All Chapters of ชายายอดเสน่หา: Chapter 181 - Chapter 190

หานเฟิงชะงัก พระองค์ไม่ได้มีรับสั่งให้ประหารทันทีอย่างที่หลายคนคาดไว้ แม้กำลังโกรธแค้นถึงที่สุดแต่เว่ยเซวียนเฉินยังไม่ยอมละทิ้งความยุติธรรม นั่นยิ่งทำให้หานเฟิงเคารพพระองค์มากกว่าเดิม เมื่อหานเฟิงออกไป เว่ยเซวียนเฉินจึงกลับมานั่งข้างเตียง พระองค์จับมือของฉีเยว่หนิงไว้อีกครั้ง“เจ้ารู้หรือไม่ วันนี้ทหารทั้งกองทัพกำลังตามล่าคนที่ทำร้ายเจ้า ทุกคนกำลังรอให้เจ้าฟื้น”พระองค์ยิ้มจาง ๆ “แม้แต่หลิงเอ๋อร์ก็ยังร้องไห้ไม่หยุด เจ้าควรลุกขึ้นไปดุนางได้แล้ว”ภายในห้องยังคงเงียบ ฉีเยว่หนิงนอนนิ่งไม่ไหวติง เวลาผ่านไปจนยามค่ำ หมอหลวงอาวุโสยังคงเฝ้าตรวจอาการอย่างไม่ยอมละความพยายาม เขาเปลี่ยนยาสมุนไพร ตรวจบาดแผล และเฝ้าสังเกตการตอบสนองของร่างกายอย่างละเอียด จู่ ๆ เขาก็ขมวดคิ้ว ก่อนรีบก้มลงตรวจซ้ำ หมอหลวงอีกสองคนเข้ามาช่วยทันที เว่ยเซวียนเฉินลุกขึ้น“เกิดอะไรขึ้น”หมอหลวงยังไม่ตอบ เขาจับข้อมือของฉีเยว่หนิงไว้อีกครั้ง จากนั้นจึงแนบหูลงใกล้พระอุระของนาง เวลาผ่านไปชั่วครู่ สีหน้าของชายชราค่อย ๆ เปลี่ยนจากสิ้นหวังเป็นตกตะลึง เขารีบตรวจซ

“ส่งเจ้ากลับมา”“แล้วยังให้ลูกของเรากลับมาพร้อมเจ้า”ฉีเยว่หนิงยิ้มทั้งน้ำตา หลังจากผ่านความตายมาเพียงเสี้ยวลมหายใจ นางไม่เคยคิดเลยว่าจะได้รับข่าวนี้ในวันที่เพิ่งลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ชีวิตใหม่ ทั้งของนาง และของเด็กน้อยในครรภ์ กลายเป็นแสงสว่างท่ามกลางความมืดของราชสำนักที่ยังเต็มไปด้วยกบฏและเลือด หมอหลวงอาวุโสก้มศีรษะรายงานอย่างระมัดระวัง“จากนี้ต้องดูแลพระชายาอย่างใกล้ชิด พระวรกายยังอ่อนแอมาก แต่หากพักรักษาตัวดี ทั้งพระชายาและเด็กในครรภ์ยังมีโอกาสปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ”เว่ยเซวียนเฉินกุมมือฉีเยว่หนิงไว้แน่น พระองค์มองนางด้วยแววตาที่อ่อนโยนและเด็ดขาดในเวลาเดียวกัน“ข้าจะปกป้องเจ้ากับลูก ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด”ฉีเยว่หนิงยิ้มอ่อน น้ำตายังคลอในดวงตา ข้างนอกตำหนัก เสียงตามล่ากบฏยังไม่สิ้นสุด แต่ภายในห้องเล็ก ๆ แห่งนี้ หัวใจสองดวงที่เกือบถูกพรากจากกัน กลับได้รับปาฏิหาริย์ครั้งใหม่ นางฟื้นคืนจากความตายและพบว่าภายในร่างกายของตนกำลังมีอีกหนึ่งชีวิตเติบโตขึ้นอย่างเงียบงันผู้เป็นที่รักของประชา

“สุดท้ายเจ้าก็เดินมาถึงวันนี้”เว่ยเซวียนเฉินไม่ตรัสสิ่งใด ไทเฮาทอดพระเนตรบัลลังก์มังกรเบื้องหน้า ก่อนตรัสช้า ๆ“ใช่...เราร่วมมือกับหานกั๋วกง เราปลอมพระราชโองการ เราสนับสนุนให้เจียงรั่วซีขึ้นเป็นมเหสี”เสียงตกตะลึงดังขึ้นทั่วราชสำนัก แต่พระนางยังตรัสต่อ“ทั้งหมดเพื่อรักษาอำนาจของเรา”เว่ยเซวียนเฉินกำพระหัตถ์แน่น “แล้วพระบิดาของข้า พระองค์สวรรคตเพราะผู้ใด”ไทเฮานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยพระพักตร์มองเว่ยเซวียนเฉิน“เจ้าต้องการรู้จริงหรือ”“ตอบข้ามา”พระสุรเสียงของเว่ยเซวียนเฉินหนักแน่นจนทั้งท้องพระโรงเงียบกริบ ไทเฮาหลับพระเนตรอีกครั้ง เมื่อเปิดขึ้น ดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ปิดบังมานานหลายปี“พระบิดาของเจ้าไม่ได้สวรรคตเพราะโรคประชวร”เว่ยเซวียนเฉินรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น ไทเฮาตรัสต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“คืนก่อนสวรรคต หานกั๋วกงนำยาพิษมาให้เรา เขาบอกว่า หากปล่อยให้อดีตกษัตริย์มีชีวิตต่อไป ตระกูลของเ

คืนหนึ่ง ขณะที่สายฝนอ่อน ๆ โปรยลงเหนือพระราชวัง ฉีเยว่หนิงกำลังอ่านหนังสืออยู่บนตั่งไม้ จู่ ๆ นางก็หยุดชะงัก มือค่อย ๆ วางลงบนหน้าท้อง หลิงเอ๋อรีบเดินเข้ามา“พระมเหสี เป็นอะไรหรือเพคะ”ฉีเยว่หนิงสูดลมหายใจลึก “เหมือนลูกจะดิ้นแรงกว่าปกติ”ยังไม่ทันพูดจบ ความปวดก็แล่นผ่านร่างอีกระลอก นางกำชายผ้าปูตั่งแน่น หลิงเอ๋อร์ตกใจจนหน้าซีด“รีบไปตามหมอหลวง”เสียงฝีเท้าดังวุ่นวายไปทั่วตำหนัก หมอหลวงรีบเข้ามาตรวจอาการ ก่อนคุกเข่ารายงาน“พระมเหสีเริ่มเจ็บพระครรภ์แล้วพ่ะย่ะค่ะ”ในเวลาเดียวกัน เว่ยเซวียนเฉินกำลังประชุมกับเสนาบดี เมื่อหานเฟิงรีบวิ่งเข้ามากระซิบ พระองค์ก็ลุกขึ้นทันทีโดยไม่รอให้การประชุมสิ้นสุด“เลื่อนการประชุมทั้งหมด ข้าจะไปตำหนักหงส์”เหล่าขุนนางต่างยิ้มด้วยความเข้าใจ เมื่อพระองค์มาถึงหน้าตำหนัก เสียงของนางผดุงครรภ์ดังลอดออกมาจากด้านใน เว่ยเซวียนเฉินก้าวเข้าไปทันที แต่หมอหลวงรีบขวางไว้“ฝ่าบาท ตามธรรมเนียม...”เว่ยเซวียนเฉินตรัสหนักแน่น

หยาดน้ำตาค่อย ๆ เอ่อขึ้นในดวงตาของฉีเยว่หนิง เว่ยเซวียนเฉินไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงจับมือของนางไว้เบา ๆ นางอ่านต่อ“หลังเจ้าจากมา พี่จึงเริ่มสืบเรื่องทั้งหมดด้วยตนเอง พี่พบว่า เจ้าถูกใช้เป็นหมากมาตั้งแต่ยังเด็ก เจ้าถูกส่งไปแคว้นเว่ย ทั้งที่รู้ว่าจะต้องเผชิญอันตราย แต่เจ้ากลับไม่เคยคิดทรยศต่อผู้ใด เจ้าปกป้องทั้งศักดิ์ศรีของราชวงศ์ฉี และประชาชนของแคว้นเว่ย”ตัวอักษรเริ่มพร่าเลือนเพราะหยดน้ำตาที่ตกลงบนแผ่นกระดาษ หลิงเอ๋อร์ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลเองก็แอบเช็ดน้ำตา ฉีเยว่หนิงสูดลมหายใจลึก ก่อนอ่านต่อ“บิดาของเราประชวรหนัก หลังสงคราม พระองค์เปลี่ยนไปมาก หลายครั้งทรงนั่งมองตำหนักของเจ้าโดยไม่ตรัสสิ่งใด แม้ไม่เคยเอ่ยคำว่าคิดถึง แต่พี่รู้ว่าพระองค์เสียใจ หากยังเหลือเยื่อใยในฐานะพี่น้อง พี่อยากขอให้เจ้ากลับมาเยือนแคว้นฉีสักครั้ง ไม่ใช่ในฐานะองค์หญิงผู้ถูกใช้เป็นเครื่องมือ แต่ในฐานะน้องสาวของพี่”ฉีเยว่หนิงค่อย ๆ พับจดหมายลง น้ำตาหยดหนึ่งไหลอาบแก้มอย่างเงียบงัน เว่ยเซวียนเฉินยกมือเช็ดน้ำตาให้นางอย่างอ่อนโยน“เจ้ายังโกรธเขาอยู่หรือไม่”