บททั้งหมดของ Forced to Marry the Cold-Hearted Billionaire: บทที่ 861 - บทที่ 870

Pagkatapos ay marahang nagtanong si Irina, “Anak, bakit mo naman naitanong ’yan kay Mommy?” Kumurap-kurap si Anri, ang mga mata’y bilog at inosente. “Kasi po sabi ni Gio, mabait daw ang mommy ko—mabait at mapagmahal. Pero ’yong mommy daw niya, medyo malamig. Hindi raw siya hinahalikan sa noo.”Hindi agad nakasagot si Irina. Bahagyang sumikip ang dibdib niya sa inosenteng sinabi ng anak. Hinila ni Anri ang manggas ng damit niya. “So… puwede po ba, Mommy?”Ngumiti si Irina at hinawi ang ilang hibla ng buhok mula sa mukha ng bata. “Sige, pangako ni Mommy. Hahalikan ko si Gio. Pero kung ayaw ng mommy niya, hindi natin siya pipilitin, ha?” Tumango si Anri, seryosong-seryoso. “Mmm, naiintindihan ko po!”Matapos mag-almusal, magkasabay silang bumaba. Naghihintay na sa labas ng bahay ang kanilang drayber na si Greg. “Magandang umaga, Tito Greg!” masiglang bati ni Anri. Sanay na sanay na siya rito. Ngumiti si Greg, magiliw ang tinig. “Magandang umaga rin, prinsesa. Magandang umaga, Madam.

Hindi talaga gaanong nagkagustuhan si Irina at si nanay ni Susan noon, kaya nang magsalita siya, bahagyang malamig at may bakas ng pagkainip ang kanyang tinig. “Misis, pasensiya na, pero male-late na ako sa trabaho. Ano po ba ’yong kailangan ninyo?”“Mrs. Beaufort,” nag-umpisa si nanay ni Susan, halatang kinakabahan, “alam kong simula pa noong nangyari ’yong insidenteng iyon, hindi mo na kami gaanong gusto. Pero ipinapangako ko sa’yo—hindi na talaga kami gumawa ng anumang gulo simula noon. ’Yong grupong sinalihan namin, hindi iyon tungkol sa pagyayabang ng bag o kayamanan. Nagkukuwentuhan lang kami tungkol sa mga anak namin, kung paano namin sila pinalalaki.”Tahimik lang si Irina, pinakikinggan siya.Nagpatuloy si nanay ni Susan, “Hindi ko rin naman siya pinilit sumali, kusa siyang lumapit. Pero isang araw, umuwi si Susan at may sinabi sa’kin… sabi niya, parang malungkot daw si Gio minsan sa school.” Sandali siyang natigilan bago muling nagsalita, ngayon ay may halong lambing at ma

Malinaw at nakakatakot ang ibig niyang sabihin: kung hindi ninyo siya huhulihin nang todo, hindi niya kayo papatulan—kung pipilitin ninyong habulin siya nang walang awa, siya mismo ang magbubunot ng pampatay sa sarili. Sa tuwiran, itulak mo siya, at sisirain niya ang sarili.“Gumastos siya ng daang-milyon para diyan — binili pa raw niya mula sa Gitnang Silangan, kung saan ang mga pinakabago at pinakamapanganib na elektronikong ipinagbibili sa itim na pamilihan,” sabi ni Alec nang mababa.Hindi napigilan ni Irina ang napasinghap. “Ano ba ang balak niya?” Ang Paolo na naalala niya noon ay matino, may prinsipyo, at mabait pa. Anong kalungkutan at sakit ang nagtulak sa kanya hanggang sa puntong ito—na saktan ang iba at saktan ang sarili? Pumipit ang dibdib niya sa pag-iisip.“Ano ang gagawin mo?” tanong niya.Tahimik at mahinahon ang sagot ni Alec. “Ititigil ko ang aktibong paghahanap.”Tumigas ang boses ni Irina. “Pero kung hihinto kayo, babalik-balik siya sa lumang bahay—”“Iyon ang na

Gayunman, sa maraming dahilan, hindi niya nagawang ipalaglag ang bata.At nang isilang niya ang sanggol, walang kaabog-abog na ipinakita ng kanyang mayamang nobyo ang tunay nitong kulay.“Kung anak ko ‘yan,” malamig nitong sabi, “bibigyan kita ng sandaang milyon. Dalhin mo ang bata, at maglaho ka. Ang anak ko, hindi puwedeng palakihin ng isang maruming babae tulad mo.” “At kung hindi naman akin ang bata,” dugtong pa nito, “mas mabuti pa siguro, huwag ka nang magpakita kahit kailan.”Nagngitngit si Jenina, dumaloy ang luha sa kanyang mga pisngi habang pasigaw na isinambit,“Hindi ba ikaw rin ang nagparaya sa mga kaibigan mong gamitin ako na parang laruan? Tapos ngayon, ikaw pa ang may lakas ng loob na tawagin akong marumi?”Ngunit ngumisi lamang ang lalaki, may halong pang-uuyam sa mga mata.“Siyempre,” anito nang may ngisi, “kapag laro lang, gusto ko ‘yung marumi — may kilig sa gan’ong klase ng babae. Pero ang magiging ina ng anak ko? Iba ‘yon.”Parang tinanggalan ng boses si Jenina

Sa huli, si Jenina ay pinsan ng kanyang ama. Magkababata sina Jenina at ang ama ni Marco, kaya’t ngayong anak naman nito ang tumatawag, kahit nagngangalit na ang loob ni Marco, hindi niya magawang ipakita iyon.Matapos ang maikling katahimikan, mahinahon niyang tanong, “Si tita ba o ikaw ang tumawag sa lumang bahay?”Sa kabilang linya, tumawa nang magaan si Cassandra. “ Oo, oo! Kami nga! No’ng una, hindi sinasagot ni Don Pablo, pero maya-maya, si Uncle na ang kumuha ng tawag. Alam mo naman kung gaano kamahal ni Uncle si Mama, ‘di ba?”Sandaling natahimik si Marco.“Pagkarinig pa lang ni Uncle na si Mama ang nasa linya, siya pa mismo ang nagpilit na pumunta kami. Nandiyan kami sa bahay ninyo mga sampung minuto mula ngayon!”“Cassandra—sandali, hindi dapat—”Ngunit bago pa siya matapos, binaba na ni Cassandra ang tawag.Huminga nang malalim si Marco.Ang gusto lang naman niya ay tahimik na araw sa bahay ng tiyahin niya—makikain ng lutong-bahay, makipagkuwentuhan, at maibsan man lang a