All Chapters of Forced to Marry the Cold-Hearted Billionaire: Chapter 811 - Chapter 820

Lumabas ng sasakyan si Blair kasama si Marco. Pagkakita ni Anri sa kanya, agad itong nagsimulang manermon, mariing tinitigan si Blair na para bang may kinikimkim na galit. Napakunot ang noo ni Marco at marahang, bagaman may bahid ng paninisi, ay sinabi, “Anri, huwag kang bastos. Siya ang fiancée ng Uncle Jiggo mo.”Sakto namang may isa pang sasakyang huminto sa likuran nila. Bumaba mula roon sina Juancho at Queenie.Hindi tulad ni Mari, matagal nang hiwalay si Queenie sa kanyang mga magulang. Wala na talaga siyang matatawag na sariling tahanan. Bagaman pinsan siya ni Marco, ilang ulit na siyang inanyayahan ng mga matatanda sa mga Allegre—kasama na ang mga magulang at lolo nito—na manirahan sa kanila.Ngunit si Queenie, mas pinili pa ring manatili kay Juancho. Mas panatag siya kapag kasama ito. At nang makita niya noon na ayaw kilalanin ni Irina ang sarili nitong lolo, lalong lumayo ang loob niya sa panig ng tiyahin niya. Kaya tuwing nasa South City si Juancho, lagi siyang nakatira rit

Sa sandaling iyon, gusto na sanang humingi ng tulong ni Blair kina Alec, Marco, o Juancho— ngunit hindi man lang niya maibuka ang bibig. Umiikot ang ulo niya nang matindi, at halos hindi na niya maaninag ang paligid.Nang sa wakas ay matapos ang biglaang hip-hop performance ng dalawang binata, basta na lang nila siyang inihagis sa lupa na parang basurang walang halaga.Nakabulagta si Blair, hilo at tuliro. Isa sa mga binata ang tumingin sa kanya mula ulo hanggang paa at nagsalita nang may halatang pandidiri.“Disiotso lang ako, pero ngayon lang ako nakakita ng ganitong kayabang na matandang babae! Kadiri ka! May gana ka pang manligaw ng menor de edad? Dapat isumbong ka namin sa pulis!”Sinubukan ni Blair na tumayo, pero biglang kumulo ang sikmura niya. Napayuko siya at magsusuka nang paulit-ulit, hanggang sa pakiramdam niya ay pati bituka niya’y lalabas na.Pagkatapos ng ilang sandali, nanunuot ang pait sa lalamunan niya, at lasang-lasa niya ang suka sa bibig. Nanginginig siya h

Tahimik ang mga bodyguard sa likuran niya.Si Don Pablo ay kilala sa pagiging matigas at matatag sa buong buhay niya. Kahit nang magretiro siya sa militar sa edad na animnapu’t at gumugol ng dalawampung taon sa negosyo, dala pa rin niya ang parehong tikas at disiplina ng isang sundalo.Ngunit kahit ang mga lalaking matagal nang nagbabantay sa kanya—mahigit isang dekada—ay hindi kailanman inakalang kaya niyang maging ganoon kalupit sa sarili niyang laman at dugo noong kabataan niya. Isang uri ng kalupitang hindi nila kayang lubos na maunawaan.Lagi siyang may apat na bodyguard. Sa tagal ng kanilang pagsisilbi, bahagya nilang namana ang kanyang ugali—ang tikas, ang disiplina, pati ang malamig na paraan ng pagharap sa buhay. Isa sa kanila ang may pagka-pilyo—mahilig sa mga club at babae—ngunit may isang bagay siyang laging binabanggit sa bawat babaeng kanyang nilalapitan: “’Wag na ’wag kang mabubuntis. Kapag nabuntis ka, hindi ko kikilalanin ang bata. Kahit kailan.” Sinasabi niya iyon

Sa labas ng pintuan, sa hardin ng aking ina na napapalibutan ng bakod, naroon pa rin ang dalawang binatang abala sa paghuhukay ng lupa. Mukhang hindi pa sila aabot sa dalawampu—mga batang sariwa ang mukha at puno ng sigla. Sila pa nga ang tumulong kanina nang kailangang paalisin si Blair. Bakit nga ba hindi ko sila inanyayahan pumasok para uminom man lang ng tubig nang dumating ako?Medyo nakaramdam ng hiya si Irina at nilapitan sila na may bahagyang ngiti. “Hi, mga bata,” bati niya nang magaan ang tono, tila nabawasan ang bigat sa dibdib.Masiglang natawa ang isa. “Ate, ilang taon lang naman ang agwat natin—tatlo o apat, siguro?”Hindi niya napigilang matawa rin sa papuri. Gumaan ang pakiramdam niya. Hay naku, pati matandang babae, hindi talaga makakaiwas sa bola, sa isip niya. Lalo na kung sa gwapong binatang nakangiti nang ganito.Ngunit sinabayan na rin niya ang biro. “Tama ka, hindi pa naman ako gano’n katanda. Pero may anak na ako—mag-aanim na siya. Kaya mag-behave kayo, bak

Hindi napigilan ni Irina ang sarili—napangiti siya, at may banayad na tawa na nakatago sa kanyang mga labi. Hindi na niya kailangang lumingon—alam na niya kung sino iyon.Sinundan siya ng kanyang lalaki. At gaya ng dati, seloso siya. Seloso nga, pati sa mga bata.Agad na tumawag nang kinakabahan ang dalawang binata, “Kuya—”Malamig at may awtoridad ang boses ni Alec. “Dapat nasa paaralan na kayo.”Kinamot ng isa sa mga binata ang ulo. “Pero po, sabi naman ng lady sa loob puwede kaming manatili para sa tanghalian…”Tumigas ang tono ni Alec. “Sabi ko, umuwi kayo sa paaralan.”Mabilis namang pumalag ang isa pa. “Eh… na-promise na po namin siya. Sabi niya may bisita siya ngayon, at sinabi namin puwede kaming magpakitang-gilas sa street dance habang tanghalian!”“Ay, gusto ko ng street dance!” masiglang sabi ni Anri, kumikislap ang mga mata sa saya.Tumingin siya sa ama at hinila ang manggas ng kanyang damit. “Daddy, puwede naman silang manatili! Gusto ko silang matutunan!”Tumingin kay Al