ใช่ครับ แก้วใสกำลังขยายกิจการ แต่ไม่ได้เปิดสาขาใหม่นะครับ เพียงแต่เพิ่มช่องทางการขาย โดยเข้าโครงการ Start up ดังนั้นช่วงนี้ก็เลยจะวุ่นวายนิดหน่อยความจริง แก้วใสก็มีโรมันช่วยอีกแรงอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องมีผมก็ได้ แต่เมื่อคุณปานเทพว่าให้ช่วยเพื่อนก่อน ผมก็ต้องทำตามครับส่วนเรื่องอื่น ๆ ระหว่างเราก็เหมือนเดิมครับวันที่คุณปานเทพอยู่กรุงเทพ ผมก็จะไปค้างด้วย ที่เซฟเฮาส์บ้าง ที่คอนโดบ้าง ถ้าช่วงไหนไปเกาะพันดาว ผมก็ตามไปบ้างเป็นบางครั้ง แต่ถ้าช่วงที่ไปฮ่องกง ผมไม่ได้ไปด้วยเหมือนเคยครับ“ไปที่โน่นก็ทำแต่งาน ไม่มีเวลามาดูแล เธออยู่ที่นี่แหละ ฉันจะรีบไปรีบกลับดีกว่า”คุณปานเทพว่าอย่างนั้น ผมก็ต้องทำตามครับนอกเหนือจากนั้น มันก็ดีมาก ๆ ครับ ช่วงหลัง ๆ มา ผมไม่กล้าชวนคุณปานเทพทำอะ