All Chapters of หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก: Chapter 1211 - Chapter 1220

ฝ่ามือนี้พาให้เวินเฉวียนเซิ่งมึนงง ทำให้ทุกคนเห็นแล้วต่างอึ้งกันไปครู่หนึ่งปาถูเอ่อร์ที่ได้สติก่อนใครรีบพุ่งตัวเข้าไป เอาตัวบังนางไว้ด้านหลังจนมิด กลัวว่าเวินเฉวียนเซิ่งผู้นั้นจะทำร้ายเยวี่ยโหรวของเขาเพราะฝ่ามือนี้ถูกเขามองด้วยสีหน้าระแวดระวังจนเวินเฉวียนเซิ่งทั้งโมโหและขบขันเขายกมือลูบใบหน้าที่แสบร้อน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แสร้งทำเป็นจนใจว่า “เยวี่ยโหรว นี่คือท่าทีของเจ้าที่มีต่อสหายเก่าที่ได้มาพบกันอีกครั้งหลังจากไม่ได้เจอกันมาหลายปีอย่างนั้นหรือ? อย่างน้อยตอนนั้นข้าก็เคยช่วยชีวิตเจ้าไว้กระมัง?”คำพูดนี้เมื่อเอ่ยออกมา ชางชิงหลานและคนอื่น ๆ ที่เดิมทีเพียงแค่รอดูอะไรสนุก ๆ ก็พลันเบิกตากว้าง มองไปมาระหว่างเวินเฉวียนเซิ่งกับไป๋เยวี่ยโหรวด้วยความแปลกใจยิ่งนักเจิ้นกั๋วกงจากต้าหมิงผู้นี้ ที่แท้เป็นสหายเก่ากับพระชายาชินอ๋องแห่งราชสำนักฝ่ายในหรือนี่?จริงหรือเท็จกันแน่?สถานการณ์นี้ดูไม่ค่อยปกตินักเข้ามาถึงก็ตบผู้อื่นไปฉาดหนึ่ง หากเป็นสหายเก่าที่มีบุญคุณช่วยชีวิตกันจริง จะเป็นเช่นนี้หรือ?“พวกสกปรกเลวทราม คู่ควรเอ่ยนามข้าด้วยหรือ”เมื่อไป๋เยวี่ยโหรวได้ยินน้ำเสียงนั้นของเขา ก็ข

เสินอ๋องผู้เฒ่าอ้าปาก ท่าทางขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนไม่พอใจอยู่บ้าง เตรียมจะพูดอะไรบางอย่างแต่เขายังไม่ทันเอ่ยปาก ปาถูเอ่อร์ก็คุกเข่าลงดัง ‘ตุบ’ เสียแล้ว“เสด็จพ่อ ทรงรู้จักลูกดี ลูกไม่ได้ต้องการสิ่งอื่นใด เยวี่ยโหรวคือหนึ่งเดียวที่สำคัญในใจลูก เรื่องอื่นลูกไม่ถือสาทั้งนั้น มีเพียงเรื่องเดียวที่ลูกจะไม่มีวันยอมถอยแม้แต่ครึ่งก้าว มิเช่นนั้น...ก็ประหารลูกเสียเถิด”ภายในโถงใหญ่ บรรยากาศชะงักงันขึ้นมาในฉับพลันพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เสินอ๋องผู้เฒ่าก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งสีหน้าของเวินเฉวียนเซิ่งดูแย่จนไม่รู้จะแย่อย่างไรแล้ว“เจิ้นกั๋วกง ท่านก็เห็นแล้ว ลูกของข้าคนนี้โง่เขลานัก นิสัยดื้อรั้น เจิ้นกั๋วกง ท่านต้องช่วยผ่อนปรนให้มากหน่อย”เสินอ๋องผู้เฒ่าส่ายหน้ากล่าวกับเวินเฉวียนเซิ่งด้วยท่าทางจนปัญญาเวินเฉวียนเซิ่งเม้มปาก สีหน้าแข็งทื่ออีกฝ่ายแสดงออกชัดเจนถึงเพียงนี้แล้ว หากเขายังไม่เข้าใจอีก เกรงว่าเรื่องที่เขาจะทำภายหลังอีกฝ่ายคงไม่ยินดีให้ความร่วมมือแน่พูดอีกอย่างก็คือ ใบหน้านี้ต่อให้เขาไม่อยากไว้หน้าก็จำเป็นต้องไว้“เยวี่ยเอ๋อร์ ขอขมาท่านอ๋องกับพระชายาเสีย”เวินเฉวียนเซิ่

“ฟิ้ว!”ลำแสงเย็นเยียบสายหนึ่งแวบผ่านมาผู้คนล้วนยังไม่ทันตอบสนอง กระบี่ยาวในมือเป่ยเฉินหยวนไม่รู้ถูกชักออกมาเมื่อใด พริบตาเดียวก็แนบอยู่บนลำคอของปาเก๋อหลู่เสียแล้วโลหิตไหลรินลงมาตามลำคอที่ไหลลงมาพร้อมกันยังมีเหงื่อเย็นหยดหนึ่งบนหน้าผากของปาเก๋อหลู่เหล่าทหารด้านหลังเขามีการตอบสนองในที่สุด พากันชักดาบออกมาทันที “วางกระบี่ลง!”“ปล่อยท่านอ๋องปาเก๋อหลู่!”เหล่าทหารต้องการปกป้องชินอ๋องของพวกเขาแต่ยิ่งพวกเขาก้าวเข้ามา กระบี่ในมือเป่ยเฉินหยวนก็ยิ่งกดลึกเข้าไปในลำคอของปาเก๋อหลู่ภายใต้ความเจ็บปวด ปาเก๋อหลู่ไม่กล้าให้เหล่าทหารเข้ามาอีกในทันที “หยุด! ทั้งหมดอย่าขยับ!”ร่างกายเขาแข็งทื่อ สีหน้าซีดเผือด ข่มโทสะเอ่ยถามหลานซื่อและเป่ยเฉินหยวน “พวกท่านคิดจะทำอะไร?! ที่นี่คือตำหนักเสินอ๋อง!”ตำหนักเสินอ๋อง สถานที่ที่เสด็จพ่อของเขาประทับอยู่!คนต่างเผ่าสองคนนี้บังอาจชักกระบี่ใส่เขาตรงนี้!บ้าไปแล้วจริง ๆ!ปาเก๋อหลู่ที่นึกไม่ถึงเลยว่าพอตนเข้ามาก็ถูกจับตัวไว้ จากที่อวดดีเมื่อครู่ถึงตอนนี้ก็รู้สึกเสียใจยิ่งนักรู้อย่างนี้เมื่อครู่เขาไม่น่ามายืนใกล้ขนาดนี้ น่าจะให้พวกโง่เขลาเหล่านั้นบังอ

“ฮ่า ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าสหายน้อยจะเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์ฝูหมิงแห่งต้าหมิงจริง ๆ ตอนที่เจิ้นกั๋วกงจากแคว้นท่านพูดถึงเรื่องนี้ ข้ายังนึกว่าเขาล้อเล่นเสียอีก เพราะก่อนหน้านี้ธิดาศักดิ์สิทธิ์ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งเท่านั้น”เสินอ๋องผู้เฒ่าใช้มือข้างหนึ่งลูบหนวดเคราขาว มองหลานซื่อที่อยู่เบื้องล่างด้วยรอยยิ้มกริ่มหลานซื่อสีหน้าเรียบเฉย เพียงเอ่ยปากว่า “อยู่ข้างนอกตามลำพัง ไปไหนไม่สะดวก แม่ชีจำเป็นต้องปลอมตัวเป็นชาย ได้ยินมาว่าเสินอ๋องใจกว้าง จิตใจเมตตา คิดว่าเรื่องเล็กน้อยเท่านี้คงไม่ถือสาหาความกับข้า”กับคำ ‘เยินยอ’ ที่ขอไปทีอย่างที่สุดของนาง เสินอ๋องผู้เฒ่านั้นหัวเราะเบา ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร“เข้าใจ เข้าใจ ธิดาศักดิ์สิทธิ์มีฐานะสูงส่ง อีกทั้งรูปโฉมดั่งเทพธิดา เดินทางข้างนอก จำเป็นต้องระมัดระวังจริง ๆ”โดยเฉพาะเมื่อมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ต่อหน้าพวกเขาหากเปิดเผยแล้ว ก็ไม่ต่างอะไรกับลูกแกะพลัดเข้าฝูงหมาป่าอย่างเช่นในตอนนี้ ลูกแกะตัวนี้ก็ถูกคนจับจ้องเสียแล้วเสินอ๋องผู้เฒ่าหรี่ตาทั้งสองลง หางตากวาดมองคนอื่น ๆ ภายในตำหนักใหญ่อย่างแนบเนียนศิษย์น้องของเขา ดูเหมือนจะไม่มีความสนใจธิดาศัก

เปิดประตูบานหนึ่งหรือ?“ประตูอะไรกันที่ทำให้เสินอ๋องลำบากใจถึงเพียงนี้ ถึงขั้นต้องให้พวกเรามาช่วยโดยเฉพาะ?”ผู้คนที่นั่งอยู่ในตำหนักใหญ่นี้มีจำนวนไม่น้อยเลยเอ้อถานหลัวเป็นศิษย์น้องของเสินอ๋องผู้เฒ่า ก่อนหน้านี้ก็อยู่ที่นี่อยู่แล้ว แล้วยังพาเวินเยวี่ยมาด้วยจากนั้นเวินเฉวียนเซิ่งและสองพี่น้องชางชิงหลานและฮาหลานก็มาต่อจากนั้น เสินอ๋องผู้เฒ่าก็ให้คนไปพาตัวปาถูเอ่อร์และไป๋เยวี่ยโหรวมายังตำหนักเสินอ๋องสุดท้ายก็คือหลานซื่อกับเป่ยเฉินหยวนสองคนผู้คนแปดเก้าคนนั่งรวมกันอยู่ที่นี่ แต่เสินอ๋องผู้เฒ่ากลับเอ่ยปากบอกว่าจะให้พวกเขาช่วยเปิดประตูบานหนึ่งสีหน้าของคนทั้งหลายไม่อาจอธิบายได้ ส่วนมากแฝงความสงสัยไว้มีเพียงคนเดียวเท่านั้นในตอนที่เสินอ๋องผู้เฒ่าเอ่ยถึงเรื่องนี้ สีหน้านั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย รูม่านตาหดตัวลงเดิมทีหลานซื่อยังไม่ทันสังเกตเห็น แต่อวิ่นซิงที่ปลอมตัวเป็นเครื่องประดับผมรูปผีเสื้ออยู่บนศีรษะนางได้เก็บสีหน้าของทุกคนทั้งหมดไว้ในสายตา แล้วจึงแอบบอกหลานซื่อที่เอ้อถานหลัวมีการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าผิดปกติเพียงคนเดียวหลานซื่อกวาดตามองไปทางนั้นแวบหนึ่งอย่างแนบเนียนดูท่าหลวงจีน