All Chapters of ชายายอดเสน่หา: Chapter 171 - Chapter 180

พยานคนสุดท้ายรุ่งเช้าหลังหมอหลวงหลี่เหวินหายตัวไป เมืองหลวงทั้งเมืองยังคงตกอยู่ภายใต้ความตึงเครียด ข่าวการค้นหาหมอหลวงถูกปิดเป็นความลับ แต่สำหรับเว่ยเซวียนเฉินและฉีเยว่หนิง ทั้งสองต่างรู้ดีว่าหากปล่อยเวลาให้ผ่านไป โอกาสที่จะได้ตัวเขากลับมามีชีวิตย่อมน้อยลงทุกขณะ ภายในเรือนพักลับ หานเฟิงนำแผนที่เมืองหลวงมากางบนโต๊ะ“ฝ่าบาท กระหม่อมส่งคนค้นทุกประตูเมืองแล้ว ไม่มีผู้ใดพบหมอหลวงออกจากเมือง”เว่ยเซวียนเฉินทอดพระเนตรแผนที่ “เช่นนั้น เขายังอยู่ในเมือง”ฉีเยว่หนิงกล่าวอย่างครุ่นคิด “หรือไม่ก็...ไม่มีโอกาสออกไปแล้ว”ทุกคนในห้องเงียบลง หานเฟิงรีบกล่าวต่อ“กระหม่อมพบรถม้าคันหนึ่งออกจากตำหนักหมอหลวงเมื่อคืน แต่คนขับอ้างว่าเป็นการขนสมุนไพร”ฉีเยว่หนิงหันมาทันที“สมุนไพรไปที่ใด”“ไปยังสวนไผ่ด้านตะวันตกของพระราชวัง”นางกับเว่ยเซวียนเฉินสบตากันทั้งสองต่างรู้สึกตรงกันว่า จุดนั้นอาจเป็นกุญแจสำคัญ เว่ยเซวียนเฉินมีรับสั่งทันที&ld

ทั้งท้องพระโรงเงียบลงทันที ไทเฮาทอดพระเนตรด้วยสีหน้าเรียบเฉย“เหตุใด”“เพราะการแต่งตั้งพระชายา เป็นพระราชอำนาจของเว่ยอ๋อง”“มิใช่หน้าที่ของขุนนาง”หานกั๋วกงหัวเราะเบา ๆ “เสนาบดีชราแล้ว จึงลืมไปว่าบ้านเมืองกำลังอยู่ในภาวะคับขัน”ชายชราตอบกลับอย่างไม่หวั่นเกรง“ยิ่งบ้านเมืองวุ่นวาย ยิ่งต้องรักษากฎ”คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเริ่มตึงเครียด ไทเฮาทรงยกพระหัตถ์ขึ้นเป็นสัญญาณให้ทุกคนสงบ“วันนี้ยังไม่ใช่วันตัดสิน เราต้องการเพียงรับฟังความคิดเห็น”จากนั้นพระนางมีรับสั่งให้ขันทีแจกแผ่นไม้ลงคะแนนแก่ขุนนางทุกคน การลงความเห็นดำเนินไปอย่างเงียบงัน เมื่อรวบรวมคะแนนเสร็จ ขันทีหลวงจึงคุกเข่ารายงาน“กราบทูลไทเฮา ผลการลงความเห็นเสร็จสิ้นแล้ว”ไทเฮาพยักพระพักตร์ “อ่าน”ขันทีเปิดม้วนรายชื่อ “เห็นชอบ...ห้าสิบสองคน ไม่เห็นชอบ...สี่สิบห้าคน งดออกเสียง...เจ็ดคน”ทันทีที่ตัวเลขถูกประกาศ เสียงฮือฮาดังไปทั่วท้องพระโรง

“เจ้ารู้หรือไม่ หลักฐานเหล่านี้เพียงพอจะทำให้หานกั๋วกงถูกประหารทั้งตระกูล”ชายผู้นั้นหัวเราะเสียงแหบ “ฝ่าบาท...สายไปแล้ว”หานเฟิงกระชากคอเสื้อเขา “หมายความว่าอย่างไร”ชายผู้นั้นหัวเราะอีกครั้ง “ทุกอย่าง...เริ่มขึ้นแล้ว”ทันใดนั้น เสียงระฆังฉุกเฉินจากพระราชวังก็ดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง ทุกคนในห้องต่างหันมองหน้ากัน หานเฟิงรีบวิ่งออกไปด้านนอก ก่อนกลับเข้ามาพร้อมสีหน้าเคร่งเครียด“ฝ่าบาท”“เกิดอะไรขึ้น”“สัญญาณระฆังนี้...ใช้เฉพาะเวลามีการระดมกองทัพในเมืองหลวง”เว่ยเซวียนเฉินกำด้ามดาบแน่น “หานกั๋วกงลงมือแล้ว”ในเวลาเดียวกัน ภายในท้องพระโรง หานกั๋วกงยืนอยู่กลางราชสำนักพร้อมกองกำลังติดอาวุธนับร้อย ขุนนางจำนวนมากถูกเรียกเข้าประชุมโดยไม่รู้สาเหตุ เมื่อทุกคนมาถึง ประตูท้องพระโรงก็ถูกปิดทันที เสนาบดีฝ่ายซ้ายก้าวออกมา“หานกั๋วกง นี่หมายความว่าอย่างไร”หานกั๋วกงยิ้มเย็น “วันนี้ข้ามาเพื่อช่วยราชวงศ์”

เสียงของนางดังขึ้นพร้อมกับร่างของชายชุดดำที่พุ่งออกมาจากด้านหลังเว่ยเซวียนเฉิน คมดาบสั้นแทงตรงไปยังแผ่นหลังของพระองค์อย่างรวดเร็ว เว่ยเซวียนเฉินหันกลับมาไม่ทัน หานเฟิงอยู่ห่างเกินกว่าจะเข้าช่วยฉีเยว่หนิงทิ้งห่อยาในมือ แล้ววิ่งเข้าหาพระองค์สุดแรง กลางแสงคบเพลิงที่สั่นไหว ดาบสั้นของมือสังหารพุ่งเข้าใกล้แผ่นหลังเว่ยเซวียนเฉินเพียงไม่ถึงคืบ เสียงของฉีเยว่หนิงดังสะท้อนทั่วลาน“อย่า!”แต่คมดาบนั้นเร็วเกินไป ในเสี้ยวอึดใจที่ทุกคนหันมาเห็น เลือดสีแดงก็สาดกระเซ็นลงบนพื้นหินหน้าตำหนักฉือหนิง และไม่มีผู้ใดรู้ทันทีว่าผู้ที่ถูกแทงในเงามืดนั้น คือเว่ยอ๋องหรือพระชายาผู้วิ่งเข้ามาขวางด้วยหัวใจทั้งหมดของนางดาบที่แทงหัวใจเสียงของฉีเยว่หนิงดังก้องไปทั่วลานหน้าตำหนักฉือหนิง“ระวัง!”ในเสี้ยวลมหายใจเดียวกัน นางพุ่งเข้าหาร่างของเว่ยเซวียนเฉินอย่างไม่ลังเล เว่ยเซวียนเฉินเพิ่งหันพระวรกายกลับตามเสียงเรียก แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินกว่าจะตั้งรับฉึก! เสียงคมดาบแทงทะลุเนื้อดังขึ้นอย่างน่าสะพรึง มือสังหารเบิ

“พระชายาต้องรอด”“นางช่วยชีวิตพวกเราไว้หลายครั้ง”“สวรรค์อย่าได้พรากคนดีไปเลย”ภายในห้องรักษา เว่ยเซวียนเฉินยังคงไม่ละสายตาจากใบหน้าของหญิงคนรัก พระองค์นึกถึงทุกเหตุการณ์ที่ผ่านมา วันที่พบกันครั้งแรก วันที่เข้าใจผิดกัน วันที่นางยอมเลือกแผ่นดินเว่ย วันที่นางเข้ารับดาบแทนพระองค์ ทุกความทรงจำไหลย้อนกลับมาราวกับสายน้ำ พระองค์ก้มลงกระซิบข้างหูของนาง“เจ้าเคยสัญญาว่าจะอยู่กับข้าตลอดชีวิต”“เจ้าห้ามผิดสัญญา”น้ำเสียงที่เคยเด็ดเดี่ยวในสนามรบ กลับเต็มไปด้วยความสั่นไหว หมอหลวงอาวุโสรีบตรวจชีพจรอีกครั้ง ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป“พระชายา...”หมอหลวงอีกคนรีบเข้ามา “เป็นอย่างไร”ชายชราวางนิ้วลงบนข้อมือของนางซ้ำอีกครั้ง ก่อนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ“ชีพจร... หาไม่พบ”คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในห้องแข็งค้าง หลิงเอ๋อร์ทรุดลงกับพื้นทันที“ไม่จริง!” เว่ยเซวียนเฉินเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว พระองค์