All Chapters of หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก: Chapter 1381 - Chapter 1390

ทว่าหลานซื่อได้ยินเช่นนั้น กลับหัวเราะออกมาทันใด“มหาปุโรหิตฉีคิดว่า การที่ข้าตามหาคนยังต้องให้เผ่าร้อยอสูรของพวกท่านช่วยเหลือหรือ?”น้ำเสียงของนางแฝงแววเย้ยหยันอยู่เล็กน้อยฉีเซิงฟังแล้วขมวดคิ้วบาง ๆ เอ่ยถามกลับว่า “หรือว่าไม่ใช่? สหายสองคนของธิดาศักดิ์สิทธิ์พลัดหลงกับท่านในแดนเซียน แดนเซียนกว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา การตามหาคนยากเย็นดั่งงมเข็มในมหาสมุทร หากพวกเขาอยู่ในเขตแดนของเผ่าร้อยอสูรก็แล้วไป แต่หากไปยังเผ่าพันศพและเผ่าหมื่นกู่ เกรงว่าจะมีอันตรายถึงชีวิต”“ในสถานการณ์เช่นนี้ หรือว่าธิดาศักดิ์สิทธิ์จะไม่ร้อนใจเลย?”“มหาปุโรหิตฉีน่าจะเข้าใจสหายสองคนนี้ของข้าผิดไป พวกเขาไม่เหมือนข้าที่มีแต่มือเปล่า ซ้ำยังอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะจับไก่หรอกนะ เรื่องความปลอดภัยของพวกเขา ข้าไม่เป็นห่วงเลยแม้แต่น้อย”คำพูดนี้ย่อมเจือความเท็จไว้ หากจะบอกว่าไม่เป็นห่วงเลยก็คงเป็นไปไม่ได้เพราะมั่นใจในความแข็งแกร่งของจู๋เยวี่ยและเป่ยเฉินหยวน ดังนั้นจึงไม่ได้เป็นห่วงมากมายขนาดนั้นเท่านั้นเองเพียงแต่สถานที่แห่งนี้ถึงอย่างไรก็แปลกตา สามชนเผ่าใหญ่ยิ่งไม่ใช่ธรรมดาไม่กลัวว่าความสามารถของพวกเขาจะไม่

ศีรษะของคนผู้นั้นที่ยังอยู่กลางอากาศ ยังไม่ทันได้โขกลงไปอีกครั้ง ก็ถูกฟันขาดกระเด็นในทันที“หนีเร็ว!”ฉากนี้ตกอยู่ในสายตาของคนที่เหลืออยู่ไม่กี่คนอย่างจัง โลหิตที่สาดกระเซ็นทำให้พวกเขาตกใจจนต้องหันหลังวิ่งหนีในทันทีแต่ต่อให้พวกเขาวิ่งเร็วเพียงใดก็ไม่มีทางเร็วไปกว่าความเร็วของจู๋เยวี่ยประกายเย็นเยียบไล่กวดตามมา ชนเผ่าพันศพเหล่านั้นเพิ่งจะวิ่งออกไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ร่างกายก็แหลกละเอียดเป็นชิ้น ๆ ในชั่วพริบตา หยาดโลหิตซัดสาดลงมาราวกับสายฝน ชโลมซากปรักหักพังแห่งนี้ให้เปียกชุ่มอีกคราจู๋เยวี่ยยืนอยู่กับที่ นางหันไปมองสถานที่อันมืดมิดเบื้องนอก ซึ่งก็คือดินแดนของเผ่าพันศพในจังหวะนี้ ดูเหมือนจะมีสายตานับไม่ถ้วนทอดมาที่นางทั้งหวาดระแวง เกรงกลัว หวาดกลัว โกรธแค้น ชิงชัง...แต่สิ่งที่มีมากที่สุด กลับเป็น...ความโลภที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ความหวาดกลัวและโกรธแค้นเหล่านั้น“หากใช้สตรีนางนี้ จะต้องสามารถหลอมสร้างเป็นศพหุ่นเชิดที่มีชีวิตในตำนานได้อย่างแน่! ต้องจับนางมาให้ได้ ต้องทำให้ได้!!”เมื่อมหาปุโรหิตแห่งเผ่าพันศพออกคำสั่ง ก็มีชนเผ่าพันศพพาศพหุ่นเชิดก้าวเข้าไปในซากปรักหักพังแห่งนั้นอีกครั

“เสือดาววายุ!”หลังจากเสียงของพวกเขาดังขึ้น สัตว์ป่าแต่ละตัวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลานซื่อและนักพรตกู่มีทั้งหมาป่า อินทรี งูหลาม และเสือดาว...เรียกได้ว่าที่บินอยู่บนฟ้าและวิ่งอยู่บนดินล้วนปรากฏตัวออกมากันหมดหลานซื่อและนักพรตกู่ต่างมองฉากนี้ด้วยความเหลือเชื่อ“นี่...”สัตว์ป่าเหล่านี้ปรากฏตัวออกมาได้อย่างไร?!เผ่าร้อยอสูร หรือจะบอกว่าสามารถเรียกสัตว์ป่าได้?หรือไม่ก็ บนร่างกายของพวกเขาก็มีมิติเช่นกัน?!การคาดเดาอย่างหลังทำให้หลานซื่อลุกพรวดขึ้นยืน มองดูสัตว์ป่าเหล่านั้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสงสัยแต่เพียงแค่การเคลื่อนไหวนี้ของนาง ดูเหมือนจะไปยั่วยุสัตว์ป่าเหล่านั้นเข้า พวกมันจับจ้องมาที่หลานซื่อทันที แล้วพุ่งทะยานเข้ามาอย่างพร้อมเพรียงกันภายใต้คำสั่งของผู้เป็นนาย“หยุดนะ!”มหาปุโรหิตฉีไม่อาจนั่งอยู่กับที่ได้อีกแล้วเขาลุกขึ้นยืน หมายจะตวาดห้ามฝูงสัตว์และคนในเผ่าทันทีแต่คนในเผ่าของเขาเวลานี้ล้วนถูกโทสะครอบงำไปแล้ว ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะต้องสั่งสอนคนนอกสองคนนี้ให้รู้สำนึกเสียบ้างดังนั้นสัตว์อสูรเหล่านั้นจึงไม่ได้ฟังคำพูดของฉีเซิง พุ่งตรงมาตรงหน้าหลานซื่อ แต่ล

พลังวิญญาณที่นางปลดปล่อยออกมา อย่างน้อยกว่าครึ่งล้วนไหลทะลักเข้าสู่ร่างของพยัคฆ์ขาวตัวใหญ่นี้ เรียกว่าแทบจะก่อตัวเป็นวังวนพลังวิญญาณอย่างไรอย่างนั้นแน่นอน ภาพเช่นนี้กลับไม่ได้ตกอยู่ในสายตาของคนอื่น ๆเพราะผู้คนที่อยู่ในที่แห่งนี้ นอกจากหลานซื่อแล้ว ผู้อื่นล้วนมองไม่เห็นพลังวิญญาณเหล่านั้นเลยยิ่งกว่านั้นยังมองไม่เห็นความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นบนร่างของพยัคฆ์ขาวแต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ ภาพเหตุการณ์ที่หลานซื่อสยบสัตว์อสูรที่มีเจ้าของฝูงนี้ ก็ได้สลักลึกลงในสายตาของคนอื่น ๆก่อให้เกิดความตื่นตะลึงอย่างใหญ่หลวงภายในใจของชนเผ่าร้อยอสูรกลุ่มนี้และในขณะนี้เอง เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาถึงเบื้องหน้าชนเผ่าร้อยอสูรอย่างรวดเร็ว ขวางกั้นระหว่างพวกเขากับหลานซื่อเอาไว้ ก่อนจะคุกเข่าลงดัง “ตุบ”...“ฉีเซิง คารวะธิดาศักดิ์สิทธิ์！”ผู้ที่คุกเข่าลงไปก็คือมหาปุโรหิตฉีเซิงนั่นเองการคุกเข่าของเขาครั้งนี้ สร้างความตกตะลึงแก่ชนเผ่าร้อยอสูรเหล่านั้นพวกเขามองดูฉีเซิงอย่างงงัน แล้วหันไปมองหลานซื่อใหม่ ดูเหมือนจะยังตั้งสติไม่ได้เวลานี้ ฉีเซิงหันขวับไป ตะคอกใส่พวกเขาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “ยังมัวยืนบื้ออยู่อี

“ชนเผ่าเล็ก ๆ ที่ไร้กำลังต่อต้านล้วนล่มสลายในเวลาเพียงหนึ่งปี แต่สามชนเผ่าใหญ่ของพวกเราอาศัยการแบ่งปันหรือถ่ายทอดพิษศพเน่าเปื่อยทั้งหมดลงบนร่างของสัตว์อสูร หุ่นเชิดศพ และแมลงกู่ ถึงได้หยัดยืนฝืนทนมาได้จนถึงทุกวันนี้“แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น ร่างกายที่ถูกพิษศพเน่าเปื่อยกัดกร่อน ต่อให้ถ่ายทอดพิษศพออกไปก็ไม่อาจถ่ายทอดได้จนหมดสิ้น พิษศพที่ตกค้างยังคงกัดกร่อนร่างกายของพวกเราอยู่ทุกเวลา“เผ่าพันศพและเผ่าหมื่นกู่มีคนในเผ่าตายไปเนิ่นนานแล้ว สภาพศพน่าเวทนา ทุกวันมีคนต้องตายภายใต้พิษศพเน่าเปื่อย กลายเป็นซากศพที่ผุพังร่างหนึ่ง“ส่วนเผ่าร้อยอสูรของเรา เป็นเพราะเลือดของข้ามีความพิเศษ คนในเผ่าที่มีอาการร้ายแรงหลังจากดื่มเลือดของข้าแล้ว จึงยังสามารถอยู่ต่อไปได้อีกระยะหนึ่ง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจยื้อเวลาไปได้นานสักเท่าใด”ฉีเซิงเล่าถึงตรงนี้ ก็ยิ้มขมขื่นออกมาคราหนึ่งเขายื่นท่อนแขนออกไป ถลกแขนเสื้อกว้างขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนข้างหนึ่งที่ถูกพิษศพเน่าเปื่อยกัดกินจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ทั้งยังเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเหวอะหวะ“ในยามที่ร่างกายของข้าไม่อาจต้านทานพิษศพเน่าเปื่อย และถูกพิษแปดเปื้อนไป เลือดของข้