บททั้งหมดของ Forced to Marry the Cold-Hearted Billionaire: บทที่ 311 - บทที่ 320

Matapos ang mahabang katahimikan, sa wakas ay nakahanap ng tinig si Linda."Ikaw… anong ibig mong sabihin?"Hindi mahilig sa paliguy-ligoy na salita si Irina. Direkta siyang sumagot."Mananatili ako rito. Magbabago ang posisyon ko. Ako na ang uupo sa pwesto mo, at simula ngayon, magiging assistant kita. Lahat ng disenyo mo, kailangang dumaan sa akin bago ipatupad."Sandaling natameme si Linda. Pero agad ding nagliyab ang galit sa kanyang mga mata at sumabog siya sa galit."Irina! Akala mo ba magiging reyna ka lang basta dahil lang tinulungan mo ako sa isang problema? Sige, tinulungan mo ako! Pero sabay mong kinikilan ako ng isang daang libong yuan! At ngayon ano? Gusto mo pang tapakan ako at gawin akong alila mo?!"Lumingon siya sa iba, ang boses niya ngayo’y mas mataas at puno ng panunumbat."Narinig niyo ‘yan, hindi ba? Hindi lang niya ako kinikilan—ngayon, gusto pa niyang paalisin ako sa sarili kong pwesto! At mas malala, gusto niya akong gawing assistant niya! Ang kapal ng mukha,

Habang binuhat siya ni Alec papasok sa silid, doon lang tuluyang naunawaan ni Irina kung gaano talaga ka-erratic ang takbo ng isip nito.Sinimulan nila ang gabing ito na pinag-uusapan si Juancho pagkatapos ng trabaho. Pagkatapos, bigla na lang nitong tinanong kung may day off siya. Sa banyo, napunta naman ang usapan sa pag-a-add ng kung sino sa Moments. At ngayon, habang nakasarado na ang pinto ng kwarto, bumalik na naman siya kay Juancho—pero sa pagkakataong ito, hindi lang sa salita.Sa rurok ng kanilang pagtatalik, bumulong ito sa kanya, "Sabihin mo sa ‘kin… sino ang mas magaling—ang lalaking mahal mo o si Juancho?""A… Hindi ko alam!" Napasinghap si Irina, hindi makapaniwala sa absurdong tanong nito. Ni hindi nga niya lubos na kilala si Juancho—paano siya makakapagkumpara?"Hindi mo alam?" Mapanukso ang ngiti ni Alec, pero mababa at mapanganib ang tono ng boses niya. "Mukhang kailangan kang parusahan."Kasabay nito, lalo pang naging walang awa ang kanyang galaw."Ikaw… Ikaw ang ma

Ang babaeng lihim na nagmamasid kay Irina ay isang katrabaho niya—isang mababang kawani sa kagawaran ng tauhan na nagngangalang Clarisse.Lagi siyang dikit kay Linda, parang anino nitong hindi lumalayo.“Kilala mo ba siya?” tanong ng kanyang kasintahan habang sinusundan ang tingin niya.Napairap si Clarisse, halatang may bahid ng inggit ang tinig. “Bagong designer lang ‘yan sa kumpanya namin. Dalawang linggo pa lang siya roon, pero parang siya na agad ang bituin. Ewan ko ba kung anong meron sa kanya.”Sinipat ng lalaki ang tanawin at napaisip. “Hindi siya basta ordinaryong empleyado. Kung gano’n lang siya kasimple, sa tingin mo ba kaya niyang ipasara ang buong driving school para lang magpraktis?”Napasinghal si Clarisse. “Tsk! Ano pa nga ba? Malinaw na kaya lang naman siya nabibigyan ng ganyang trato ay dahil nagustuhan siya ni Juancho.” Nilingon niya ulit si Irina, may bahagyang inis sa mga mata. “Ano bang espesyal sa kanya? Pero teka… 'yung lalaking nagtuturo sa kanya, hindi si Jua

Matigas na umiling si Irina.Mula noon, hindi siya kailanman natutong humingi ng pabor o magpakababa para mapalapit sa iba. May paninindigan siya—palaging alam ang kanyang lugar.Tinuruan siya ni Alec magmaneho, dinala siya para kunin ang kanilang sertipiko ng kasal, at gabi-gabing magkasama silang natutulog sa iisang kama. Mabait siya kay Irina—maalalahanin pa nga.Sa panlabas na tingin, para na silang tunay na mag-asawa. Pero sa puso ni Irina, alam niyang hindi siya kailanman naging kanya. Ang tanging papel na ginagampanan niya sa buhay ni Alec ay pagiging ina ni Anri—at iyon lang ang dahilan kung bakit siya iginagalang ng mga tao. Alam niyang ang kabaitan ni Alec ay hindi para sa kanya, kundi para sa kanilang anak.Hindi kailanman naghangad si Irina ng higit pa.Lumaki siya sa pamilya Jin na batid ang gutom—literal at sa maraming aspeto. Hindi tulad ni Zoey, na hindi naubusan ng tsokolate at meryenda, si Irina ay walang-wala. At ginawa ni Zoey ang lahat para ipamukha iyon sa kanya—

Malakas ang tawa ng lalaki, dumagundong ang kanyang malalim na tinig mula sa kanyang dibdib habang lalo pang hinigpitan ang yakap kay Irina. Ramdam niya ang mainit na pisngi nito na nakadikit sa kanya, ang bahagyang paghingal ng kanyang hininga. Nang muling magsalita, lumambot ang kanyang tinig, puno ng lambing at pagpapalayaw."Sige na, piliin mo ang pinakamagandang damit para sa anak natin. Paalis na tayo."Saglit na natigilan si Irina, bahagyang kumapit ang kanyang mga daliri sa manggas ng kanyang damit bago siya tumingala upang tingnan ito. Sa kanyang tinig ay may bahagyang pagmamaktol na bihirang lumabas mula sa kanya."Sabihin mo sa’kin, sino ba talaga ang totoong ikaw?"Tamád na ngumiti si Alec, ang tingin niya ay diretsong nakatuon sa mga mata ni Irina."Kapag ako na lang ang laman ng puso mo," bulong niya, "iyon ang totoong ako."Anong kalokohan!Walang lohika ang mga sinabi niya! Wala ni katiting!Kahit anong gawin niyang pag-unawa, hindi niya ito maabot!Sinasabi ba niyang