All Chapters of ชายายอดเสน่หา: Chapter 161 - Chapter 170

เว่ยเซวียนเฉินไม่ตอบ พระองค์รีบเปิดอ่านหน้าสุดท้าย เป็นรายงานสรุปที่ส่งกลับไปยังเมืองหลวงฉี“จากการตรวจสอบ ศพขององค์ชายใหญ่มีบาดแผลจากอาวุธของทหารเว่ยเอง และพยานหลายคนให้การตรงกันว่า ก่อนกองทัพฉีมาถึง ได้เกิดความวุ่นวายจากการถอนกำลังของแม่ทัพเว่ย”“จึงสันนิษฐานว่าเป็นการหักหลังภายใน มิใช่ชัยชนะของกองทัพฉี”ด้านล่างมีพระราชลัญจกรของฉีหวนกง พร้อมพระราชกระแสสั้น ๆ“ปิดเรื่องนี้ไว้ อย่าให้ผู้ใดสร้างความชอบจากเลือดของผู้ที่เราไม่ได้สังหาร”เว่ยเซวียนเฉินค่อย ๆ วางกระดาษลง พระองค์นิ่งอยู่เป็นเวลานาน ฉีเยว่หนิงมองพระพักตร์ของเขาด้วยความเข้าใจ นางรู้ดีว่า ความจริงในวันนี้กำลังสั่นคลอนสิ่งที่พระองค์ยึดถือมาตลอดชีวิต หานเฟิงกล่าวอย่างลังเล“ฝ่าบาท ดูเหมือนว่า...ฉีหวนกงมิใช่ผู้สั่งสังหารองค์ชายใหญ่โดยตรง”เว่ยเซวียนเฉินหลับพระเนตร ภาพอดีตผุดขึ้นมาอีกครั้ง วันที่พระองค์ยืนอยู่หน้าพระศพของพี่ชาย วันที่ทรงสาบานว่าจะล้างแค้นแคว้นฉี วันที่ทรงเกลียดฉีหวนกงจนคิดว่าคือศัตรูเพียงหนึ่งเดียว แต่วันนี้ หลักฐาน

หานเฟิงถามด้วยความสงสัย “เขาเป็นคนเช่นไร”ฉีเยว่หนิงเงียบไปครู่หนึ่ง“เขาไม่เหมือนองค์ชายองค์อื่น ตั้งแต่เด็ก เขาไม่ชอบสงคราม และเป็นคนเดียวที่เคยแอบช่วยหม่อมฉันหลายครั้ง”เว่ยเซวียนเฉินมองนางอย่างครุ่นคิด “แต่เขายังคงเป็นโอรสของฉีหวนกง”ฉีเยว่หนิงพยักหน้า “ใช่เพคะ...และการที่เขาเดินทางมาชายแดนในเวลานี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”ยามเย็น แสงอาทิตย์สีทองส่องผ่านหมู่เมฆเหนือชายแดน บนเนินเขาฝั่งแคว้นฉี ขบวนม้าจำนวนหลายร้อยนายค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาอย่างสง่างาม ตรงกลางขบวนมีรถม้าหลังใหญ่ประดับธงมังกรสีครามพลิ้วไหวตามแรงลม ชายหนุ่มในชุดฉลองพระองค์สีน้ำเงินเข้มเปิดม่านรถม้าออก ใบหน้าหล่อเหลาสงบนิ่ง ดวงตาลึกซึ้งจับจ้องไปยังค่ายของแคว้นเว่ยที่อยู่ไกลออกไป องครักษ์ข้างกายก้มศีรษะ “องค์ชาย อีกไม่นานก็จะถึงค่ายชายแดนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ “ในที่สุด...” พระองค์ทอดพระเนตรไปยังทิศของค่ายเว่ย ก่อนตรัสด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“เยว่หนิง...พี่มารับเจ้ากลับบ้า

ประโยคนั้นทำให้ฉีเยว่หนิงเม้มริมฝีปาก องค์ชายสามทอดสายตามองค่ายทหารเว่ยที่อยู่ไกลออกไป“เจ้ารู้หรือไม่ ก่อนพี่ออกเดินทาง พระบิดาตรัสกับพี่ว่า หากพาเจ้ากลับไม่ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องเรียกเจ้าว่าองค์หญิงแห่งแคว้นฉีอีก”ฉีเยว่หนิงหลับตาลงช้า ๆ แม้นางจะคาดเดาได้ แต่เมื่อได้ยินจากปากพี่ชาย ความเจ็บปวดก็ยังแล่นผ่านหัวใจ ฉีจื่อหยวนกล่าวต่อ“พี่หวังมาตลอดว่า จะเปลี่ยนใจเจ้าได้ เพราะหากเจ้ากลับไป อย่างน้อยพี่ก็ยังปกป้องเจ้าได้”ฉีเยว่หนิงส่ายหน้า “หม่อมฉันขอบพระทัย แต่หม่อมฉันเลือกแล้ว หม่อมฉันจะอยู่กับเว่ยอ๋อง ไม่ว่าสงครามครั้งนี้จะจบลงเช่นไร ไม่ว่าจะต้องสูญเสียสิ่งใด หม่อมฉันก็จะไม่เปลี่ยนใจ”น้ำเสียงของนางไม่ได้ดัง แต่หนักแน่นจนผู้คนทั้งสองฝ่ายได้ยินอย่างชัดเจน ในเวลาเดียวกัน เว่ยเซวียนเฉินซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล กำลังมองทุกเหตุการณ์ด้วยความเงียบ พระองค์ไม่ได้เข้าไปแทรกการสนทนา เพราะรู้ว่านี่คือช่วงเวลาของพี่น้อง ฉีจื่อหยวนหันมามองเว่ยเซวียนเฉิน ทั้งสองสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง ไม่มีถ้อยคำดูหมิ่น ไม่มีแววเกลียดชัง มีเพียงความเข้าใจใน

 “เป็นไปไม่ได้”แม่ทัพทุกนายต่างหันมามอง เว่ยเซวียนเฉินกำพระหัตถ์แน่น พระสุรเสียงเย็นเฉียบกว่าทุกครั้ง“พวกมันลงมือแล้ว”ภายในสารด่วนจากเมืองหลวง มีข้อความเพียงไม่กี่บรรทัด“หานกั๋วกงรวบรวมพรรคพวกในราชสำนัก อ้างว่าเว่ยอ๋องสิ้นพระชนม์ในสนามรบ ขุนนางหลายฝ่ายกำลังสนับสนุนให้ตั้งผู้สำเร็จราชการคนใหม่”เว่ยเซวียนเฉินค่อย ๆ ม้วนสารเก็บ พระองค์เงยพระพักตร์มองไปยังทิศของเมืองหลวง แม้จะได้รับชัยชนะเหนือศัตรูภายนอกแต่ศัตรูตัวจริงกลับกำลังชักดาบรออยู่ภายในราชสำนักเว่ยศึกใหม่ในเมืองหลวงเสียงเฉลิมฉลองชัยชนะของกองทัพเว่ยยังไม่ทันจางหาย ข่าวจากเมืองหลวงกลับทำให้บรรยากาศทั้งค่ายเงียบสงัดราวกับถูกแช่แข็งภายในกระโจมบัญชาการ เว่ยเซวียนเฉินยืนอยู่หน้าแผนที่อาณาจักรเว่ย พระองค์มิได้ทอดพระเนตรชายแดนอีกต่อไป หากแต่จับจ้องเส้นทางที่ทอดยาวจากค่ายทหารกลับสู่เมืองหลวงหานเฟิงรายงานสถานการณ์ล่าสุด“ฝ่าบาท ข่าวที่ส่งมาจากเมืองหลวงได้รับการยืนยันจากหน่วยสอดแนมอีกสองสายแ

หลังออกจากโรงน้ำชา ทุกคนแยกย้ายกันเข้าสู่จุดนัดหมายลับของเว่ยอ๋อง ภายในเรือนพักเก่าแก่แห่งหนึ่ง ขุนนางและแม่ทัพที่ยังจงรักภักดีทยอยเดินทางมาพบเว่ยเซวียนเฉินอย่างลับ ๆ เมื่อเห็นพระองค์ยังทรงพระชนม์ ทุกคนต่างคุกเข่าด้วยความตื้นตัน“ถวายบังคมเว่ยอ๋อง”เว่ยเซวียนเฉินรีบให้ทุกคนลุกขึ้น“ช่วงนี้ทุกท่านลำบากแล้ว”ขุนนางอาวุโสผู้หนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงสะเทือนใจ“พวกกระหม่อมเฝ้ารอวันที่ฝ่าบาทเสด็จกลับ หากฝ่าบาทไม่กลับมา ราชวงศ์เว่ยคงตกอยู่ในมือคนชั่ว”เว่ยเซวียนเฉินถามถึงสถานการณ์ในวัง ขุนนางอีกคนรีบตอบ“ไทเฮาทรงเปลี่ยนผู้บัญชาการองครักษ์หลวงทั้งหมด หอเก็บตราประทับอยู่ในการควบคุมของพระองค์ แม้แต่การแต่งตั้งขุนนางใหม่ ก็ใช้นามของฮ่องเต้ออกพระราชโองการ”ฉีเยว่หนิงรับฟังทุกอย่างด้วยความกังวล นางเริ่มเข้าใจว่า ไทเฮามิได้เพียงยึดอำนาจชั่วคราว แต่กำลังสร้างราชสำนักใหม่ภายใต้การควบคุมของตนเองขณะเดียวกัน ภายในพระราชวัง ไทเฮาประทับอยู่ในตำหนักฉือหนิง หานกั๋วกงยืนอยู่เบื้องหน้า“