All Chapters of Forced to Marry the Cold-Hearted Billionaire: Chapter 851 - Chapter 860

Umalingawngaw ang tinig ni Don Pablo sa kabilang linya, nanginginig sa gulat.“Alexander, ano’ng sinabi mo?”Ngunit ibinaba na ni Alexander ang tawag.Ilang sandali siyang natigilan, bago tuluyang tumigas ang kanyang ekspresyon. Nasa lumang bahay siya ng mga Beaufort—ang kanilang pinakamatatag na kuta. Dose-dosenang bodyguard ang nakapuwesto sa paligid, at naroon mismo si Alec.Kung talagang may lakas ng loob ang hinayupak na iyon na sumugod dito, hayaang si Alec mismo ang kumitil sa kanya. Tingnan na lang natin kung ano pa ang masasabi ni Irina pagkatapos niyon.Hindi na nagdalawang-isip si Alexander. Matalim niyang sigaw, “Mga guwardiya! Palibutan n’yo ‘yang hangal na naghahanap ng kamatayan!”Agad kumilos ang mga tauhan na nakabantay sa may pasukan. Tumakbo sila papalapit at pinalibutan ang lalaking nakatayo sa gitna—nakaitim mula ulo hanggang paa, suot ang combat boots, guwantes, at malalaking salamin na halos tinatakpan ang buong mukha.Ngunit ang sumunod na nangyari ay labis na

Bagama’t nasa senior class na si Anri, hindi pa rin siya marunong bumasa.Kaunti lang ang mga salitang alam niya—katulad ng Irina,Alec,at Anri.Bukod doon, wala na siyang ibang nakikilala.Kaya nang iabot niya ang malambot at makulay na kendi, wala siyang kaalam-alam na ang malalaking titik na nakasulat dito ay—“Masayang Lolo Pablo!”Ang mga letra ay ginuhit sa masayang istilo—may mga alon, bulaklak, at disenyong parang pambata—kaya para kay Anri, para lang itong palamuti.Ngunit agad na nabasa nina Irina at Alec ang nakasulat.Pati si Don Hugo, ang matandang lalaki, ay natigilan.At siyempre, ang matandang babae—na hindi rin pahuhuli sa talas ng mata—ay napansin iyon agad.Kumunot ang noo ni Don Hugo, bakas sa malabo niyang mga mata ang halong pagtataka at pangamba.Ngunit ang matandang ginang ay ngumiti lang, banayad ang tinig.“Oh, aba, mukhang may isa ka pang lolo, Anri, ano? May bago ka nang Great-Grandpa, ha?”Umiling si Anri, seryoso at bahagyang nakasimangot.“Hindi po! Is

Nagkunot ang noo ni Anri at bahagyang nagtampo ang tono.“Hmmph! Akala ko si Great-Grandma ang pinakagusto ako. Pero mukhang mas mahal niya si Mommy.”Napatawa lang si Great-Grandma at lumapit kay Irina, pabulong na sinabi, “Hindi naman talaga ako may sakit, iho. Miss ko lang si Anri—at siyempre, ang paborito kong manugang din. Binigyan ako ng matandang kasambahay sa bahay ng isang espesyal na gamot para sa pagkabaog. Siguradong makakatulong ‘yon para magkaroon kayo ng maraming anak.”Napatigil si Irina, hindi makapagsalita. Lihim siyang sumulyap kay Alec, at agad namula ang mukha niya hanggang leeg. Pero sa kabila ng hiya, may kakaibang init at tamis sa dibdib niya.“Kung iinumin mo ang gamot na ‘to at susundin ang reseta,” patuloy ni Great-Grandma, “pangako ni Grandma, mapupuno agad ng tawanan at mga bata ang bahay ninyo.”Namula lalo si Irina at mahinhin na ngumiti. “Opo, Grandma. Maraming salamat po.”“Magandang bata,” masayang sabi ng matanda. “Mananatili ba kayo rito para sa hap

Pagdating nila sa bahay, agad na nagkulong si Alec sa kanyang opisina at buong hapon na nagbabad sa mga dokumento.Walang masyadong magawa, naglaro muna si Irina kasama si Anri bago siya tumulong kay Yaya Nelly sa kusina para maghanda ng hapunan.Matapos silang kumain, si Anri—na sadyang maalalahanin kahit bata pa—ay naligo, nag-ayos ng sarili, at maagang pumasok sa kwarto. Tumanggi pa siyang patulugin ng ina ng paborito niyang lullaby.“Mom,” sabi niya sa malambing na tinig, “dapat mong aluin si Alec.”Napataas ang kilay ni Irina, aliw na aliw. “Ha? Anong tawag mo sa kanya?”“Alec,” sagot ni Anri, sabay ngisi na may halong kalokohan.Napakunot ang noo ni Irina. “Bakit bigla mong tinatawag ng buo ang pangalan ng tatay mo? Hindi ka ba natatakot na pagalitan ka niya?”Bahagyang napasinghap si Anri at nagsalita nang mahinahon, parang isang matandang may lalim ng pag-unawa. “Tatay ko siya madalas, pero ngayon, parang nag-aasik na batang nagseselos. Kaya sa ngayon, ituring na muna natin si

Nang tawagin ni Alec si Irene na “Mama,” wala siyang kahit bahagyang pag-aalangan. Sa katunayan, mas may lambing pa itong pakinggan kaysa kapag si Irina mismo ang bumibigkas nito.Pagkatapos nilang mag-almusal, dumaan ang tatlo sa supermarket at napuno ang kanilang trunk ng mga regalo bago sila tumungo sa bahay ni Irene.Matatagpuan ang bahay sa isang tahimik na sulok sa gitna ng lungsod — isang maliit na bakurang dati’y luma at payak lang. Ngunit matapos itong ayusin nang maingat ni Marco, tila nagising itong muli sa bagong sigla — makulay ngunit nananatiling may halina ng dating panahon.Noong nakaraang linggo lamang, personal na umorder si Alec ng mga antigong muwebles na umabot sa labingwalong milyong yuan para sa bahay na iyon. Sa loob, maayos na nakahanay ang mga ito kasama ng mga pinta ni Irene ng mga “snow plum blossoms” — bawat guhit ay buhay at maselan.Pagpasok ni Irina, napahinto siya sandali sa pagkabigla. “Ma! Ang ganda ng mga pintura ni Lola—parang may buhay!”Ngumiti