جميع فصول : الفصل -الفصل 1350

นางก้มหน้ามองมือที่ขาดสะบั้นบนพื้น เปลือกตาที่หลุบลงบดบังไฟโทสะอันพลุ่งพล่านและความเคียดแค้นอันไร้ที่สิ้นสุดในดวงตาของนางนางหญิงชั้นต่ำสมควรตาย!แค้นนี้ นางจะต้องให้นางผู้นั้นชดใช้คืนเป็นร้อยเท่าแน่นอน!“เอาล่ะ พาองค์หญิงไปทำแผล”เสินอ๋องผู้เฒ่าออกคำสั่งสือเซี่ยวรุดขึ้นไปด้านหน้าทันที มือหนึ่งประคองปาหย่า อีกมือหนึ่งกำลังจะไปหยิบมือที่ขาดบนพื้น ในชั่วพริบตานั้นปลายดาบที่แผ่ไอเย็นเยียบก็เฉียดผ่านลำคอของเขาไป ปักมือข้างที่ขาดนั้นไว้กับพื้นสือเซี่ยวสะดุ้งโหยง พลางเงยหน้าขึ้นมองเห็นเพียงองครักษ์ข้างกายธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งต้าหมิงกำลังโน้มมองลงมาที่เขาด้วยสายตาเย็นชา ราวกับกำลังมองคนตายก็ไม่ปาน“เจ้า...”“ยังมัวเหม่ออะไรอยู่เล่า พาองค์หญิงออกไป!”สือเซี่ยวกำลังคิดจะดุด่าเป่ยเฉินหยวน เสียงของเสินอ๋องผู้เฒ่าก็ดังขึ้นตัดบทเขาในทันทีภายในใจของสือเซี่ยวสั่นสะท้านเห็นทีมือข้างนี้ขององค์หญิงคงเอาไปไหนไม่ได้แล้วเขาทำได้เพียงกัดฟัน ตัดใจจากมือที่ขาดบนพื้น แล้วประคองปาหย่าออกไปอย่างระมัดระวังหลังจากพวกเขาเดินออกไป ไม่รอให้หลานซื่อพูดอะไร ไป๋เยวี่ยโหรวก็ผุดลุกขึ้นแล้วเดินไปหาเด็กน

“เยวี่ยโหรว ไม่ต้องลังเลอีกแล้ว ครั้งนี้ เจ้าไปเถิด”เขาไม่ได้เอ่ยถึงตนเองเพราะไม่ว่าจะพูดอย่างไร คนผู้นั้นก็คือบิดาของเขาไป๋เยวี่ยโหรวเม้มริมฝีปาก มองเขาด้วยสายตาซับซ้อน “ปาถูเอ่อร์...”นางเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ปาถูเอ่อร์กลับขัดจังหวะนางก่อนที่จะได้อ้าปาก เขาไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงกำชับด้วยความห่วงใยประโยคหนึ่ง “ระวังตัวด้วย ดูแลตัวเองให้ดี”จนกระทั่งชั่วขณะนี้เอง ไป๋เยวี่ยโหรวจึงได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดในที่สุดถูกพิษ ถูกบงการ ถูกตามล่า...ความแค้นทั้งหลายนี้ ได้ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเสินอ๋องผู้เฒ่าและปาหย่า รวมถึงปาเก๋อหลู่ ล้วนกลายเป็นความแค้นที่ต้องตายกันไปข้างหนึ่งพวกเขาไม่เพียงคิดร้ายต่อนาง แม้แต่ปาถูเอ่อร์เองก็ต้องเผชิญกับอันตรายมาไม่น้อยวันที่พวกเขาได้พบกับหลานซื่อและพวกเป็นครั้งแรก ไม่ใช่ว่ากำลังถูกปาเก๋อหลู่พาคนตามไล่ล่าอยู่หรอกหรือ?ยามปกติก็ทำเป็นเสแสร้ง ลับหลังก็ลอบวางแผนประทุษร้ายปาถูเอ่อร์ผู้เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดอย่างไม่ลดละเสินอ๋องผู้เฒ่าอาจจะไม่เคยลงมือเอง แต่การนิ่งเฉยและลำเอียงของเขา แท้จริงแล้วก็คือการทำร้ายบุตรชายในไส้ของตนเองรูปแบบ

ไม่ว่าจะเป็นยาเซียนหรือวิชาเซียน ทั้งหมดล้วนเป็นของปาเก๋อหลู่ทั้งสิ้น!ขอเพียงเขากลายเป็นเซียน ใต้หล้านี้จะยังมีสิ่งใดที่เขาจะคว้ามาไม่ได้อย่างง่ายดายอีกหรือ?เพียงแต่คนอื่น ๆ ที่ติดตามมาเหล่านั้น ช่างขวางหูขวางตาเสียจริงปาเก๋อหลู่ไม่ค่อยเข้าใจนัก ข่าวใหญ่เช่นนี้ เหตุใดบิดาจึงไม่พาแค่คนกันเองอย่างพวกเขาเข้าไปในประตูซีถงนั่น?กลับให้คนนอกเหล่านั้นล่วงรู้ก่อนเสีย?อ้อไม่ใช่ ปาถูเอ่อร์เจ้าคนไร้ประโยชน์นั่น ยังมีหญิงชั่วไป๋เยวี่ยโหรวผู้นั้นรู้ก่อนเขาเสียอีก!พอคิดถึงจุดนี้ ปาเก๋อหลู่ก็รู้สึกขุ่นเคืองใจอยู่บ้างเพราะตนเองนั้นเกือบจะพลาดโอกาสครั้งใหญ่ไปแล้ว!หากไม่ใช่เพราะวันนี้ปาหย่าดึงเขาให้ร่วมจัดฉากแสดงท่าที ได้กลับมาอยู่ในสายตาของบิดาอีกครั้ง ครั้งนี้ตั้งแต่ต้นจนจบเขาคงจะไม่มีทางได้รู้ข่าวนี้โชคยังดี แม้จะรู้ช้าไปบ้าง แต่สุดท้ายก็ยังได้รู้ก่อนที่จะถึงเขตซีถงคืนนี้เขาจะต้องเตรียมตัวให้ดี ๆ!ปาเก๋อหลู่คิดเช่นนี้ พลางเลิกม่านรถขึ้นเตรียมจะสั่งให้คนไปตามปาหย่ามาตอนนี้เขากับปาหย่าสองคนต่างก็รู้ข่าวนี้ช้าที่สุด และเริ่มเตรียมการช้าที่สุดเช่นกันหากต้องต่อสู้โดยลำพัง ต่อให้บิดา

ปาหย่าเองก็รู้สึกเช่นนั้น แต่อย่างไรเสียนางก็เชื่อในความรู้สึกของตนเองมาโดยตลอดดังนั้นนางจึงรีบลุกขึ้นหมายจะออกไป แต่จังหวะนั้นกลับได้ยินเอ้อถานหลัวกล่าวเสริมขึ้นมาอีกประโยคหนึ่ง คล้ายกับว่าเมื่อครู่ยังพูดไม่จบ...“แต่ว่า เพื่อเห็นแก่ที่ท่านเรียกอาตมาว่าอาจารย์อา อาตมาขอเตือนท่านสักคำ คืนนี้ท่านอย่าได้ออกไปจากที่นี่จะดีที่สุด”สีหน้าของปาหย่าดูแย่ลงทันใดคำพูดนี้ทำให้นางเกิดความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีนักความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีนี้ ไม่ใช่ว่าอาจารย์อาผู้นี้จะทำอะไรตัวนางแต่เป็นเพราะกลัวว่าข้างนอกจะเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆอีกทั้งยังพุ่งเป้ามาที่นางเสียด้วยไม่ใช่ ไม่ถูกต้อง ควรบอกว่าไม่ได้พุ่งเป้ามาที่นางคนเดียวเท่านั้น!ปาหย่าใบหน้าซีดเผือด ค่อย ๆ ทรุดนั่งลงที่เดิม ก่อนจะฝืนฉีกยิ้มออกมา “หากอาจารย์อาไม่รังเกียจ ปาหย่าขอรบกวนอยู่ที่นี่สักคืน”เมื่อเห็นว่านางยังพอเชื่อฟัง เอ้อถานหลัวก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงตั้งอกตั้งใจจัดการกับมือที่ขาดนั้นต่อไปภาพนั้นทำให้ปาหย่ารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง อย่างไรเสียมือที่ขาดนั้นก็เป็นของนางเอง!นางได้แต่เบือนหน้าหนี คอยเลิกม่านหน้าต่างรถม้าขึ้นเป็นระย

แต่เปล่าเลยกลับไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวที่นี่เลย!ทั้งคณะเดินทางยังคงรักษาความเร็วในการเดินทางเท่าเดิม เหล่าทหารองครักษ์ที่คอยคุ้มกันความปลอดภัยรอบกายเขา ทั้งที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร ไม่ต้องเงยหน้ามองก็สามารถมองเห็นทุกสิ่งได้ แต่พวกเขากลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองสักนิด!ราวกับไม่รู้ตัว มองไม่เห็นพวกเขา และมองไม่เห็นรถม้าเช่นกัน กระทั่งเสียงความเคลื่อนไหวใด ๆ ก็ไม่ได้ยิน พวกเขาไม่สังเกตเห็นสิ่งใด!เสินอ๋องผู้เฒ่าตระหนักได้ถึงความผิดปกติ“นี่คือ...กู่กั้นขุนเขาหรือ?”กู่กั้นขุนเขาเป็นแมลงกู่ชนิดหนึ่งที่มีชีวิตรอดยาก เป็นกู่ล้ำค่าหายากยิ่งนัก แทบจะไม่สามารถเพาะเลี้ยงขึ้นเองได้ ต้องอาศัยโชคในการค้นหาตามป่าเขาเท่านั้นมันสามารถสร้างภาพมายาภายในขอบเขตหนึ่ง ภาพมายานี้รวมถึงเสียง ภาพ และกลิ่นขอเพียงถูกมันจับเป้าหมาย พื้นที่รอบตัวเป้าหมายจะก่อตัวเป็นภาพมายาราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอกเว้นเสียแต่ว่ากู่กั้นขุนเขาตาย มิเช่นนั้นจะไม่มีใครสามารถสังเกตเห็นที่นี่ได้ด้วยเหตุนี้ กู่ชนิดนี้จึงนับว่าเป็นกู่ชั้นดีที่สามารถใช้ในการลอบสังหารโดยเฉพาะ!อย่างไรเสียเสินอ๋องผู้เฒ่าก็เป