Semua Bab หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก: Bab 1331 - Bab 1340

เกียรติบ้าบอสิ!พวกท่านเอาเขามาทรมานจนกลายเป็นกู่เด็กที่เต็มไปด้วยพิษทั้งตัว คนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิง อยู่เหมือนตายทั้งเป็น เช่นนี้ยังกล้าอ้างบุญคุณอีกหรือ?ช่างหน้าหนาเสียจริง!หลานซื่อพยายามข่มโทสะไว้อย่างสุดกำลัง ถึงได้ไม่พ่นคำพูดเหล่านี้ออกไปต่อหน้าอย่างไรเสียตอนนี้เด็กน้อยยังอยู่ในมือของอีกฝ่าย หากนางพูดรุนแรงเกินไปจนเป็นการฉีกหน้าเสินอ๋องผู้เฒ่าไม่แน่ว่าเขาอาจจะไม่สนแม้แต่กองกำลังเรือนหมื่น อย่างไรก็ต้องกอบกู้หน้าตาของตนกลับคืนมาให้ได้เพราะในสายตาของเสินอ๋องผู้เฒ่า กองทหารเรือนหมื่นกับกู่เด็กความจริงก็ไม่ได้มีความแตกต่างกันล้วนเป็นเพียงเครื่องมือในมือเขาที่ใช้เพื่อให้บรรลุจุดประสงค์เท่านั้นหลานซื่อกดน้ำเสียงให้ราบเรียบเย็นชา กระแทกใส่ปาหย่าทีละคำ “อย่าพูดอะไรให้ดูสวยงามนักเลย ก็แค่เด็กน้อยคนหนึ่ง ร่างกายซูบผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก หากนำขึ้นตาชั่งเกรงว่าจะหนักไม่ถึงครึ่งขององค์หญิงด้วยซ้ำ”“ต่อให้ท่านฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ ก็จะสามารถช่วยชีวิตกองทัพใหญ่เรือนหมื่นนี้ได้จริงหรือ?”ใช่แล้ว ผู้คนมากมายเพียงนี้ กลับคิดจะให้เด็กคนเดียวมาช่วย?เขาจะช่วยได้อย่างไร?แม้แต่ตัวเขาเอง

ทุกคนได้ยินดังนั้น ความรู้สึกตกตะลึง ประหลาดใจ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง ต่างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขาแม้แต่เวินเฉวียนเซิ่งก็คาดไม่ถึงว่า บุตรสาวเนรคุณผู้นี้จะมองเห็นที่มาของพิษประหลาดเหล่านี้ตั้งแต่แรกแล้วเพียงแต่คราวนี้ นางคงยากจะหลีกหนีได้อย่างสิ้นเชิงแล้วเวินเฉวียนเซิ่งเพียงแค่หัวเราะเยาะในเรื่องนี้อย่างไรเสียก็เป็นสตรีคนหนึ่ง ในเวลาเช่นนี้ยังกล้าเปิดเผยตัวเองเพียงเพื่อกู่เด็กตัวกะจิดริดคนหนึ่ง เป็นเมตตาธรรมของสตรี ยากจะทำการใหญ่สำเร็จเรื่องไม่เกี่ยวกับตนเอง เวินเฉวียนเซิ่งจึงเลือกที่จะวางเฉยเสีย“แม้จะไม่รู้ว่าธิดาศักดิ์สิทธิ์รู้ได้อย่างไรว่าที่มาของพิษประหลาดคือประตูแห่งซีถง แต่ในเมื่อเจ้ามั่นใจถึงเพียงนี้ คิดว่าคงจะไม่ผิดพลาดแน่”อย่างไรเสียพรุ่งนี้ก็จะถึงดินแดนซีถงแล้ว ถึงเวลานั้นย่อมรู้เองว่าที่มาของพิษประหลาดนี้คือประตูแห่งซีถงจริงหรือไม่ดังนั้นชางชิงหลานจึงเชื่อว่า ในจุดนี้หลานซื่อคงไม่ได้พูดโกหกยิ่งไปกว่านั้นแม้แต่เสินอ๋องผู้เฒ่าและหลวงจีนเฒ่าก็ดูเหมือนจะเห็นพ้องกับข้อสรุปของนางการจะซักไซ้ไล่เลียงต่อไปจึงไม่มีความหมายอะไรสิ่งที่ชางชิงหลานใคร่รู้ในตอนนี้คือ

พอคำพูดนี้เอ่ยออกมา บรรยากาศภายในกระโจมทั้งหลังก็เงียบสงัดลงในชั่วพริบตาสีหน้าของเสินอ๋องผู้เฒ่ายังคงไม่เปลี่ยนแปลงตอนแรกปาหย่ายังไม่ทันเข้าใจ แต่เมื่อนางพบว่าเงื่อนไขแรกที่หลานซื่อเสนอคืออะไร นางก็โกรธจัดขึ้นมาทันทีจากที่เดิมคุกเข่าอยู่บนพื้น ก็ลุกพรวดขึ้นมาถลึงตาจ้องหลานซื่อพลางด่าทออย่างโกรธเกรี้ยวยกใหญ่ “บังอาจนัก!”“อย่าคิดว่าเลือดของเจ้ามีประโยชน์ แล้วจะบังอาจทำตัวเหิมเกริมที่นี่ได้! อย่างเจ้าหรือคิดจะเอามือข้างหนึ่งของข้า เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!”หลานซื่อเหลือบมองมือที่ชี้หน้านาง ก่อนจะหัวเราะเยาะอย่างไม่แยแส “ท่านไม่ต้องสนใจหรอกว่าข้าจะเป็นใคร ท่านเพียงแค่ต้องรู้ไว้ว่าหากวันนี้ข้าต้องเสียเลือด ท่านก็ต้องเสียมือ มิเช่นนั้นเราไม่มีอะไรต้องคุยกัน”คิดจะเล่นงานนาง ก็ต้องยอมจ่ายค่าตอบแทน!ดวงตาทั้งสองของปาหย่าคล้ายกับจะมีไฟพ่นออกมา จ้องหลานซื่อเขม็งพลางข่มขู่ว่า “ตอนนั้นเสด็จพ่อไม่จับตัวเจ้าไว้ ปล่อยให้ชาวต้าหมิงอย่างเจ้าได้มายืนลอยหน้าลอยตาอยู่ที่นี่ นั่นเป็นเพราะความเมตตาของเสด็จพ่อ แต่เจ้าเชื่อหรือไม่ว่า ตอนนี้ข้าสามารถสั่งคนให้จับเจ้าได้! เมื่อเจ้าถูกมัดจนขยับเขยื้

“หากองค์หญิงปาหย่าสนใจคนข้างกายข้าถึงเพียงนี้จริง ๆ วันหลังแม่ชีค่อยจัดให้พวกท่าน ‘พูดคุยกันให้มาก ๆ’ เพียงแต่ตอนนี้คงจะไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดเรื่องเหล่านี้กระมัง?”หลานซื่อปรายตาขึ้นมอง พลางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเดิมคล้ายกับว่าไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่ปาหย่าเปิดเผยว่าข้างกายนางยังมีผู้ใต้บัญชาที่เก่งกาจอีกคนหนึ่งแม้แต่น้อยนางมองข้ามปาหย่าไป สายตาทอดมองไปยังเสินอ๋องผู้เฒ่า “หรือจะบอกว่า คนที่ค่อนข้างสนใจเรื่องนี้ไม่ใช่องค์หญิงปาหย่า แต่เป็นเสินอ๋องหรอกหรือ?”เสินอ๋องผู้เฒ่าต้องสนใจอยู่แล้วแต่เมื่อเทียบกับเรื่องที่สำคัญตรงหน้านี้ ก็เป็นความสนใจเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเขาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ธิดาศักดิ์สิทธิ์พูดเล่นเสียแล้ว เรากลับเข้าประเด็นหลัก หารือเรื่องการสลายพิษกันต่อเถอะ”เขายกคำพูดก่อนหน้าของหลานซื่อขึ้นมา “ก่อนหน้านี้ธิดาศักดิ์สิทธิ์บอกว่ามีเงื่อนไขทั้งหมดสามข้อ นี่เพิ่งจะพูดไปเพียงข้อเดียว ทำไมไม่บอกอีกสองข้อที่เหลือออกมาเสียเลย พวกเราจะได้เอามาพิจารณาให้ดี”หลานซื่อยิ้มเล็กน้อย นางพยักหน้าเห็นพ้องด้วย “ก็ได้”“เงื่อนไขข้อที่สอง ข้าต้องการเด็กคนนี้”ทันทีที่คำพูดนี้เอ

ปาหย่าคิดไม่ถึงว่า ตนเองพยายามเอาอกเอาใจเสด็จพ่อถึงเพียงนี้แล้วท้ายที่สุด เสด็จพ่อกลับไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะต่อสู้เพื่อนางแม้แต่น้อย ตอบรับเงื่อนไขของสตรีผู้นั้นทันที!นั่นคือมือของนาง!หากต้องเสียมือไปข้างหนึ่ง แล้ววันหลังนางจะไปช่วงชิงตำแหน่งผู้สืบทอดได้อย่างไร?!แม้ก่อนหน้านี้ปาเก๋อหลู่จะถูกกรีดจนตาบอด แต่ดวงตายังเปลี่ยนได้ แต่มือที่ขาดไปนั้นไม่อาจต่อคืนได้อีก!เวลานี้ปาหย่ายังไม่ล่วงรู้สิ่งที่เสินอ๋องผู้เฒ่าได้วางแผนไว้ให้ตนเองแล้วนางรู้สึกเพียงว่าหัวใจเย็นเฉียบถึงขีดสุด สายตาที่มองไปยังเสด็จพ่อของตนเริ่มเจือไปด้วยแววอาฆาตแค้นโดยไม่รู้ตัวเสินอ๋องผู้เฒ่าคล้ายจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง แต่ทันทีที่หันมา ปาหย่าก็เบือนหน้าหนีไปเสียแล้วนางกัดริมฝีปากล่างแน่น ฝืนกลืนความโกรธแค้นและความพยาบาทลงไปในเมื่อเสด็จพ่อปฏิบัติต่อนางเช่นนี้ ก็อย่ามาตำหนิว่าบุตรสาวอย่างนางไร้น้ำใจ!ปาเก๋อหลู่ที่อยู่ข้าง ๆ มองเห็นทุกอย่างนี้เช่นกันหากจะพูดว่าก่อนหน้านี้เขายังคงสงสัยในคำพูดของปาหย่าที่ว่า เสด็จพ่อเริ่มจะผิดหวังในตัวนางแล้วเช่นกันเช่นนั้นการตัดสินใจเลือกของเสด็จพ่อในตอนนี้ก็ทำให้เขาหมดคว