All Chapters of หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก: Chapter 1401 - Chapter 1410

ยามนี้เชื่องและพึ่งพานาง แต่วันหน้าก็ไม่อาจแน่ใจได้พยัคฆ์ขาวที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน แดนเซียนที่เต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน สหายที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ตลอดจนผู้คนที่ซ่อนเร้นอยู่ในเงามืดซึ่งเป็นไปได้อย่างยิ่งว่ายังคงหมายปองโลหิตของนาง...ผิวน้ำที่ดูเหมือนสงบนิ่ง ไม่ช้าก็เร็วจะต้องถูกกวนให้ขุ่นมัวสรุปแล้ว ก่อนที่จะได้ออกไปจากแดนเซียนแห่งนี้อย่างปลอดภัย นางจะเบาใจไม่ได้เด็ดขาดหลังจากปลอบประโลมพยัคฆ์ขาวเรียบร้อยแล้ว หลานซื่อจึงเข้าไปในมิติอีกครั้งก่อนหน้านี้ตอนที่ใช้จิตตรวจสอบดู สัตว์อสูรทั้งสิบตัวที่ถูกพิษศพเน่าเปื่อยเล่นงานอย่างหนัก พิษในร่างกายของพวกมันได้ถูกขจัดออกไปจนหมดสิ้นแล้วภายใต้ประสิทธิภาพของน้ำทิพย์และยาวิเศษเสือดาวตัวหนึ่งสะบัดร่างจนแห้ง แล้วเดินมาที่ข้างกายหลานซื่อ หมายจะถูไถมือของนางอย่างสนิทสนมเพียงแต่เพิ่งจะได้สัมผัส เสือดาวก็ดูเหมือนจะได้กลิ่นอะไรบางอย่าง ร่างกายแข็งทื่อไปเล็กน้อยแต่ความต้องการที่จะใกล้ชิดหลานซื่อในท้ายที่สุดก็เอาชนะสัญชาตญาณดิบได้ หลังจากแข็งทื่อไปชั่วขณะ มันก็กลับมาเป็นปกติ ใช้หัวคลอเคลียฝ่ามือของหลานซื่อจนสาแก่ใจสัตว์อสูรอื่น ๆ อี

แต่คนแซ่ฉีผู้นั้นกลับไม่เคยไถ่ถามพวกเขาเลยแม้แต่น้อย!ถึงขั้นเคยเอ่ยเตือนเขา ไม่อนุญาตให้บุตรชายหัวหน้าเผ่าอย่างเขาเข้ามาก้าวก่ายเรื่องนี้!พอนึกถึงคำเตือนของฉีเซิงในวันนั้น หลิงอวิ๋นก็เกิดโทสะขึ้นในใจเป็นมหาปุโรหิตแล้วอย่างไรเล่า หรือว่ามหาปุโรหิตจะสามารถก้าวก่ายหน้าที่ได้?!เขาคือบุตรชายของหัวหน้าเผ่า เป็นผู้ถูกเลือกให้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้าเผ่าคนต่อไป!แล้วทำไมเขาถึงยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวเรื่องนี้ไม่ได้?เขาไม่เพียงแต่จะยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยว แต่เขายังจะอาศัยเรื่องนี้เหยียบย่ำฉีเซิงให้จมดิน ควบคุมธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนเซียนผู้นั้นไว้ในกำมือด้วย!ถึงเวลานั้น มหาปุโรหิตถูกกำจัด บิดาสละตำแหน่ง เขาขึ้นครองอำนาจไม่เพียงแต่เผ่าร้อยอสูรจะยกย่องเขาให้เป็นใหญ่แต่เพียงผู้เดียว มิหนำซ้ำเขายังสามารถใช้ประโยชน์จากธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนเซียน มาควบคุมทั่วทั้งแดนเซียนไปทีละก้าว!ตราบใดที่เผ่าพันศพยังอยากมีชีวิตรอด ตราบใดที่เผ่าหมื่นกู่ยังไม่อยากตาย ก็ล้วนต้องมาอ้อนวอนเขา!เมื่อนึกถึงฉากนั้นที่สามชนเผ่าใหญ่ต่างศิโรราบต่อเขา ลมหายใจของหลิงอวิ๋นก็หนักหน่วงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาทั้ง

”นึกไม่ถึงว่าคนที่มาจากโลกภายนอกผู้นั้น จะเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนเซียนของพวกเราจริง ๆ แล้วยังทำลายแผนการใหญ่ของพวกเราด้วย ใช่ไหม?”เจียวชิงจูหัวเราะเยาะทีหนึ่ง ขัดจังหวะคำพูดของพวกเขา แล้วกล่าวเย้ยหยันว่า “ตกลงพวกเจ้าดูถูกฐานะคนที่มาจากโลกภายนอกของนาง หรือคิดว่านางก็เป็นแค่สตรีคนหนึ่ง เป็นเพียงนังหนูคนหนึ่งเท่านั้น จะไปทำเรื่องอะไรสำเร็จได้กันแน่?”พอคำพูดนี้เอ่ยออกมา ผู้ใต้บัญชาหลายคนยิ่งเหงื่อแตกพลั่กจนชุ่มแผ่นหลังเพราะพวกเขารู้ว่า เจียวชิงจูที่อยู่ตรงหน้านี้ เกลียดชังพวกบุรุษที่ดูถูกสตรีเป็นที่สุด!ยิ่งไปกว่านั้นหากเทียบกับมหาปุโรหิตท่านนั้นแล้ว ในเรื่องการทรมานบุรุษ วิธีการทรมานคนของท่านชิงจูก็โหดเหี้ยมอำมหิตและน่ากลัวไม่แพ้กัน!“หรือจะบอกว่า พวกเจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่กันแน่? มิเช่นนั้นจะกล้าเมินเฉยต่อคำพูดของข้าได้อย่างไร?”สีหน้าของเจียวชิงจูมืดมนลงยิ่งนักนางกวาดสายตาอันเย็นเยียบมองคนทั้งหลายตรงหน้า ในใจเริ่มขบคิดแล้วว่าตกลงควรจะเก็บชีวิตของคนไร้ประโยชน์กลุ่มนี้ไว้ดีหรือไม่เพราะถึงอย่างไรก็เป็นคนไร้ประโยชน์ เก็บไว้ก็มีแต่จะขวางหูขวางตา“ปัง ๆ ๆ!”“ท่านชิงจูโปรดไว้ช

ชอบใช้วิธีการที่ต่ำช้าเป็นประจำดังนั้นต่อให้เป็นฉีเซิง บางครั้งก็ไม่อยากจะเผชิญหน้ากับเขาเช่นกันแต่ผู้ไม่รู้ย่อมไม่กลัว คำกล่าวนี้สามารถนำมาใช้กับนักพรตกู่ได้เลยหรือจะกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ต่อให้รู้แล้วนักพรตกู่ก็ยังคงไร้ซึ่งความเกรงกลัวอยู่ดีแข่งความโหดเหี้ยมอำมหิตอย่างนั้นหรือ?แข่งความต่ำช้าอย่างนั้นหรือ?นักพรตกู่อย่างเขาก็ใช่ว่าจะสู้ไม่ได้เสียหน่อยนักพรตกู่ล้วงเอาภาชนะกู่ออกมาใบหนึ่ง หรี่ดวงตาอันฝ้าฟางลง “พอดีเลยเมื่อวานเพิ่งจะได้รับของวิเศษชิ้นใหญ่ที่ธิดาศักดิ์สิทธิ์ประทานให้ วันนี้ในเมื่อมีคนมารนหาที่ถึงหน้าประตู เช่นนั้นข้าก็ไม่รังเกียจที่จะลองทดสอบอานุภาพของของวิเศษชิ้นใหญ่นี้ดูสักครา”เขากล่าวพลางเปิดภาชนะกู่ออกหลิงอวิ๋นตลอดจนผู้ใต้บัญชาที่ตามมาข้างหลังต่างพากันมองไปยังภาชนะกู่ในมือของนักพรตกู่เพียงการมองปราดเดียวนี้ ก็ทำให้คนทั้งหลายขนหัวลุก ลมหายใจสะดุดกึกไปทันทีที่ภาชนะกู่ใบนั้นเปิดออก ด้านในก็มีตะขาบยักษ์ตัวหนึ่งความยาวเท่าท่อนแขน หนาเท่าสองนิ้วมือ ลำตัวสีดำสนิทแทบจะเปล่งประกายแวววาวคืบคลานออกมาทันทีที่ตะขาบลงสู่พื้น บนพื้นดินนั้นก็มีเสียง “ซ่า ๆ” ดัง

“ท่านกล้าแตะต้องข้าก็ลองดูสิ! ข้าคือนายน้อยเผ่าร้อยอสูร หากท่านปล่อยให้แมลงโสโครกตัวนี้มากัดข้าอีก ไม่ว่าจะเป็นท่านหรือนายของท่าน ก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอดได้เห็นดวงตะวันของวันพรุ่งนี้!”เขาก็นึกอยู่ว่าเหตุใดเจ้าหนูคนนี้ถึงได้โอหังนัก ที่แท้ก็เป็นนายน้อยเผ่าของที่นี่นี่เองนักพรตกู่นึกตำหนิในใจอยู่สองคำ สีหน้ายังคงเหยียดหยาม “เป็นนายน้อยเผ่าแล้วจะอย่างไร? ธิดาศักดิ์สิทธิ์ของพวกข้ามีจิตใจเมตตา จึงได้สงสารยอมรักษาสัตว์อสูรให้แก่ชาวเผ่าร้อยอสูรของพวกท่าน ได้ยินว่ายังเป็นสิบตัวที่ถูกพิษศพเน่าเปื่อยรุนแรงที่สุดในหมู่พวกท่านเสียด้วย เวลานี้กำลังอยู่ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน ไม่อนุญาตให้ผู้ใดรบกวน ท่านผู้เป็นนายน้อยเผ่ากลับยังกล้าพาคนบุกรุกเข้ามา ไม่กลัวว่าหากพลั้งเผลอไปจะทำให้สัตว์อสูรในชนเผ่าของพวกท่านต้องตายอย่างนั้นหรือ?”ช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานอะไรกัน ชัดเจนว่ารักษาหายแล้ว ยังจะต้องรออะไรอีก?ที่เขาร้อนใจเช่นนี้ในตอนนี้ นอกจากต้องการพบหน้าธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนเซียนผู้นั้นในทันทีแล้ว การอยากรีบไปดูอาการของสัตว์อสูรเสือดาวของตนก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งเช่นกันเพียงแต่นึกไม่ถึงว่า ยังไม่ทันจะได