All Chapters of ชายายอดเสน่หา: Chapter 151 - Chapter 160

หานเฟิงซึ่งเพิ่งเข้ามาในกระโจมได้ยินบทสนทนาพอดี“พระชายาแน่ใจหรือ”ฉีเยว่หนิงพยักหน้า “ข้าไม่แน่ใจว่ามีวิธีรักษาหรือไม่ แต่ข้าแน่ใจว่าเคยเห็นตำราเล่มนั้น”หานเฟิงมองเว่ยเซวียนเฉิน ก่อนหันกลับมามองฉีเยว่หนิง“เช่นนั้นเราต้องหาทางสืบเรื่องตำราเล่มนี้”ฉีเยว่หนิงกำมือแน่น “ไม่ว่าจะยากเพียงใด ข้าจะหามันให้พบ”นอกกระโจม ลมหนาวยังคงพัดผ่านอย่างไม่หยุดหย่อนแต่ในดวงตาของฉีเยว่หนิง ความสิ้นหวังที่เคยปกคลุมมาตลอดทั้งคืน เริ่มมีประกายแห่งความหวังเล็ก ๆ จุดขึ้นอีกครั้งก่อนฟ้าจะสาง ฉีเยว่หนิงหยิบกระดาษขึ้นมาวาดภาพจากความทรงจำ นางค่อย ๆ วาดลายปกหนังสือ สีของผ้าไหม ตำแหน่งตราประทับ และชั้นวางในหอสมุดหลวงแห่งแคว้นฉี เมื่อวาดเสร็จ นางมองภาพนั้นนิ่งอยู่นาน ก่อนกล่าวเบา ๆ“ข้าจำได้แล้ว ตำรายาพิษเล่มนั้น...ข้าเคยเห็นด้วยตาของตัวเองในพระราชวังแคว้นฉี”คำพูดนั้นทำให้หานเฟิงและหมอหลวงต่างมองหน้ากันทันที ความหวังเดียวในการช่วยชีวิตเว่ยเซวียนเฉิน อาจซ่อนอยู่ในตำราโบราณของแผ่นดิ

ฉีเยว่หนิงยิ้มเจื่อน“จำวันที่พระองค์มองหม่อมฉันเหมือนเป็นศัตรูหรือเพคะ”เขาหัวเราะเบา ๆ “ตอนนั้น ข้าโง่จริง”“พระองค์เพียงเข้าใจผิด”“ไม่” เว่ยเซวียนเฉินส่ายหน้า “ข้าปล่อยให้ความแค้นบังตา”พระองค์ทอดสายตาไปยังความมืดเบื้องหน้า“ข้าเคยคิดว่าเจ้าถูกส่งมาเป็นหมากของแคว้นฉี เคยผลักไส เคยทำให้เจ้าต้องร้องไห้เพียงลำพัง”ฉีเยว่หนิงมองเขาเงียบ ๆ“แต่เจ้ากลับตอบแทนทุกอย่างด้วยความจริงใจ” เขาหันกลับมาสบตานาง“แม้ถูกใส่ร้าย แม้ถูกสงสัย แม้ต้องเลือกจากบ้านเกิด เจ้าก็ยังเลือกยืนข้างข้า”ฉีเยว่หนิงก้มหน้าลงเล็กน้อย “เพราะหม่อมฉันเชื่อว่าพระองค์เป็นคนดี”เว่ยเซวียนเฉินยิ้มอย่างอ่อนโยน “ข้าไม่ได้ดีอย่างที่เจ้าคิด”“สำหรับหม่อมฉัน พระองค์เป็นคนดีเพคะ”นางตอบอย่างไม่ลังเล “พระองค์ปกป้องประชาชน ปกป้องทหาร และยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อคนอื่น”“คนเช่นนี้ จะไม่ใช

เว่ยเซวียนเฉินพยักหน้า “ไป...และจับตัวหลี่เฉิงให้ได้ หากขัดขืน...”พระสุรเสียงหยุดเพียงครู่เดียว ก่อนตรัสอย่างเด็ดขาด “ไม่จำเป็นต้องไว้ชีวิต”เสียงคำสั่งนั้นทำให้แม่ทัพทุกนายรับรู้ว่า จากวินาทีนี้เป็นต้นไปผู้ที่หักหลังแผ่นดินเว่ยย่อมไม่มีสิทธิ์เรียกตนเองว่าเป็นทหารอีกต่อไปณ แนวปีกขวาของสนามรบ หลี่เฉิงควบม้าออกจากแนวทัพเว่ยช้า ๆ เขาหันกลับไปมองทหารใต้บังคับบัญชาที่กำลังแตกตื่น ก่อนยกมือส่งสัญญาณบางอย่างไปยังอีกฟากหนึ่งของสนามรบเพียงอึดใจเดียว กองทัพฉีที่ซ่อนกำลังอยู่หลังเนินเขาก็พุ่งทะลักออกมาราวกับสายน้ำเชี่ยว ธงของแคว้นฉีโบกสะบัดเคียงกับธงประจำกองของหลี่เฉิง ภาพนั้นทำให้ทหารเว่ยจำนวนมากถึงกับตะลึง ไม่มีใครคาดคิดว่าแม่ทัพผู้ได้รับความไว้วางใจมานานหลายสิบปีจะเลือกทรยศต่อแผ่นดินกลางสนามรบที่กำลังตัดสินชะตาของทั้งสองแคว้นเลือดและน้ำตาเสียงกลองศึกยังคงดังกึกก้องไปทั่วสมรภูมิ หุบเขาเฟิงสุ่ยซึ่งเคยปกคลุมด้วยหมอกยามเช้า บัดนี้กลับเต็มไปด้วยควันไฟ ฝุ่นดิน และกลิ่นคาวเลือดการทรยศของแม่ทัพหลี่เฉิงทำ

ฉีเยว่หนิงเดินสำรวจรอบห้องอย่างเงียบ ๆ สายตาของนางกวาดผ่านชั้นหนังสือ ก่อนหยุดที่กระถางต้นสนแคระบนโต๊ะ นางขมวดคิ้ว“แปลก”หานเฟิงถามทันที “มีอะไรหรือพระชายา”“ต้นสนต้นนี้แห้งแล้ว”“ขอรับ”“แต่ดินกลับเพิ่งถูกรดน้ำ”หานเฟิงเดินเข้ามาดู ก่อนสีหน้าเริ่มเคร่งขึ้น ฉีเยว่หนิงค่อย ๆ ยกกระถางออก ด้านล่างมีแผ่นไม้ปิดไว้อย่างแนบสนิท ทหารรีบใช้มีดงัดขึ้นอย่างระมัดระวัง ภายในเป็นช่องลับขนาดเล็ก มีห่อผ้าไหมสีน้ำตาลวางอยู่เพียงห่อเดียว หานเฟิงหยิบขึ้นมาเปิด ภายในไม่ใช่ทองคำหรืออัญมณี แต่เป็นสมุดบันทึกปกหนังสีดำที่ขอบเริ่มเก่าฉีเยว่หนิงรับมาเปิดอ่าน หน้าต้น ๆ เป็นบันทึกเรื่องเสบียง เส้นทางเดินทัพ และกำลังพล ดูเหมือนไม่มีสิ่งผิดปกติ แต่เมื่อเปิดไปถึงช่วงกลางเล่ม ลายมือเริ่มเปลี่ยนไป มีข้อความสั้น ๆ หลายบรรทัด“ได้รับคำสั่งให้ถอนกำลัง ผู้ส่งสารจากเมืองหลวงมาถึง ทุกอย่างเป็นไปตามแผน”หานเฟิงสีหน้าเปลี่ยนทันที “แสดงว่าการทรยศครั้งนี้ ถูกวางแผนมานานแล้ว”

“เมื่อคืน กระหม่อมเห็นลู่เฉิงรับสารจากคนของหานกั๋วกง”ฉีเยว่หนิงถามทันที “แน่ใจหรือ”“แน่ใจขอรับ”“ผู้ส่งสารใช้ตราประจำตระกูลหาน”หานเฟิงหันไปมองเว่ยเซวียนเฉิน ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก ภาพทั้งหมดต่อกันสมบูรณ์แล้ว ลู่เฉิงกับหานกั๋วกงร่วมมือกันมานานกว่าที่ผู้ใดคาดคิด เว่ยเซวียนเฉินค่อย ๆ เดินไปยังโต๊ะทรงงาน พระองค์เปิดลิ้นชักเล็ก ๆ แล้วหยิบหยกแกะสลักชิ้นหนึ่งออกมา เป็นของที่องค์ชายใหญ่เคยมอบให้ก่อนออกรบครั้งสุดท้ายพระองค์มองหยกในมืออยู่ครู่หนึ่ง ความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมา วันนั้นพี่ชายทรงยิ้มและตรัสว่า“มีลู่เฉิงกับหลี่เฉิงอยู่ ข้าสบายใจ”เว่ยเซวียนเฉินกำหยกแน่น รอยยิ้มในวันนั้น กลับกลายเป็นดาบที่แทงหัวใจพระองค์ในวันนี้ พระองค์เข้าใจแล้วว่าคนที่พี่ชายไว้ใจที่สุดคือคนที่ผลักพระองค์ไปสู่ความตาย ฉีเยว่หนิงเดินเข้ามาหยุดข้างกาย นางไม่ได้เอ่ยปลอบโยนเพียงวางมือเบา ๆ บนแขนของพระองค์ เว่ยเซวียนเฉินหันมาสบตานาง ความเจ็บปวดในแววตาของพระองค์ชัดเจนยิ่งกว่าครั้งใด“เยว่ห