หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก의 모든 챕터: 챕터 1361 - 챕터 1370

ส่วนหลานซื่อก็มีความคิดที่ใกล้เคียงกันนางไม่คิดว่าปาหย่าจะสังหารพวกเขาได้แต่กองทัพนับหมื่นที่อยู่ด้านหลังนี้ถึงอย่างไรก็เป็นปัญหายุ่งยากต่อให้นางมีแมลงกู่มากมายเพียงใด ต่อให้เป่ยเฉินหยวนและจู๋เยวี่ยจะเก่งกาจเรื่องการต่อสู้ อาจสังหารคนได้เป็นร้อยเป็นพัน แต่ก็ยากที่จะรับมือกับคนนับหมื่นได้คนมากมายเพียงนี้ แค่ยืดเยื้อก็ทำให้พวกเขาหมดแรงได้แล้วหากเสินอ๋องผู้เฒ่าอยู่ที่นี่ เขาต้องไม่ยอมสิ้นเปลืองกองทัพของตนเองส่งเดชแน่นอนแต่ปาหย่านั้นไม่เหมือนกันสตรีผู้นี้เมื่อวานหาเรื่องใส่ตัว สร้างเรื่องขายหน้าครั้งใหญ่ ซ้ำยังถูกข้าของตนเองสั่งตัดแขนไปหนึ่งข้าง ความแค้นเหล่านี้ปาหย่าจะต้องมาคิดบัญชีกับนางอย่างไม่ต้องสงสัยโชคร้ายที่เมื่อคืนหลังจากเป่ยเฉินหยวนและไป๋เยวี่ยโหรววุ่นวายกันไปพักหนึ่ง ก็เหลือเพียงปาหย่าอยู่ที่นี่กลับทำให้นางได้รับอำนาจไปโดยปริยายเวลานี้ปาหย่ามีกองทัพนับหมื่นอยู่ในมือ หากคิดจะแก้แค้นพวกเขาจริง ๆ ไม่แน่ว่าพอความแค้นในใจพุ่งขึ้นสมองจนหน้ามืดตามัวแล้วก็อาจจะเป็นไปได้จริง ๆดังนั้นแทนที่จะอยู่ต่อ แล้วต้องมาคอยระแวดระวังผู้คนอยู่ทั้งวันทั้งคืน สู้จากไปเสียยังจะดีกว

เขาพูดจบ ก็รีบควบรถม้าคันนี้พาเวินเฉวียนเซิ่งและโลงศพเหล่านั้นของเขาหายวับไปจากสายตาของผู้คนอย่างรวดเร็วและในตอนที่เขาเพิ่งจากไป เงาร่างค่อมร่างหนึ่งก็ร่อนลงมาจากฟ้า ตกลงตรงจุดที่เอ้อถานหลัวอยู่เมื่อครู่นี้ดัง ‘โครม’“ตาเฒ่า! ถือว่าท่านหนีได้เร็ว ครั้งหน้าหากให้ข้าจับท่านได้ จะต้องให้ท่านตายโดยไร้ที่ฝัง!”ผู้มาเยือนก็คือน้องชายต่างมารดาของเอ้อถานหลัว...นักพรตกู่เขารีบเร่งอย่างเต็มที่ นึกไม่ถึงว่าจะยังมาช้าไปก้าวหนึ่ง ปล่อยให้พี่ชายผู้โหดเหี้ยมของเขาหนีรอดไปได้!“น่าเสียดายนัก น่าเสียดาย!”นักพรตกู่โกรธจนแทบจะเต้นเร่า บนใบหน้าชราที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองน่าเสียดายที่วิธีการดี ๆ ที่เขาตั้งใจเตรียมมาโดยเฉพาะ กลับไม่มีโอกาสได้ใช้เลยแม้แต่วิธีเดียว!ปล่อยตาเฒ่าชั่วร้ายนั่นหนีไปได้ แบบนี้จะให้เขาไปรายงานธิดาศักดิ์สิทธิ์ว่าอย่างไร?นักพรตกู่มองไปยังทิศทางที่หลานซื่ออยู่อย่างระมัดระวังจู๋เยวี่ยที่อยู่ไม่ไกลสังเกตเห็นเขามาตั้งนานแล้ว จึงเอ่ยปากถ่ายทอดคำพูดแทนนายของนางว่า “ไม่ต้องกังวล เป้าหมายของธิดาศักดิ์สิทธิ์ในครั้งนี้ไม่ใช่หลวงจีนชั่วรูปนั้น”นักพรตกู่ท

ปาหย่า ชางชิงหลาน และคนอื่น ๆ เห็นว่าเลือดของหลานซื่อมีประโยชน์ดังคาด จึงพากันนำเลือดของนางออกมาเช่นกันก่อนที่ประตูสำริดบานใหญ่จะอันตรธานไป คนกลุ่มหนึ่งต่างแย่งกันเข้าไปข้างในในขณะที่ร่างของทหารองครักษ์คนสุดท้ายหายเข้าไปในประตูสำริดนั่นเอง ไม่ไกลออกไปนัก เสินอ๋องผู้เฒ่าก็พาราชาอสรพิษรุดมาถึงด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน“ฮ่า ๆ ๆ สวรรค์ไม่ทอดทิ้งข้า! ประตูแห่งซีถงปรากฏขึ้นมาจริงด้วย!”ดูเหมือนว่าเขาจะกลืนเลือดของหลานซื่อลงไปตั้งนานแล้ว กระทั่งราชาอสรพิษก็ยังถูกเขาป้อนให้กินด้วย ดังนั้นทั้งคนและงูจึงไม่มีการหยุดชะงักเลยแม้แต่น้อย พุ่งตรงเข้ามา แล้วมุดเข้าไปในประตูบานใหญ่ทันทีจนกระทั่งปลายหางงูส่วนสุดท้ายเข้าไปแล้ว ประตูสำริดที่ถูกบังคับให้รั้งรออยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดก็อันตรธานไปจากที่เดิมอย่างสมบูรณ์และพร้อมกันนั้น ในอีกด้านหนึ่ง...“เอ่อ...หรือว่านี่ก็คือประตูแห่งซีถง?!”เวินเฉวียนเซิ่งที่กำลังกุมบาดแผลแขนขาด เวลานี้กำลังมองดูประตูหินบานเล็กที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขาเมื่อครู่นี้ด้วยสีหน้าตื่นเต้นยินดีถูกแล้ว ทางด้านนี้ก็มีประตูปรากฏขึ้นเช่นกันแต่กลับเป็นประตูบา

หลานซื่อยื่นมือออกไปอย่างจนปัญญา ดันหัวพยัคฆ์อันใหญ่โตที่เข้ามาแนบชิดบนกายนางอีกครั้งให้ออกห่างไปสักหน่อยนางพอจะมองออกแล้ว แม้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด แต่เจ้าพยัคฆ์ขาวตัวใหญ่นี้ไม่น่าจะมีเจตนาร้ายต่อนาง ซ้ำยังดูเป็นมิตรมากอย่างบอกไม่ถูกอีกในสถานที่แปลกหน้าเช่นนี้ การมีสัตว์ป่าที่เป็นมิตรต่อตนเอง พึ่งพาได้มากกว่าการมีมนุษย์ที่เป็นมิตรต่อตนเองเสียอีกท้ายที่สุดแล้วสัตว์ป่าจะน่ากลัวเพียงใด ก็ยังไม่น่ากลัวเท่าจิตใจมนุษย์หลานซื่อนั่งอยู่ริมโต๊ะหิน ไม่ได้สนใจเยี่ยนเอ๋อร์ที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น แต่รวบผมและสวมเสื้อผ้าให้ตนเองเสียก่อนเมื่อจัดการเรียบร้อยแล้ว นางจึงกลับมานั่งลงที่ริมเตียงหินอีกครั้ง พลางหลุบตาลงมองเยี่ยนเอ๋อร์ที่อยู่บนพื้น“แม่นางเยี่ยนเอ๋อร์ ข้าเรียกเจ้าเช่นนี้ได้ไหม?”นางเอ่ยปากถามอย่างแผ่วเบาน้ำเสียงนั้นอ่อนโยนยิ่งนัก ทำให้เยี่ยนเอ๋อร์ที่เดิมทีตึงเครียดเป็นอย่างมากผ่อนคลายลงเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้น มองไปยังหลานซื่ออย่างระมัดระวัง“หากธิดาศักดิ์สิทธิ์ชอบใจ จะเรียกเยี่ยนเอ๋อร์เช่นไรก็ได้เจ้าค่ะ”นางพูดไปก็อดไม่ได้ที่จะแย้มยิ้มออกมา ท่าทางใสซื่อนั้นทำให้ผู้คนมองท

นักพรตกู่ก็เมินเฉยต่อการถลึงตาใส่ของเยี่ยนเอ๋อร์เช่นกัน พลางกล่าวต่อไป “ตอนนั้นบ่าวเข้ามาพร้อมกับท่านจู๋เยวี่ย ประตูแห่งซีถงบานนั้นเดิมทีทำท่าจะหายไปแล้ว แต่โชคดีของที่ท่านมอบให้ออกฤทธิ์ ทำให้พวกเราสามารถเข้ามาได้ เพียงแต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะพลัดหลงกับท่านหยินเป่ยและท่านจู๋เยวี่ย”น้ำเสียงของนักพรตกู่มีความจนใจอยู่บ้างพูดตามตรง เขาไม่อยากพลัดหลงกับสองท่านนั้นเลยจริง ๆพึงรู้ว่ายามนี้ข้างกายธิดาศักดิ์สิทธิ์มีเพียงเขาแค่คนเดียวเท่านั้น!นอกเหนือจากนี้ ทั้งหมดล้วนเป็นคนของเผ่าร้อยอสูรอะไรนั่นคนเหล่านี้ล้วนมีเจตนาร้ายทั้งสิ้น!นักพรตกู่เน้นย้ำประโยคนี้กับหลานซื่อเป็นพิเศษเขาถลึงตามองเยี่ยนเอ๋อร์แวบหนึ่งด้วยความเคร่งขรึมและระแวดระวังอย่างยิ่ง ก่อนจะอธิบายว่า “ในวันแรก ตอนที่ธิดาศักดิ์สิทธิ์ตกลงมา ท่อนแขนเผลอไปกระแทกเข้ากับเสาหินในพิธีบวงสรวงของพวกเขา เกิดบาดแผลถลอกและมีเลือดไหลออกมาเล็กน้อย“เลือดนั้นไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดจึงทำให้คนเหล่านี้เกิดการแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่ง ถึงขนาดมีคนกลุ่มเล็ก ๆ ที่แย่งชิงเลือดของท่านไม่ทัน ก็เลยคิดจะชิงตัวท่านไป! ตอนนั้นบ่าวจึงไม่ออมมือ สังหารหัวโจก