บททั้งหมดของ อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]: บทที่ 31 - บทที่ 40

อีธานแรงเยอะสมกับร่างกายที่กำยำนั่นจริงๆ กว่าจะยอมลุกไปจากตัวเขาได้ก็เล่นเอาเอวแทบคราด ภูรินอนคว่หน้าอยู่บนที่นอนของอีธานในขณะที่เจ้าของห้องเดินไปอาบน้ำอาบท่าแล้ว แหงล่ะ พอใจมากแล้วนี่ กินร่างกายเขายิ่งกว่าของหวานอีก ต้องเรียกว่ากินเป็นมื้อดึกชดเชยก๋วยเตี๋ยวกากๆ นั่นภูริไม่ได้ทิ้งตัวเองบนที่นอนของอีธานนานนัก เขาค่อยๆ ลุกแล้วลงไปนอนข้างเตียงซึ่งเป็นพื้นเปล่าเปลือย อันที่จริงอีธานได้ให้ผ้าห่มมาสองผืนสำหรับปูนอนและห่มกันหนาว แต่เขายังไม่ได้เอามันมาปู กลับมาก็โดนซ้อมเสียก่อนอะนะ แต่ตอนนี้เขาขี้เกียจ ขอลุกทีเดียวตอนไปอาบน้ำก็แล้วกันพื้นหินอ่อนเย็นเชียบแถมยังแข็งกระด้าง ดีนะที่ร่างกายค่อนข้างจะชินกับอะไรที่แข็งทื่อแบบนี้แล้ว ไม่อยากจะบอกเลยว่าที่นอนที่บ้านก็ไม่ได้ต่างอะไรกับพื้นหินนี่เท่าไหร่นัก นุ่มกว่านิดหน่อยเพราะฟูกแหละ เป็นฟูกยางพารา หึหึ...นุ่มจนอยากหลับไปตลอดกาลเลยความโล่งโจ้งของร่างกายทำให้ภูริรู้สึกแปลกประหลาดนิดหน่อย เขาเลยเอื้อมเอาเสื้อที่ยืมอีธานใส่นั้นมาคลุมช่วงเอวของตัวเองแล้วฟุ่บหน้ากับแขนนต่อไป สมองอันเล็กจ้อยของเขากำลังประมวลผลอยู่ว่าวันนี้เหลือเงินเท่าไหร่แล้ว อย่าถามว่

ซ่า!สายน้ำเย็นๆ จากฟักบัวอันหรูหรานี่มันชุ่มชื่นดีจริง ถ้าไม่นับที่นอนกากๆ นั่น ภูริก็คิดว่าการอาศัยอยู่ที่นี่ไม่เลวร้ายนัก เพราะเหมือนกับว่าเขาได้มีห้องหรูกับคนอื่นเขาเสียที ที่บ้านเขามันก็ดีนะ แต่นี่หรุหราไง...อยากมีชีวิตแบบที่อีธานมี ชีวิตที่สุขสบายไม่ต้องดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอดไปวันๆ กลับบ้านมาก็เจอแต่ความสบายตาอะไรเงี้ย“เพ้อเจ้อขึ้นทุกวันเลย...” ไม่ต้องมีใครบ่นหรือว่า เขาก็สามารถบ่นตัวเองได้ เขารู้ว่าเขาเป็ฯคนมีความคิดรั่วๆ อย่างนี้มานานแล้วก็...พยายามทำให้ตัวเองอารมณ์ดีไง ถ้าต้องมาเจอสถานการณ์แบบที่เขาเจอแล้วคุณหัวร้อนล่ะก็ คุณจะไม่สามารถรักษาอะไรเอาไว้ได้เลยจริงๆ มีหวังนะ วางมวยกับคนนั้นคนนี้ไปแล้วเรียบร้อย โดยเฉพาะหัวหน้างานเขาเนี่ย“ผมสั่งให้คุณกินยา” ออกมาจากห้องน้ำปุ้บก็เจอยักษ์ทันที อีธานนั่งกอดอกอยู่ข้างเตียง เท้าทั้งสองข้างนี่วางไว้บนที่นอนของเขาเต็มๆ“แต่ผมเพิ่งตื่นนะ จะไปกินตอนไหน”“ตื่นปุ้บก็กินเลยสิ อาบน้ำน่ะมันทีหลังก็ได้ แล้วนี่เล่นปล่อยให้ตัวเองมีกลิ่นฟีโรโมนเต็มห้องผมไปหมด...” เฮลโหลท่านประธาน ตื่นมาบ่นเลย สมกับเป็นอีธานจริงๆ ภูริยิ้มขำขณะที่เดินเข้าไปใกล้“อยากอ

“คนก็พูดกันไปเรื่อยปะ ไอ้ภูมันก็เป็นเบต้ามาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว” เพื่อนเขาที่ตอนแรกเข้ามาพูดเรื่องหัวหน้าออกตัวปกป้องเขา“ถ้าเป็นเบตต้าทำไมฟีโรโมนฟุ้งขนาดนั้นล่ะ” สายตาของทั้งคู่เริ่มเอนเอียงมาทางภูริเสียแล้ว จะให้ตอบไง...เอาความจริงหรือโกหกอะ“แทนที่พวกเธอจะมาห่วงว่าภูเป็นโอเมก้าหรือเบต้า เธอควรห่วงว่าภูเป็นอะไรหรือเปล่า จำได้ไหมว่าวันนั้นที่ภูหายไปอะ ที่หัวหน้าให้ภูลงไปแล็บ วันนั้นท่อลำเลียงเคมีในห้องแล็บดันเกิดรั่วพอดีเลยนะเว้ย” หญิงสาวอีกคนเข้ามาทางด้านหลัง เธอยืนพิงหลังของภูริแล้วอ้อนนิดๆ ตามประสาคนเคยๆ“เออ ก็จริงนะ เรื่องนั้นเห็นว่าท่านเรียกสอบทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องหนิ ท่าทางโกรธน่าดู แล้วภูอะโดนไรปะ” หึหึ...ไม่โดนเลย ไม่โดนน้อยอะเด้!!! นึกแล้วเกรี้ยวกราด ไอ้เคมีวันนั้นนั่นแหละที่ทำให้อีธานมาป้วนเปี้ยนอยู่ในชีวิตจนถึงตอนนี้“ไม่หรอก ผมไม่ได้เป็นอะไร” ตอบแล้วยิ้มแหย แอบไขว่นิ้วใต้โต๊ะพลางบอกกับตัวเองว่า...เราโกหกได้ในบางเรื่องที่สมควรโกหก เพราะงั้นเขาไม่บาปนะเว้ย“รอดไป นึกว่าจะเป็นอะไรไปแล้ว อีกอย่างนะ...เราไม่เชื่อหรอกว่าภูเป็นโอเมก้า” ก็แหงสิ นอนกับเขามาหลายรอบแล้วหนิ ก็ต้องรู้ส

โชคดีของอีธานที่ภูริโทรเข้ามาตอนพักเบลกพอดี ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่สามารถสายโทรเข้ามาของอีกฝ่ายได้เนื่องจากติดประชุม แต่ภูริคงไม่รู้หรอกว่าการโทรหาแล้วตัดสายไปทื่อๆ แบบนี้ทำให้อีธานคิดมาก...เขาเนี่ยนะกำลังคิดมากเรื่องโอเมก้าคนนั้น?บ้าเหอะ!อีธานพยายามละทิ้งความคิดอันไร้สาระออกจากหัวแล้วเดินกลับเข้าห้องประชุมอีกครั้ง นี่เป็นงานของเขาและเขาก็ต้องแยกเรื่องส่วนตัวออกจากงานให้ได้ โดยปกติแล้วอีธานแทบจะไม่เคยพกเรื่องตัวเองเข้าที่ทำงานเลยด้วยซ้ำ จนกระทั่งมามีภูรินี่แหละ แต่เขาก็คือเขา...เขาสามารถวางเรื่องภูริเอาไว้หน้าห้องประชุมได้ง่ายดายกว่าจะประชุมบอร์ดผู้บริหารเสร็จก็กินเวลาไปสองชั่วโมง ตอนนี้เที่ยงวันพอดี อีธานเดินออกมาหน้าห้องขณะพูดคุยกับซีอีโอคนอื่น อันที่จริงพวกเขามีนัดทานมื้อเที่ยงด้วยกันแต่อีธานนั้นขอตัวไปเคลียร์งานของตัวเองในห้อง ทว่าความเป็นจริงคือ...อีธานจะไม่ปล่อยให้ความสงสัยของตัวเองนอนนิ่งโดยไม่ได้รับความกระจ่างจนหมดวันแน่นอน“อลัน ไปตามภูริมาที” น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยสั่งคนสนิท“ครับท่าน”​ และอลันก็มีหน้าที่แค่ทำตามเท่านั้น“เอามื้อเที่ยงมาเผื่อด้วย”“ครับท่าน”ทั้งคู่แยกกันไปคน

“ก็...ผมบอกไปแล้ว” เหมือนกำลังโกหกแม่เลยวะ เมื่อกี้ยังสุขสันต์กันอยู่เลย ตอนนี้มาโดนจับผิดเสียแล้ว“ไม่จริง ไหนคุณพูดมาซิว่าโทรมาทำไม” พูดไปก็ไม่ต่างกับฟ้องอะดิ เขาไม่อยากกลายเป็นคนขี้ฟ้องหรอกนะ อีกอย่าง...ภูริคิดว่านี่มันก็เรื่องของเขา ปัญหาของเขา เขาไม่ควรเอาเรื่องไร้สาระพวกนี้มาให้อีธานรับรู้ แค่โทรมาตอนที่อีกฝ่ายไม่ว่างก็น่าจะเป็นการรบกวนมากแล้ว“จริงๆ ผมแค่กดโทรผิด”“ถ้าโทรผิดคุณจะเรียกชื่อผมถูกเหรอ” น่าน จับผิดแม้กระทั่งจุดเล็กจุดน้อยเลยนะคนเรา สมแล้วที่ทำงานละเอียดลออพวกนี้ทุกวัน“ก็มารู้ว่ากดโทรผิดตอนได้ยินเสียงคุณไง”“ผมไม่เชื่อ คุณบอกว่าคุณมีคำถาม...” นี่เขาไม่ใช่นักโทษนะเฮ้ย! ไม่ต้องแผ่รังศีอำมหิตใส่กันก็ได้หรอก จากที่นั่งแผ่เพราะเหนื่อยตอนนี้เปลี่ยนมานั่งหลังตรงกุมมือไว้ที่ตักแล้วรียบร้อย เป็นไง เขาดูเป็นคนสุภาพขึ้นมาทันทีเลยไหมภูริก้มหน้าก้มตาไม่กล้ามองหน้าอีธาน เขาไม่รู้ว่าสกิลการโกหกกของตัวเองเป็นอย่างไรแต่ว่ามันกลัวไปเองอะนะ แล้วทั้งที่ภาวนาให้อลันเข้ามาในตอนนี้ เข้ามาขัดขวางการโดนซักไซ้ค้นหาคำตอบ อีธานดันเอามือมาดันปลายคางเขาขึ้นเพื่อให้เขาสบตา“ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมครั