All Chapters of Forced to Marry the Cold-Hearted Billionaire: Chapter 871 - Chapter 880

Kung hindi alam ni Marco na dalawampu’t lima o dalawampu’t anim na taong gulang na si Jenina, iisipin niyang ang babaeng nasa harapan niya ay nasa early forties pa lamang. Mayroon itong pino at marangal na ayos, bawat galaw ay may halong dignidad at karangyaan. Walang bakas ng paghihirap sa mukha nito—tanging ang ginhawa ng isang buhay na nasanay sa luho at pribilehiyo.Ang itsura ng babae ay nagpabalik sa isip ni Marco ng alaala ng kanyang tiyahing bunso. Isa itong tunay na anak ng mga Allegre, ngunit mula pagkabata ay inalipusta, pinahiya, at itinaboy. Hindi man lang siya pinayagang tumuntong muli sa sariling tahanan. Mula pa noong siya’y isinilang, tiningnan na siyang mababa ng lahat. Noong labing-walong taong gulang pa lamang, punô siya ng pangarap—mahilig siya sa musika, ngunit napilitan siyang huminto sa pag-aaral nang magkasakit nang malubha ang kanyang ina at wala silang perang maipanggamot.Simula noon, puro pagod at paglalagalag ang naging kapalit ng kanyang mga pangarap.

Pagkababa ng tawag, nagpatuloy si Jenina sa pag-iyak nang dramatiko, paminsan-minsang pinupunasan ang mga mata gamit ang panyo. Sa tabi niya sa loob ng kotse, tahimik lamang na nakaupo si Jenina, pinagmamasdan ang ina nang walang anumang emosyon sa mukha—malamig, walang pakialam.“Mom,” sabi niya nang tuwid, walang halong lambing sa boses, “hindi mo ba nakita kung paano tayo binastos ni Marco? Para bang wala tayong halaga sa kanya. At si Lolo Pablo—pagkatapos ng lahat ng effort mong magpaka-magalang at magpaka-mapagpakumbaba, nakita mo ba ang itsura niya? Ni hindi ka man lang tiningnan bilang anak.”Matalim ang sulyap na ibinalik ni Jenina. “Hija, ang tanga mo talaga minsan. Wala ka talagang alam sa mundo. Hindi ka puwedeng basta-basta lang sumugod! Kailangan marunong kang dumiskarte—marunong kumilos nang pino para makuha mo ang gusto mo.”Nanahimik si Jenina, mahigpit ang pagkakakuyom ng labi.Nagpatuloy ang ina, may halong inis at pangaral ang tono. “Tandaan mo, ha—sino ba ako? Hin

Biglang bumalik ang magandang pakiramdam kay Irina.“Karapat-dapat talaga siya rito!” sabi niya, may bahagyang ngiti sa labi.“Siyempre naman!” tawa ni Marco. “Nabalitaan ko lang ang buong detalye kalaunan. Mukhang ang babaeng ‘to ay naglakbay sa buong mundo, ipinagmamalaki ang sarili dahil may suporta sa pera si Mr. Jones. Pagkalipas ng ilang taon na naglaho, babalik siya at inaakalang siya ang pangunahing asawa? Akala niya lahat ay tanga? Ngayon, malamang umiiyak siya nang todo sa kung saan man.”Nakaramdam si Irina ng hindi inaasahang kasiyahan sa kanyang dibdib.Tahimik siyang nanalangin sa kanyang puso para kay Dahlia:Ate Dahlia, kailangan mong mabuhay nang mabuti. Talaga. Pabayaran mo kay Jiggo ang buong buhay niya sa ginawa sa’yo. At pagbalik mo, ikaw ang magiging Empress—durugin mo ang lahat ng minsang nagmaliit sa’yo.Noong gabing iyon, nang tahimik na ang bahay at lahat ay natutulog, patuloy pa rin sa pag-iisip si Irina tungkol kay Dahlia.Sa kanyang panaginip, mahina niyan

Isang linggo ang lumipas, natapos na ni Lucas ang pag-aararo sa mga bukirin sa likod ng bundok at nagtanim ng panibagong tanim. Ang susunod niyang hakbang ay pumunta sa bayan para maghanap ng trabaho.“Dahlia,” wika niya bago umalis, “manatili ka lang sa bahay at magpahinga. Kung maiipit ka, hayaan mong isama ka ni Ina sa labas para makalanghap ng sariwang hangin. Hindi ito gaya ng Nancheng—dito sa malalim na kabundukan, baka hindi ka makakita ng ibang tao nang ilang linggo.”Inabot ni Dahlia ang kanyang kamay. “Luke, hindi ako natatakot na maging mag-isa.”Tumingin sa kanya si Lucas, halatang naguguluhan. “Hm?”“Minsan, nakulong ako sa madilim na silid nang maraming taon,” malumanay niyang sabi. “Matagal na akong sanay sa pagiging nag-iisa. Pero sa pagkakataong ito, gusto kong lumabas at magtrabaho rin. Gusto kong kumita ng pera gamit ang sarili kong kamay at makauwi sa iyo sa pagtatapos ng araw. Gusto kong bigyan ang ating sanggol ng mas ligtas at mas maayos na buhay.”Punong-puno n

Kahit isang buhay na hipon lang ay kayang pumigil sa kanya at magpaurong dahil sa takot. Pero alam niya na gustong-gusto niya ang broccoli na ginisang may sariwang hipon. Maselan si Jiggo—hindi niya pinagkakatiwalaan ang mga restawran na maayos na linisin at tanggalin ang ugat ng hipon, at galit siya sa kahit anong frozen na pagkain. Kaya’t siya mismo ang pupunta sa palengke, hinahanap ang pinakamalaki at pinakabago niyang mahahanap na hipon.Kapag binili niya ito, buhay pa ang mga hipon. Isa-isa niyang pinipili at pinipilit linisin at alisin ang ugat, nanginginig man sa takot pero determinado—lahat para sa kanya. Paulit-ulit niyang ginawa iyon—lahat para sa kanya.Paano masasabi ng sinuman na hindi niya siya mahal?Maaaring hindi napansin ng iba, pero naaalala ni Jiggo bawat pagkakataon na bulong na sinabi ni Dahlia, “Jigs, mahal kita.” Madalas na, hanggang sa naging parang pangkaraniwang tunog na lang ang kanyang mga salita—parang pamilyar na melodiya na sanay na siyang marinig.