หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก의 모든 챕터: 챕터 1371 - 챕터 1380

หลานซื่อที่ทดสอบสำเร็จแล้วอมยิ้มในดวงตา นางค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน โค้งกายคารวะให้พยัคฆ์ขาวเล็กน้อย “ขอบคุณท่านพยัคฆ์”“โฮก!”พยัคฆ์ขาวฟังคำพูดของนางเข้าใจอีกครั้ง หุบปากกว้างอันโชกเลือด หันหน้าไปทางหลานซื่อแล้วเปล่งเสียง “โฮก” ออกมาทีหนึ่งคล้ายกับกำลังตอบรับนาง มันหมุนตัวกลับมาอย่างสนิทสนมยิ่งนัก แล้วกลับมาอยู่ข้างกายหลานซื่ออีกคราเพียงแต่หางที่ยาวหนึ่งหมี่และหนาเท่าท่อนแขนนั้นราวกับยังผูกใจเจ็บ ในจังหวะที่หมุนตัวกลับมาได้ฟาดลงบนตัวชางหยาอย่างแรง ซัดเขากระเด็นออกไปในทันทีชางหยาที่กระแทกเข้ากับผนังหินอย่างจังพ่นลมหายใจอันหนักอึ้งออกมาทันที แต่ก็ไม่กล้าพูดจาโอหังใส่หลานซื่ออีกมหาปุโรหิตที่มองเห็นฉากนี้ด้วยตาตนเองแววตาไหววูบ เขาก้มหน้าลง ท่าทีดูนอบน้อมยิ่งขึ้น“ขอบคุณธิดาศักดิ์สิทธิ์ ขอบคุณท่านพยัคฆ์ขาว”“ไม่ต้องขอบคุณข้า ที่ท่านพยัคฆ์ขาวยอมเมตตา เป็นเพียงเพราะความผิดของเขายังไม่ถึงตาย หากมีครั้งหน้าอีก ต่อให้ข้าเอ่ยปาก เกรงว่าจะไม่อาจขวางโทสะของท่านพยัคฆ์ขาวได้”หลานซื่อเอ่ยปากด้วยรอยยิ้มบาง ๆมหาปุโรหิตได้ยินเช่นนั้น กลับไม่ได้ยอมรับหรือปฏิเสธต่อประโยคสุดท้ายของนางเขาเลื่อนสา

ใบหน้าของหลานซื่อเผยสีหน้าจริงใจออกมา แสร้งทำเป็นเลื่อมใสศรัทธา พลางเอ่ยชมเชยว่า “ยอดเยี่ยมยิ่งนัก แต่ข้าออกจะสงสัยอยู่ว่า หากมหาปุโรหิตไม่มี ‘โลหิตเซียน’ แล้วจะช่วยเหลือชาวเผ่าที่ล้มป่วยเหล่านั้นได้อย่างไร? หรือว่าก่อนที่ข้าจะมา เผ่าร้อยอสูรเคยมีธิดาศักดิ์สิทธิ์มาก่อน?”หลานซื่อกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความสนใจใคร่รู้ส่วนเยี่ยนเอ๋อร์เมื่อได้ยินคำถามนี้ของนาง กลับเกิดความลังเลขึ้นมานางมองไปยังมหาปุโรหิตอย่างอึกอัก ราวกับไม่รู้ว่าคำตอบของคำถามนี้สมควรพูดออกไปหรือไม่แต่มหาปุโรหิตกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่ต้องรอนางเอ่ยปาก ก็เป็นคนอธิบายเองว่า “ใช้เลือดของข้า”หลานซื่อเลิกคิ้วนักพรตกู่ประหลาดใจ ร้องออกมาด้วยความตกใจ “เลือดของท่านก็เป็นโลหิตเซียนหรือ? เช่นนั้นแล้วยังต้องการเลือดของธิดาศักดิ์สิทธิ์ไปทำไมอีก!”“ไม่ใช่โลหิตเซียน”มหาปุโรหิตส่ายหน้าเอ่ยขึ้น “ข้าเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาสามัญ เลือดของข้าจะเป็นโลหิตเซียนได้อย่างไร มีเพียงเลือดของธิดาศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่เป็นโลหิตเซียน จึงจะสามารถช่วยชีวิตคนได้จริง ๆ ส่วนเลือดของข้าเป็นเพียงแค่การยืดเวลาตายของพวกเขาออกไปอีกเล็กน้อยเท่านั้น”หากปร

แม้หลานซื่อจะไม่เข้าใจว่านิยามของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์และสัตว์ป่าสำหรับเผ่าร้อยอสูรแห่งนี้คืออะไรแต่พยัคฆ์ขาวตัวโตนี้ฟังภาษาคนรู้เรื่อง รับรู้ถึงบรรยากาศและอารมณ์ได้ ท่าทีราวกับมีสติปัญญาแล้วเช่นนี้ ย่อมไม่อาจมองว่ามันเป็นเพียงสัตว์ป่าธรรมดาทั่วไปได้เลยโดยเฉพาะหน้าตาของมันที่ดูไม่ธรรมดาเช่นเดียวกันแม้หลานซื่อจะไม่เคยเปิดหูเปิดตามาก่อน แต่ก็เคยได้ยินเรื่องราวของสี่สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ใหญ่ที่ดำรงอยู่เพียงในเทพนิยาย...มังกรฟ้า พยัคฆ์ขาว หงส์แดง เต่าดำสิ่งเหล่านี้ในความรับรู้ของหลานซื่อ ล้วนเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีอยู่จริงเปรียบดั่งมังกรฟ้า บนโลกใบนี้จะมีมังกรได้อย่างไรกัน?เห็นได้ชัดว่าทั้งหมดล้วนเป็นเพียงตำนานเหนือธรรมชาติ เป็นของจอมปลอมที่ถูกแต่งแต้มขึ้นมาในเทพนิยาย แล้วจะกลายเป็นจริงได้อย่างไร?หลานซื่อในอดีตไม่เชื่อ ตอนนี้นางก็ยังคงไม่คิดว่าสิ่งเหล่านี้จะเป็นเรื่องจริงเพียงแต่อาจจะมีความเป็นไปได้ว่า พยัคฆ์ขาวที่อยู่ตรงหน้าตัวนี้มีความพิเศษอยู่บ้าง มีบางสิ่งที่ผิดแผกไปจากทั่วไปจริง ๆก็เหมือนกับตัวนาง การเกิดใหม่ มิติ น้ำทิพย์...บนร่างกายของนางก็มีความพิเศษเช่นกัน แ

เพราะมหาปุโรหิตแห่งเผ่าร้อยอสูรผู้นี้มีชื่อสกุลว่า “ฉี”เป็นสกุล ‘ฉี’ เดียวกับยายทวดของนางหากไม่ใช่นางเป็นคน-ขี้สงสัย เก็บไพ่ตายไว้ในมือ ไม่แพร่งพรายเรื่องความสัมพันธ์ทางสายเลือดระหว่างตนเองกับมหาปุโรหิตฉีผู้นี้ออกไป ไม่แน่ว่าป่านนี้นางคงจะพลาดท่าในมือของฉีเซิงไปแล้วหลานซื่อไม่ได้คิดว่าความสัมพันธ์ทางสายเลือดอันน้อยนิดระหว่างนางกับมหาปุโรหิตฉีผู้นี้จะสลักสำคัญอะไรนักถึงอย่างไรก็ห่างเหินกันมาหลายทอดแล้วอีกทั้งอีกฝ่ายยังเป็นถึงมหาปุโรหิตของชนเผ่าหนึ่งระหว่างชาวเผ่านับล้านกับญาติห่าง ๆ เช่นนาง มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องเลือกนางด้วย?ดังนั้นก่อนหน้านี้หลานซื่อจึงไม่พูด ตอนนี้ก็ไม่พูดเช่นกันส่วนเรื่องเมื่อครู่...หลานซื่อปรายตามองฉีเซิงอย่างราบเรียบ ก่อนจะแย้มยิ้มออกมา “มหาปุโรหิตฉี ข้าไม่ชอบความเอิกเกริกเช่นนี้จริง ๆ วันหน้าหากทำให้เรียบง่ายได้ก็เรียบง่ายเถิด อีกอย่าง ตอนนี้ข้าค่อนข้างหิวแล้ว พอจะพาข้าไปหาอะไรกินสักหน่อยได้หรือไม่?”ฉีเซิงชะงักงันไปนึกไม่ถึงว่าธิดาศักดิ์สิทธิ์จากโลกภายนอกผู้นี้ สุดท้ายก็มีปฏิกิริยาตอบสนองที่ราบเรียบถึงเพียงนี้ยังคิดว่าเมื่อนางมองทะลุความคิด

ฉีเซิงพุ่งพรวดเข้าไป ขณะที่กำลังจะแย่งชามเนื้อวัวดิบนั้นมา นักพรตกู่ที่ได้รับสัญญาณลับจากหลานซื่อมาแต่แรกก็ชิงเตะนำหน้าไปก่อน กระเด็นไปทั้งชามทั้งเนื้อ“เพล้ง!”เนื้อวัวดิบอาบเลือดกลิ้งตกลงเกลื่อนพื้น ชามที่ใส่เนื้อร่วงกระแทกพื้นจนแตกกระจายฉีเซิงที่พุ่งไปคว้าความว่างเปล่าเมื่อเห็นภาพนี้ ก็ถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะจากนั้นถึงเพิ่งได้สติกลับมา ว่าหลานซื่อกำลังหยั่งเชิงเขาอยู่เวลานี้ เห็นได้ชัดว่าเขาได้เผยพิรุธออกมาแล้วเนื่องจากการกระทำโดยสัญชาตญาณฉีเซิงค่อย ๆ ยืดกายขึ้นยืนตรง หันกลับไปมองหลานซื่ออีกครั้ง สบเข้ากับดวงตาคู่ที่ดูคล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่เชิงของนาง“มหาปุโรหิตฉี ร้อนรนถึงเพียงนี้กำลังทำอะไรอยู่หรือ? หรือว่าในเนื้อวัวดิบนี้จะมีปัญหาอะไร? หรือจะบอกว่า...ไม่ค่อยสะอาดนัก?”หลานซื่อหรี่ตาลง น้ำเสียงแฝงเผยความอันตรายอกมานางใช้น้ำเสียงที่แทบจะมั่นใจแน่ชัด ซึ่งเท่ากับเป็นการประกาศท่าทีอย่างชัดเจนโดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่ว่า ‘ไม่ค่อยสะอาดนัก’ เสมือนเป็นการชี้หน้าฉีเซิง แล้วคาดคั้นถามเอาตรง ๆ ว่าเขาได้เล่นตุกติกอะไรกับเนื้อวัวดิบหรือไม่เดิมทีหลานซื่อคิดว่านางพูดถึงขนาดนี้แล้ว