หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก의 모든 챕터: 챕터 1391 - 챕터 1400

หลานซื่อยกมือขึ้นทำสัญญาณมือ ฝูงชนที่เดิมทีส่งเสียงจอแจเงียบสงบลงในทันที ทุกคนต่างหุบปากลงแต่โดยดีอย่างไม่มีเหตุผลมองดูหลานซื่อเงียบ ๆ รอให้นางเอ่ยปากพูดเพียงแค่ทำท่าทางไปอย่างนั้นเอง หลานซื่อที่นึกไม่ถึงว่าจะได้ผลถึงเพียงนี้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยว่าง่ายผิดปกติเสียจริงสาเหตุเพราะพลังวิญญาณอย่างนั้นหรือ?จริงสิ เมื่อครู่นางเกือบลืมถามไปเสียสนิท คนเหล่านี้รวมถึงฉีเซิงด้วย ดูเหมือนจะมองไม่เห็นพลังวิญญาณที่นางปลดปล่อยออกมาเลยหรือว่าได้รับผลกระทบจากพิษศพเน่าเปื่อยนั่น?เช่นนั้นหากพวกเขาถอนพิษศพในร่างกายได้แล้ว จะสามารถมองเห็นพลังวิญญาณบนตัวนางได้ใช่หรือไม่?จุดนี้ทำให้หลานซื่อจดจำเอาไว้ในใจเป็นพิเศษเพราะถึงอย่างไรหากเป็นเช่นนั้นจริง ก็รอจนกว่าพิษศพเน่าเปื่อยจะถูกจัดการเรียบร้อย นางก็ต้องระมัดระวังให้มากขึ้นแล้วภายในหัวครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ไปพลาง หลานซื่อก็เอ่ยปากบอกเล่าคำพูดที่ต้องการจะกล่าวเมื่อครู่ออกมาไปพลาง “หากข้าคาดเดาไม่ผิด คนผู้นั้นก็น่าจะเหมือนกันกับข้า ที่ในเวลานี้ได้ผ่านประตูบานนั้น และเข้ามาในแดนเซียนของพวกท่านแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ใด”“อะไรนะ? เขาก็เ

“ส่งสิบตัวที่อาการหนักที่สุดมาก่อนแล้วกัน”หลานซื่อไม่ได้เอ่ยปากขอจำนวนมากมายตั้งแต่แรกเริ่มสิบตัว ไม่นับว่ามากเลยจริง ๆนางสามารถขจัดพิษศพเน่าเปื่อยในร่างของสัตว์อสูรหลายร้อยหลายพันตัวให้หมดสิ้นได้ในคราวเดียวเพียงใช้วิธีการที่เรียบง่ายที่สุด โดยใช้พลังวิญญาณและน้ำทิพย์ในมิติของนางมาชำระล้างร่างกายของสัตว์อสูรเหล่านี้ หลังจากล้างทำความสะอาดสักรอบหนึ่งแล้ว นางรับประกันได้เลยว่าภายในร่างกายของพวกมันจะไม่มีพิษศพเน่าเปื่อยหลงเหลืออยู่อีกแม้แต่นิดเดียวแต่นางไม่ได้วางแผนที่จะทำเช่นนั้นเพราะถึงอย่างไรการทำตัวโดดเด่นจนเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดีหลายร้อยหลายพันตัวนั้นมากเกินไปไม่กี่สิบตัวยังพอว่าแต่ในเมื่อต้องการให้คนเหล่านี้มองเห็นคุณค่าของนาง ไม่ใช่ความโดดเด่นของนาง เช่นนั้นแทนที่จะไปเสียเวลากับจำนวน สู้ลงมือจัดการกับสิบคนของพวกเขาที่เร่งด่วนที่สุดก่อนดีกว่า อ้อ ไม่ใช่สิ เป็นสัตว์อสูรสิบตัวนั้นต่างหากเช่นนี้ไม่เพียงแต่แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการถอนพิษของนาง ทำให้ฉีเซิงสามารถวางใจและเชื่อใจนางได้ แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ถึงกับสะดุดตาจนเกินไปนัก เพื่อหลีกเลี่ยงการดึงดูดพวกคนเลวเหล่า

ธิดาศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ นางคิดจะใช้วิธีการใด จะทำการรักษาอย่างไรกันแน่?หากอาการรุนแรงปานนี้ยังสามารถรักษาให้หายได้ เช่นนั้นคนในเผ่าที่มีอาการรุนแรงเช่นเดียวกันก็สามารถ...?!ลมหายใจของฉีเซิงสะดุดกึกเขาไม่กล้าคิดต่อเขากลัวว่าหากเวลานี้ให้ความหวังตัวเองมากเกินไป สิ่งที่จะได้รับหลังจากนี้จะกลับกลายเป็นความผิดหวังอีกคราเช่นนั้นเขาคงได้แตกสลาย ฟั่นเฟือนไปจริง ๆ แน่!ดังนั้นหลังจากฉีเซิงตื่นเต้นอยู่ชั่วครู่ ก็เยือกเย็นลงอย่างรวดเร็ว เก็บอารมณ์ที่ไม่ควรมีในเวลานี้ของตนเองเอาไว้“เช่นนั้นต้องรบกวนธิดาศักดิ์สิทธิ์แล้ว ข้าวปลาอาหารหลังจากนี้เราจะให้คนนำมาวางไว้ด้านนอกถ้ำพำนักของท่านเป็นเวลา”หลานซื่อพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจนักกับเรื่องนี้ “อืม ข้าจะให้คนออกไปหยิบมา”ให้คนไป?นอกจากตาเฒ่ากู่ผู้นั้นแล้ว ที่นี่ยังมีใครอีก?ฉีเซิงเกิดความสงสัยขึ้นในใจเกือบจะคิดไปว่าหลานซื่อยังซุกซ่อนผู้ใดเอาไว้ในถ้ำพำนักอีกแต่เพียงไม่นาน ความสงสัยนี้ของเขาก็ได้รับการคลี่คลายแล้วเพราะในค่ำคืนนั้น ตอนที่ฉีเซิงยกอาหารมาส่งที่หน้าถ้ำพำนักของหลานซื่อด้วยตนเอง ก็ได้เห็นพยัคฆ์ขาวร่างมหึมาตัวหนึ่งก้าวออกมาจา

แม้ต้องบีบคั้นธิดาศักดิ์สิทธิ์ให้ถึงตาย เขาชดใช้ด้วยชีวิตก็ไม่เสียดาย!จู่ ๆ นักพรตกู่สัมผัสได้ถึงเจตนาสังหารที่รั่วไหลออกมาจากกายฉีเซิงอย่าง แววตาของเขาเฉียบขาดในทันใด จ้องเขม็งไปที่ฉีเซิงระแวดระวังเขาทันทีขอเพียงคนผู้นี้กล้าเคลื่อนไหวผิดปกติแม้แต่นิดเดียว เขาจะให้เหล่าแมลงกู่สุดรักของเขากัดให้ตายในทันที!แต่โชคดี สุดท้ายแล้วฉีเซิงก็ยังคงไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆเขาเพียงแค่ยืนจมอยู่ในห้วงความคิดตรงนั้นครู่หนึ่ง จากนั้นก็ข่มเจตนาสังหารลง แล้วหันหลังเดินจากไปนักพรตกู่เอาแต่จ้องมองแผ่นหลังของเขา จวบจนหายลับไปก็ยังไม่คลายความระแวดระวังใด ๆ ลงในขณะเดียวกัน ภายในถ้ำพำนักหลังจากคาบปิ่นโตเข้ามาแล้ว พยัคฆ์ขาวก็นำปิ่นโตไปวางไว้บนโต๊ะหินภายในถ้ำพำนักส่วนตัวมันนั้นหันหลังเดินมาที่ข้างเตียงหินของหลานซื่อ แล้วหมอบลงตรงหัวเตียงที่ว่างเปล่า ทิ้งหัวโตขนปุกปุยลงบนหมอนนัยน์ตาพยัคฆ์แวววาวคู่หนึ่งกวาดมองไปรอบ ๆ ถ้ำพำนัก น่าเสียดายที่ไม่พบคนผู้นั้นที่มันอยากเจอส่วนลึกในดวงตาของพยัคฆ์ขาวฉายแววผิดหวังวูบหนึ่ง จากนั้นก็หลับตาลงเริ่มแกล้งหลับและในเวลานี้ คนที่พยัคฆ์ขาวอยากพบกำลังวุ่นอยู่ภายใน

หากเทียบกับแมลงกู่เหล่านั้น สิ่งที่นางต้องการมาตั้งแต่ต้นจนจบก็คือแมลงพิษนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในดินแดนต่างถิ่น แมลงกู่ที่นางพบเห็นนั้นมีมากจนนับไม่ถ้วนเมื่อเทียบกับปรมาจารย์กู่ต่างถิ่นที่ฝึกฝนวิชากู่มาตั้งแต่เด็ก คนที่เพิ่งมาเริ่มเอากลางทางแบบนาง ไม่อาจนำไปเทียบเคียงกับผู้อื่นได้เลยดังนั้นแทนที่จะไปฝึกฝนวิชากู่ สู้ฝึกฝนวิชาพิษของนางให้ถึงที่สุดยังดีเสียกว่าตราบใดที่วิชาพิษของนางล้ำเลิศพอ แมลงพิษมีพิษร้ายแรงพอ ต่อให้แมลงกู่ของปรมาจารย์กู่เหล่านั้นจะร้ายกาจเพียงใด แต่เพียงแค่ใช้พิษล้มปรมาจารย์กู่ได้ แมลงกู่พวกนั้นจะมีอะไรให้น่ากลัวอีก?ยิ่งไปกว่านั้น แมลงพิษแต่ละตัวในฝูงแมลงพิษของนางล้วนเป็นสิ่งมีพิษร้ายแรง เพียงสัมผัสก็สามารถติดพิษร้ายได้ หากต้องต่อสู้กันขึ้นมาจริง ๆ ก็ไม่แน่ว่าใครจะเป็นผู้ชนะโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ฝูงแมลงพิษของหลานซื่อกำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆฝูงแมลงกู่ล้านตัวใช่ว่าใครก็สามารถมีได้ แต่ก็ยังมีปรมาจารย์กู่ที่เก่งกาจจำนวนหนึ่งสามารถรวบรวมขึ้นมาได้แต่ฝูงแมลงพิษนับล้านตัว กลับมีเพียงหลานซื่อเพียงคนเดียวรอจนกว่าแมลงกู่ทั้งหมดแปรสภาพกลายเป็นแมลงพิษโดยสมบูรณ์ นี่ก็ค