Semua Bab หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก: Bab 1321 - Bab 1330

เพราะคนที่พวกเขากำลังจะลงมือสังหารไม่ใช่ใครอื่น แต่คือเสินอ๋องผู้เฒ่าไม่ว่าจะสังหารสำเร็จหรือไม่ อย่างไรเสียไฟกองนี้ก็ต้องจุดให้ลุกโชติช่วง!......คณะเดินทางยังคงเร่งเดินทางตลอดทั้งวันจำนวนผู้ที่ถูกพิษประหลาดเพิ่มขึ้นอีกกว่าสี่สิบคน ไม่ยกเว้นแม้แต่อ๋องปาเก๋อหลู่หลายวันมานี้ความเป็นอยู่ของปาเก๋อหลู่เรียกได้ว่าลำบากยิ่งนักแม้จะถูกลงทัณฑ์เช่นเดียวกัน และเขาก็โดนน้อยกว่า แต่เขากลับสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าท่าทีของเสด็จพ่อที่มีต่อเขานั้นเย็นชาลงไปมากนักทั้งที่ปาหย่าแบกรับความผิดทั้งหมดไว้กับตัวเองแล้ว เสด็จพ่อก็น่าจะรู้ว่าเขาถูกปาหย่าหลอกลวง แต่เหตุใดท่าทีที่มีต่อเขา กลับยังสู้ปาหย่าที่มีความผิดมากที่สุดไม่ได้ด้วยซ้ำ?อย่างเช่นตอนที่เกิดเรื่องพิษประหลาดขึ้น บิดาก็ให้หมอกู่ไปตรวจปาหย่าก่อน กระทั่งพวกของปาถูเอ่อร์ยังได้รับการดูแลจากหมอกู่ แต่ตัวเขากลับถูกจัดไว้ท้ายสุดทั้งที่แต่ก่อนเขาที่เป็นโอรสองค์โตมักจะถูกเสด็จพ่อจัดให้อยู่อันดับแรกเสมอ แต่เวลานี้การปฏิบัติที่เขาได้รับจากเสด้จพ่อ กลับเทียบไม่ได้แม้แต่น้องสาวและคนไร้ประโยชน์อย่างน้องรองของตน!นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?

ช่างเถิดถึงจะโง่เขลา แต่การหลอกใช้ย่อมง่ายดายกว่ามากนัก“ก็ใช่น่ะสิ ครั้งก่อนเราสองคนเรียกได้ว่าเสียหายทั้งขึ้นทั้งล่อง พลาดท่าให้เสด็จพี่ปาถูเอ่อร์ สุดท้ายแม้แต่เสด็จพี่เองยังถูกเสด็จพ่อเมินเฉย แล้วข้าที่มีความผิดใหญ่หลวงที่สุดจะไม่ถูกเสด็จพ่อลงโทษได้อย่างไร?”ขณะที่พูดคำเหล่านี้ ปาหย่าไม่เพียงถอนหายใจ ยังจงใจแสร้งพูดอย่างจนปัญญา “หลายวันมานี้ข้าถูกกักบริเวณอยู่แต่ในรถม้าคันนั้น ไม่มีผู้ใดพูดด้วยแม้แต่คำเดียว อาหารการกินถูกควบคุม จะไปไหนสักก้าวก็ยากยิ่ง ทรมานเหลือเกิน“หากไม่ใช่เพราะในคณะเกิดความวุ่นวายเรื่องพิษประหลาดขึ้นมา เกรงว่าข้าคงไม่มีโอกาสได้ออกมาสูดอากาศเสียด้วยซ้ำ แม้แต่หมอกู่ที่เสด็จพ่อส่งมาก็เพียงตรวจให้ข้าอย่างลวก ๆ ไม่ได้ทิ้งยาไว้ ก็รีบร้อนไปหาเสด็จพี่ปาถูเอ่อร์ทางนั้นแล้ว”ปาหย่าเอ่ยพลางทอดถอนใจอีกครั้งแม้จะรู้ว่าปาเก๋อหลู่มองไม่เห็น แต่นางก็ยังแสดงท่าทางกุมหน้าผากยิ้มขมขื่นออกมา พลางเอ่ยกับปาเก๋อหลู่ว่า “แต่ก่อนเสด็จพ่อเคยทำกับพวกเราเช่นนี้ที่ไหนกัน? เสด็จพี่ปาเก๋อหลู่ ในสายตาข้า เสด็จพ่อคงจะตัดหางปล่อยวัดเราสองคนไปนานแล้ว ต่อให้ไม่มีความล้มเหลวในครั้งก่อนของเร

ตอนที่ปาเก๋อหลู่ได้รับการวินิจฉัยจากหมอกู่ว่าถูกพิษประหลาด ก็สั่งให้คนนำตัวกู่เด็กนั้นมาทันที เพื่อช่วยดูดพิษประหลาดออกจากร่างกายของเขาอย่างรวดเร็วแต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น พิษประหลาดที่รุนแรงก็ยังคงหลงเหลือความเย็นอย่างยิ่งยวดเอาไว้ ส่งผลกระทบต่อดวงตาของปาเก๋อหลู่ไม่น้อย“หยุดพูดจาไร้สาระที่นี่!”ปาเก๋อหลู่เดือดดาลอยู่ภายใน ไม่อยากจะรับฟังคำพูดเหล่านี้ของเขาเลยเขาจำเป็นต้องรักษาดวงตาให้หายเป็นปกติ!มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นจึงจะสามารถช่วงชิงทุกสิ่งที่ตนเองสูญเสียไปและถูกคนไร้ประโยชน์อย่างปาถูเอ่อร์แย่งชิงไป กลับคืนมาได้ทั้งหมด!“ข้าไม่สนว่าเจ้าจะใช้วิธีใด ก่อนรุ่งสางของวันพรุ่งนี้ เจ้าต้องรักษาดวงตาของข้าให้หาย มิเช่นนั้นข้าคงไม่อาจเก็บชีวิตคนไร้ประโยชน์อย่างเจ้าไว้อีก!”หมอกู่หน้าถอดสี รีบเอ่ยโน้มน้าวด้วยสัญชาตญาณ “ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง ดวงตาของท่านยังต้องใช้เวลาพักฟื้น หากถอดผ้าออกในเช้าวันพรุ่งนี้ แม้วันหน้าหายดีก็ยังทิ้งผลข้างเคียงไว้!”แต่ปาเก๋อหลู่เพียงยิ้มเยาะ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเขาอย่างไร้ไออุ่นราวกับมองซากศพ“เช่นนั้นเจ้าก็จงไปคิดหาวิธีมา มิเช่นนั้นข้าเก็บเจ้าไว้จะมีประโ

คนอื่น ๆ อยากไปค้นหาในที่แห่งนั้นดูก่อนอย่างน้อยก็ให้ได้เห็นถ้ำที่เสินอ๋องผู้เฒ่าค้นพบประตูซีถงเป็นครั้งแรก ที่เขาเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ด้วยตาตนเองแม้เสินอ๋องผู้เฒ่าจะบอกว่าต่อมาประตูซีถงได้หายไปแล้ว แต่คำพูดเช่นนี้ก็ไม่อาจขัดขวางผู้อื่นได้เวลานี้พวกเขาเพียงต้องการรีบไปดูสถานที่นั้น เพราะคำพูดทั้งหมดมีเพียงต้องเห็นกับตาตัวเองถึงจะรู้ว่าจริงหรือเท็จดังนั้นทุกคนจึงไม่มีข้อคัดค้านใด ๆแต่สิ่งที่น่าประหลาดก็คือ ในเมื่อไม่มีผู้ใดคัดค้านแล้ว เสินอ๋องผู้เฒ่ากลับไม่ได้จัดการให้คนไปเตรียมตัวในทันทีเขากลับเพียงกำชับว่า “สือเซี่ยว ประเดี๋ยวรอให้การหารือสิ้นสุดลงก่อน เจ้าค่อยไปเตรียมการ”สือเซี่ยวประสานมือ “พ่ะย่ะค่ะ”คนอื่น ๆ ชะงักงันไปในทันใดไม่ใช่ว่าต้องรีบเตรียมการเพื่อออกเดินทางโดยเร็วที่สุดหรอกหรือ?เมื่อครู่เสินอ๋องผู้เฒ่ายังดูรีบร้อนอยู่เลย เหตุใดตอนนี้ไม่รีบแล้ว?หรือจะบอกว่า ยังมีเรื่องอื่นใดฉุดรั้งอยู่อีก?ทุกคนแอบคาดเดาอยู่ในใจ และในไม่ช้าพวกเขาก็ได้รับคำตอบ...“เรื่องที่สองนี้ก็คือเรื่องแก้พิษประหลาด”เรื่องนี้ทำให้เสินอ๋องผู้เฒ่ากลุ้มใจมาหลายวัน แม้ก่อนหน้านี้จะผ่อน

เสินอ๋องผู้เฒ่าไม่ได้ระบุว่าเป็นใคร แต่ปาเก๋อหลู่กลับช่วยระบุให้เขาเสร็จสรรพตอนนี้สายตาของเขาฟื้นคืนเป็นปกติแล้ว ทั้งยังเข้าไปพัวพันในเหตุการณ์ใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อนอีก เรียกได้ว่าตัวเขาเต็มไปด้วยความฮึกเหิม นี่ไม่ใช่ช่วงเวลาที่ต้องการพิสูจน์ตัวเองหรอกหรือ?เขาจึงลุกขึ้นยืนอย่างไม่อาจรอช้า คล้อยตามคำพูดของเวินเฉวียนเซิ่ง อีกทั้งยังหันปลายหอกเข้าใส่ปาถูเอ่อร์ทันทีเป็นดังที่คาดไว้ มาแล้วปาถูเอ่อร์สีหน้าไม่เปลี่ยน ลุกขึ้นประสานมือ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เสด็จพี่กล่าวได้ถูกต้อง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เอาตามที่เสด็จพี่ว่าเถิด”อันที่จริงแม้เขาจะคัดค้าน วันนี้เสด็จพ่อก็ต้องปล่อยตัวปาหย่าออกมาอยู่ดีในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขายังมีอะไรต้องพูดอีก?“เช่นนั้นธิดากู่และธิดาศักดิ์สิทธิ์คิดเห็นประการใด?”อย่างไรเสียทั้งหลานซื่อและไป๋เยวี่ยโหรวก็เป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกป้ายสีในวันนั้นดังนั้นเสินอ๋องผู้เฒ่าย่อมต้องสอบถามความเห็นของสองคนนี้อยู่แล้ว“ไม่มีความเห็น”“ข้าก็ไม่มีเช่นกัน”ไป๋เยวี่ยโหรวและหลานซื่อต่างมีสีหน้านิ่งเฉยไม่แพ้กันไม่อยากจะพูดอะไรให้มากความแม้เพียงนิดเดียวด้วยเหตุ