All Chapters of อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]: Chapter 21 - Chapter 30

“ขอให้สนุกสุดเหวี่ยงกันไปเลยนะครับ...” เสียงทุ้มนุ่มของเขาดังแว่วเข้าหูพวกเมาราคะในห้อง ทว่าไม่มีใครมีสติพอจะสนใจภูริออกมาแล้ว ล็อกให้พร้อม เสียงเพลงก็ยังคงมีคลอเคลียอยู่ แต่ถ้าเอาหูแนบประตูคงได้ยินเสียงครวญครางของคนข้างใน ว่าแต่...อัลฟ่าจับอัลฟ่าเป็นคู่ได้ไหมนะ ภูริไม่แน่ใจในข้อนี้ แต่แน่ใจว่าคนที่พิชัยกัดเข้าไปนั้นน่าจะเจ็บเอาการ เห็นแล้วยังเจ็บแทนเลยเป็นการยืนส่องที่ดูโรคจิตไปนิดเมื่อภาพที่อยู่ข้างในนั้นติดเรตอาร์ เชื่อว่าถ้าบรรยายมันออกไปทั้งหมดน่าจะโดนเว็บแยนได้ในทันทีที่อัปโหลดเสร็จ มันอุรุงตุงนังและเร่าร้อน ต้องบวกคำว่าเลอะเทอะเข้าไปด้วยนะ ทั้งเหล้าเอย น้ำแข็งเอย ทุกอย่างถูกจับนำมาเป็นเครื่องมือของเล่นของพวกนั้นแทบทุกอย่างโอ๊ะ! ถ้าขวดโซดาถูกยัดเข้าไปในนั้นล่ะก็...ระวังหมดสนุกนะ ภูริล่ะอยากตะโกนเตือน แต่อีกส่วนที่แสนจะชั่วร้ายภายในก็สั่งให้ยืนมอง หน้าตาอาจดูโง่และใส่ซื่อ ทว่ารอยยิ้มเหมือนโรคจิตเข้าไปทุกทีโถ...โดนเขาแกล้ง โดนเขากดดันมาสารพัด วันหนึ่งได้เอาคืนบ้าง ใครมันจะไม่สะใจล่ะถามจริง แถมเป็นการเอาคืนที่เขาแทบไม่ต้องลงแรงอะไรเลย แค่เทเหล้าจากแก้วตัวเองใส่แก้วคนพวกนั้นก็เท

“โอย...ฮึก” แค่ขยับตัวนิดเดียวนะเนี่ย อะไรจะปวดระบมขนาดน้าน! หรือว่า...โดนท่านประธานกระทืบข้อหาปลุกปล้ำแกวะ? ไม่น่านะ ก็เพราะเมื่อวานอีธานดูจะพออกพอใจกับการจ้วงแทงร่างกายเขาเสียพรุนบนกายมีผ้าห่มผืนบางคลุมอยู่ มันมีสีขาวและเหมือนคนคลุมต้องการทำให้เขาเหมือนศพอะ เลยคลุมมันทั้งตัวยันปลายเท้า พอภูริพยายามลุกนั่งจนสำเร็จ เขาก็พบกับร่องรอยประหลาดที่คาดว่าน่าจะโดนตัวอะไรสักตัวขบกัด เอาเป็นว่าเขารู้ว่าตัวนั้นคือตัวอะไร จะไม่เรียกร้องเอาค่าเสียหายใดๆ ทั้งสิ้น เพราะอีธานป้อนน้ำให้เขาจนอิ่มตื๊อไปหมดอีกอย่าง...เขาเริ่มเอง!ข้อเนี่ยแหละที่ทำให้ไม่สามารถปริปากเรียกร้องค่าเสียหายใดๆ ได้ทั้งสิ้น ต่อให้บอบช้ำไปทั้งกายและปวดระบมไปทั้งร่างก็ตาม ภูริมองหาเสื้อผ้าของตัวเอง ปลายเท้าเขามีกางเกง ข้างๆ ที่นอนมีเสื้อและอันเดอร์แวร์ อยากร้องโอ้โหดังๆ ความกระจัดกระจายของเสื้อผ้านี้ไม่บ่งบอกถึงความดุเดือดเมื่อคืนเท่าไหร่เลยเนอะ แล้วนอกจากเสื้อผ้าตนเองที่ตกอยู่ไม่เป็นที่เป็นทาง ก็ยังมีเสื้อผ้าของอีธานปะปนไปด้วยภูริลุกขึ้นด้วยท่าทางเหมือนคนอายุเจ็ดสิบปลายๆ ที่ร่างกายหมดแล้วซึ่งเรี่ยวแรง เก็บเสื้อผ้าของตนเองแล้วเด

“ผมว่าระหว่างรอ คุณควรไปทำความสะอาดห้องและบ้านผมให้มันเสร็จ เครื่องดูดฝุ่นอยู่ตรงนั้นและไม้ม็อบกับถังน้ำก็อยู่ที่เดียวกัน จัดการให้เรียบร้อยแล้วค่อยมากิน” ภูริแอบเบ้ปากและปล่อยไหล่ให้ลู่ลง แค่คิดก็เหนื่อยแล้วอ่า งานแม่บ้านโคตรๆแต่ก็นะ...สั่งให้ทำก็ต้องทำ เพราะต่อให้อยู่ที่ทำงานหรือที่นี่ อีธานก็ยังคงเป็นประธานบริษัทที่เขาทำงานอยู่ อีธานไม่พอใจเขาขึ้นมาก็ทำได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งไล่เขาออกก็ได้ ทุกวันนี้ไม่ได้ออกไปรับลูกค้าข้างนอกก็แย่แล้ว ภูรินี่ไม่ได้ค่าคอมพ์มาหลายเดือนมาก มีแค่เงินเดือนเพียวๆ บางทีทำโอยังได้ค่าโอไม่ครบเลย...ทำไมชีวิตเรามันรันทดจังน้อว...ถือว่าโชคดีอยู่บ้าง แม่เขายังทำงานไหว รับจ้างซักรีดอาจได้เงินไม่เยอะ แต่มันก็มากพอที่จะให้แม่กับน้องมีกินมีใช้ในระหว่างที่เงินเขายังไม่ออก ภูริมักเป็นคนรับภาระหนักๆ ในบ้าน ยิ่งสวัสดิการของบริษัทนี่มีประโยชน์มากที่สุดของที่สุดในชีวิตของภูริเลย ถ้าไม่มีสวัสดิการตรงนี้ภูริก็ไม่ทนเป็นขี้ข้าที่โดนกดหัวหนักขนาดนี้หรอกภูริเก็บเครื่องดูดฝุ่นไม้ม็อบให้เข้าที่ด้วยร่างกายที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ขนาดเปิดแอร์เอาไว้อย่างเย็นเลยนะ แต่การทำงานบ้านก

“ผมเอาผ้าที่ส่งซักมาส่งครับ”“อ๋อ” แบบนี้ก็ดีเว้ย...ภูริตื่นเต้นกับสิ่งนี้ เขาจำได้ เขาเอาผ้าพวกนี้ไปใส่ไว้ในช่องเล็กๆ ข้างเคาน์เตอร์ครัวเองแทนที่จะได้นั่งพักผ่อน กลับต้องเอาเสื้อผ้าทั้งหมดรวมถึงผ้าปูที่นอนไปเก็บไว้ในห้องของอีธานให้เรียบร้อย ต้องมาปูผ้าจัดเตียงให้อีกด้วย นี่แม่งโคตรหน้าที่แม่บ้านเลย ไม่อยากนึกว่าอีธานมีภรรยาแล้ว ภรรยาอีธานจะเหนื่อยขนาดไหนถ้ามานั่งเก็บกวาดห้องเองแบบนี้ แต่ก็อย่างว่าแหละ...คนรวยเขาคงมานั่งทำเองหรอก นี่เพราะเขาเป็นแค่ลูกน้องที่ทำงาน อีธานเลยใช้งานเขาได้ยังไงล่ะ“เหนื่อย...ผมกลับได้ยังอะ” มาถึงที่หมายเดิมได้ ภูริก็เอนกายนอนราบลงไปบนพรมหน้าโซฟาทันทีโดยไม่สนเท้าของอีธานแม้แต่นิดเดียว มันไม่เหม็นอะก็ไม่ต้องสนหรอก เหนื่อยแล้ว อยากพัก“จะกลับได้ก็แค่คุณไปเอาเสื้อผ้ามาอยู่นี่” เอาแล้ววววว อีธานไม่ปล่อยให้เขาได้หายเหนื่อยเลยจริงๆ ภูริกรอกตาเป็นเลขแปด...คิดว่าเป็นเลขแปดที่สวยมากด้วย เพราะตั้งแต่อยู่กับอีธานมาไม่มีวันไหนภูริไม่กรอกตาอย่างนี้เลย“ไม่เอาหอก ไม่อยู่กับคนแบบคุณหรอก สูงส่งเกินไปอยู่ด้วยแล้วใจไม่ดี”“งั้นก็ไม่ต้องกลับ วันจันทร์นายก็ไปทำงานชุดเดิม” แต่ช

เคยเข้าใจคำว่า...ความเงียบเป็นความกดดันที่หนักหนาที่สุดไหม? ภูริไม่ค่อยเข้าใจหรอกเพราะแม่เขาไม่เคยโกรธเขาแล้วเงียบใส่ มีแต่ด่า บ่น บ่น และบ่น ภูริชินกับการด่าและบ่นเป็นนิสัย ไม่ว่าจะไปที่ไหน เรียนหรือทำงานก็จะเจอคนพวกนี้ ส่วนคนที่เอาแต่เงียบเมื่อไม่พอใจเนี่ย...ภูริห่างไกลจากคนพวกนั้นมากทีเดียว จนมาเจอนี่แหละอยากบ่นอีธานมาก อยากบอกมากว่าแค่อีธานอยู่เฉยๆ ก็มีความกดดันมากอยู่แล้ว นี่ยังมีความไม่พอใจอะไรบางอย่างแผ่กระจายออกมาอีก ถ้าความกดดันในสายเลือดอัลฟ่ามันฆ่าคนได้ เขาคิดว่าตอนนี้เขาน่าจะเหลือแต่เศษซากมากกว่าร่างเนื้ออย่างตอนนี้ด่าเขายังดีกว่าเงียบอีกอะ...ภูริหันหน้าเข้ากระจกหน้าตา มองเงาตัวเองในนั้น สายตาเศร้าและปากเบะๆ นี่น่าตลกเป็นบ้า เออ...เห็นหน้าตัวเองแล้วก็ขำได้ นี่เขายังสติดีอยู่ไหมนะ เอ หรือว่าที่อีธานเงียบก็เพราะว่าไม่พอใจที่เขาเข้าไปช่วยคนคนนั้นเหรอ? แล้วที่ไม่พูดนี่คือกลัวจะอารมณ์เสียใส่เขาหรือเปล่าบ้าไปแล้ว...ไอ้ภูมึงมันหลงตัวเอง เข้าใจว่าตัวมึงมันหล่อมาก หล่อจนอัลฟ่าสาวแทบจะสยบแทบอกเลย แต่นี่ไม่ใช่อัลฟ่าธรรมดานะ ไม่มีทางมาหลงเสน่ห์ของเขาหรอกหน่า มีแค่เขามโนเข้าข้างตัว