All Chapters of หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก: Chapter 1231 - Chapter 1240

เอ้อถานหลัวปรายตามองเวินเยวี่ยอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง พอนางหุบปากเงียบแต่โดยดีแล้ว เขาถึงเอ่ยปากขึ้นว่า “เรื่องอื่นยังไม่ต้องพูดถึง อาตมาอยากถามสักประโยคหนึ่ง คราวนี้ศิษย์พี่คิดจะนำกำลังคนไปสักเท่าไร?”เสินอ๋องผู้เฒ่ากล่าวว่า “ทัพม้าห้าร้อยนายล่วงหน้าไปก่อน ทัพม้าหนึ่งหมื่นนายตามไปทีหลัง”เมื่อคำพูดนี้เอ่ยออกมา ต่อให้เป็นหลานซื่อและเป่ยเฉินหยวนก็ยังอดไม่ได้ที่จะสะดุ้งเฮือก“พาคนไปมากมายเพียงนี้เชียวหรือ?!”ปาถูเอ่อร์เอ่ยถามอย่างลังเล “เสด็จพ่อ พวกท่านไม่ได้ไปค้นหาสมบัติหรอกหรือ? เหตุใดต้องนำทัพม้าไปกว่าหนึ่งหมื่นนาย?”นี่แทบจะเป็นกำลังพลทั้งหมดของเมืองหินดำแล้วเสินอ๋องผู้เฒ่ากล่าวเพียงว่า “ข้าบอกแล้ว สถานที่แห่งนั้นคือซากปรักหักพังของเซียน ใครก็ไม่อาจรู้ว่าหลังจากเปิดบานประตูนั้นออกอย่างสมบูรณ์แล้ว สิ่งที่ออกมาก่อนจะเป็นอะไรกันแน่ อาจจะเป็นเซียน อาจจะเป็นสัตว์วิญญาณ หรืออาจจะเป็นสิ่งของอื่นใด เอาเป็นว่าสถานการณ์ไม่แน่ชัด ย่อมต้องเตรียมการไว้ให้มาก”“ถ้าหากปล่อยสิ่งที่อันตรายกว่าปกติออกมาจะทำเช่นไร? ถึงเวลานั้นไม่แน่อาจจะเป็นอันตรายต่อเขตหวงห้ามทั้งหมด เสด็จพ่อ ไม่ไปไม่ได้หรือ?”ปา

“รับทราบแล้ว”หลังจากทิ้งคำพูดสามคำนี้ไว้ เวินเฉวียนเซิ่งก็เงยหน้าดื่มชาถ้วยนั้น จากนั้นจึงหมุนเก้าอี้รถเข็นออกจากห้องลับใต้ดินแห่งนี้ไปครู่ต่อมาเอ้อถานหลัวพลันส่งเสียงขึ้น “ออกมาเถิด พ่อของเจ้าไปไกลแล้ว”สิ้นเสียงของเขา ประตูเลื่อนลับข้างโลงศพด้านหลังก็เปิดออก เวินเยวี่ยเดินออกมาจากด้านในด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนและตื่นเต้น“อาจารย์ ร่างกายท่อนล่างของท่านพ่อเปลี่ยนได้จริงหรือ? เปลี่ยนแล้วจะสามารถยืนได้เหมือนคนปกติจริงหรือ?”เอ้อถานหลัวเอ่ยอย่างราบเรียบ “ได้แน่นอน เพียงแต่ผลลัพธ์ก็เป็นดังที่อาตมาเพิ่งกล่าวไป ได้แค่สองเดือนเท่านั้น”“เช่นนั้นเหตุใดบนตัวข้า...”เวินเยวี่ยยังพูดไม่จบ แต่เอ้อถานหลัวก็รู้ว่านางต้องการจะพูดอะไร เพียงปรายตามองนางแล้วหัวเราะเยาะ “การเอาซากศพมาประกอบกับร่างกายคนเป็นกับการเอาซากศพมาประกอบกับร่างกายคนตาย อย่างไรเสียก็ย่อมมีความแตกต่าง โดยเฉพาะสถานการณ์อย่างเจ้า ย่อมไม่เหมือนกับพ่อของเจ้าแน่นอน แต่นี่ก็นับเป็นเรื่องดีสำหรับเจ้ามิใช่หรือ?”เวินเยวี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกว่าคำพูดของเอ้อถานหลัวนั้นถูกต้องแม้ว่าตอนนี้นางจะดูเหมือนผีดิบคนก็ไม

“อะไรนะ?!”เวินเยวี่ยตกใจทันใด “ข้า...ข้าคือศพหุ่นเชิดระดับสูงอย่างนั้นหรือ?”หลังจากนางหายจากความตกตะลึงก็ส่ายหน้าปฏิเสธตามสัญชาตญาณ “เป็นไปไม่ได้ ศพหุ่นเชิดไม่ใช่ต้องถูกคนหลอมขึ้นมาหรอกหรือ ข้าก็ไม่ได้ถูกใครหลอม...”คำพูดของเวินเยวี่ยยังไม่ทันจบ ก็พลันหยุดชะงักลงนางนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้อย่างฉับพลัน สีหน้าเปลี่ยนไปในทันทีนางอยากบอกว่าตนเองไม่ได้ถูกใครหลอมขึ้นมา จะเป็นศพหุ่นเชิดไปได้อย่างไร?แต่หากไม่ได้ถูกใครหลอม แล้วร่องรอยการเย็บปะชุนตามร่างกายของนางเหล่านี้จะอธิบายอย่างไร?ยังจำได้ว่าในตอนนั้น ตอนที่สติของนางเพิ่งจะฟื้นคืนมาในร่างนี้ ก็อยู่บนแท่นหินในห้องลับแห่งหนึ่ง ตอนนั้นนางยังได้ลงมือสังหารบ่าวที่ไม่มีลิ้นไปคนหนึ่งด้วยต่อมาจู่ ๆ ก็มีคนเปิดประตูห้องลับแห่งนั้น นางจึงอาศัยจังหวะนั้นหลบหนีออกมาเมื่อมาลองคิดดูในตอนนี้ นางคงจะเป็นศพหุ่นเชิดที่ถูกใครหลอมขึ้นมาแล้วจริง ๆ!ภายในใจของเวินเยวี่ยเย็นวาบ ยิ่งคิดสีหน้าก็ยิ่งดูแย่ลง“รู้หรือไม่ว่าเหตุใดอาตมาถึงมั่นใจเช่นนี้?”เสียงของเอ้อถานหลัวดังขึ้นอีกครั้งเวินเยวี่ยสะกดกลั้นความลนลานในใจ แสร้งทำเป็นสงบนิ่งแล้วเอ่ยถาม

หลานซื่อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “ข้าหวังว่าท่านจะช่วยซื้อแมลงกู่จำนวนหนึ่งให้หน่อย”“ได้สิ เจ้าอยากซื้ออะไรเล่า?”เมื่อได้ยินว่าเป็นคำขอเล็กน้อยเช่นนี้ ปาถูเอ่อร์ย่อมตอบตกลงโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยแต่หลานซื่อกลับเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ไม่จำกัดว่าเป็นแมลงกู่ชนิดใด แต่ยิ่งเยอะยิ่งดี”ปาถูเอ่อร์ชะงักงัน “แมลงกู่แบบใดก็ได้หรือ? แถมยังยิ่งเยอะยิ่งดีอีก? เจ้าจะซื้อสักหลายร้อยหลายพันตัวเชียวหรือ?”หลานซื่อส่ายหน้า “ไม่ ยังน้อยไป”“นี่ยังน้อยไปอีกหรือ?”ครั้งนี้ไม่ใช่แค่ปาถูเอ่อร์ แม้แต่ไป๋เยวี่ยโหรวที่อยู่ข้าง ๆ ยังตกใจ “แล้วเจ้าต้องการเท่าไหร่?”หลานซื่อมองคนทั้งสอง ประสานสายตากับพวกเขา แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “มีเท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น หมื่นตัว แสนตัว หรือแม้กระทั่งหากในเมืองมีฝูงแมลงกู่เป็นล้านตัว ข้าก็เอาทั้งหมด”“เจ้าต้องการมากมายขนาดนี้เชียวหรือ?!”ไป๋เยวี่ยโหรวกับปาถูเอ่อร์ทั้งสองคนสูดลมหายใจเข้าอย่างอดไม่ได้“ปรมาจารย์กู่ข้างกายเจ้าสามารถสยบแมลงกู่มากมายเช่นนี้ได้เชียวหรือ?”ปรมาจารย์กู่ที่สามารถสยบแมลงกู่เป็นหมื่นตัวได้ก็นับว่าเก่งกาจมากแล้วในเมืองหินดำ ปรมาจารย์กู่ที่มีฝู

ปาหย่าปรายตามองปาเก๋อหลู่ที่เพิ่งทำแผลที่ดวงตาเสร็จ ในตอนนี้พันผ้าพันแผลอยู่ ใบหน้าซีดเผือดยิ่งนัก ดูแล้วสภาพช่างน่าสังเวชเหลือเกินเรื่องที่พี่ใหญ่ผู้นี้ของนางพาคนมากมายไปขัดขวางที่หน้าประตูตำหนักเสินอ๋องเมื่อวานนี้ สุดท้ายกลับต้องมาลงเอยด้วยการถูกผู้อื่นฟันจนดวงตาทั้งสองบอดเช่นนี้ นางครุ่นคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจหรือว่าจะถูกความงามครอบงำ ลุ่มหลงสตรีจนไม่เหลือสมองให้คิดแล้วกันแน่?ปาหย่าหวนนึกถึงบุรุษผู้นั้นที่นางเฝ้าคะนึงหา แล้วยังนึกถึง ‘หนุ่มน้อยหน้าขาว’ ผู้นั้นอีกด้วย หน้าตานั้นไม่เลวจริง ๆเมื่อวานนี้นางมัวแต่ไปจัดการคนให้ไปปิดล้อมประตูเมือง มิเช่นนั้นนางก็คงไปขัดขวางที่หน้าตำหนักเสินอ๋องเช่นกันเพียงแต่ไม่รู้ว่าเหตุใดบิดาจึงได้เรียกพวกเขาเข้าเฝ้ากะทันหันอีกทั้งแม้แต่ปาถูเอ่อร์และไป๋เยวี่ยโหรวต่างก็เข้าไปในตำหนักเสินอ๋อง มีเพียงนางกับปาเก๋อหลู่สองคนเท่านั้นที่ไม่ถูกเรียกเข้าเฝ้าประกอบกับวันถัดมาหลังจากปาถูเอ่อร์ถูกเรียกเข้าเฝ้า เขาก็เร่งกว้านซื้อฝูงแมลงกู่จำนวนมหาศาลเช่นนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหันในชั่วข้ามคืนนางไม่เชื่อเด็ดขาดว่านี่จะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญปาหย่ารู้สึกว่าเร