Semua Bab กระดังงาขัดดอก: Bab 1 - Bab 10

‘สะบันงา อิสระพงษ์’ นั่นแหละคือชื่อของฉันคุณคงคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงที่หน้าตาออกจะโบราณและค่อนข้างจะเรียบร้อยไว้ตัวใช่ไหมล่ะ...นั่นคุณคิดผิด เพราะถ้าคุณรู้ความหมายของคำว่า ‘สะบันงา’ คุณจะมองฉันอีกแบบหนึ่ง ‘สะบันงา’ แปลว่า ‘ดอกกระดังงา’ นั่นไง... ฉันคิดถูก แค่คุณรู้ความหมาย คุณก็มองฉันด้วยสายตาอีกแบบ คุณคิดว่าฉันต้องร้อนแรง เปลี่ยนผู้ชายเป็นว่าเล่นและอาจพ่วงคำว่า ‘แม่ม่าย’ ให้อีกตำแหน่ง ตรงนี้ขอบอกว่าคุณคิดถูกเพียงข้อเดียว แต่มาเดากันว่าเรื่องอะไร หึหึหึ... .. พื้นที่รกร้างกว้างไกลสุดสายตาที่เห็นอยู่นี้ยังคงมีเค้าของไร่หรือสวนบางอย่างให้พอมองออก เพราะแนวคันดินที่ถูกแต่งให้เป็นแปลงและไม้ดามกิ่งพันธุ์ที่ยังคงมีให้เห็นอยู่บ้างประปราย แต่ก็คงไม่มีใครเดาได้ว่าครั้งหนึ่ง ที่ดินแห่งนี้เคยสร้างพืชผลอะไรให้เจริญงอกงามและสร้างความภาคภูมิใจให้กับเจ้าของที่ดินไว้อย่างมากมายแค่ไหน เพราะสิ่งที่ปรากฏอยู่ในมโนภาพนี้ คงมีเพียงเธอคนเดียวที่จดจำได้เพราะนอกนั้นแล้วผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ ไม่ล้มหาย ก็ตายจาก หรือไม่ก็ไม่คิดว่าสถานที่แห

อิฐเป็นคนหนุ่มคิดไกล เป็นที่รักของคนงานทุกคน อิฐวางแผนสร้างรีสอร์ตในสวนกุหลาบ เพื่อให้นักท่องเที่ยวได้มาพักผ่อนและชื่นชมดอกกุหลาบหลากหลายสายพันธุ์แต่โชคชะตาอาจปรานีไม่ให้เขาต้องทนทุกข์ดิ้นรนอยู่บนโลกใบนี้อยู่นาน อิฐจึงด่วนจากไปด้วยอุบัติเหตุหลังจากทำเรื่องเอาที่ดินผืนนี้เข้าธนาคาร เพื่อนำเงินก้อนมาปรับปรุงสวนให้ดีขึ้นเมื่อขาดอิฐไปเสียคน โครงการก่อสร้างก็หยุดชะงัก ทำให้สินีนาถที่ขณะนั้นหย่าขาดจากอิฐได้กว่า 5 ปี ต้องเข้ามาช่วยดูแลกิจการเพราะสะบันงาเพิ่งอยู่มหาวิทยาลัยปี 2 ที่กรุงเทพฯ ทั้งยังไม่รู้เรื่องงานของสวนเลยสินีนาถผู้รักความสบายไม่สามารถต่อสู้กับกลไกทางการตลาดหรือต่อสู้กับอะไรได้เลย เมื่อไม่มีผลผลิตก็ไม่มีเงินจะไปส่งดอกเบี้ยให้กับธนาคาร สินีนาถจึงเลือกที่จะหยุดทุกอย่าง ยุติกิจการที่อิฐสร้างมากับมือ เพราะที่ดินที่ปากช่องในเวลานั้นไม่ได้มีราคาเหมือนในเวลานี้ เธอจึงไม่เสียดายที่จะทิ้งไปแต่ในวันนี้ล่ะ เมื่อสะบันงายืนยันที่จะฟื้น ‘สวนอุ่นรัก’ ขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งที่พวกเขาคิดว่าที่ดินผืนนี้เปลี่ยนมือไปแล้ว ทว่าความดีใจที่สะบันงาบอกว่าเธอยังคงเป็นเจ้าของที่ดินผืนนี้ดังเดิมต้องมีอันชะ

“36-24-36 โอ้ว... แม่คุณเอ๋ย... ทำบุญด้วยส้มโอหรือยังไงนะ ถึงได้ใหญ่โตมโหฬารอย่างนี้”ความคิดพวยพุ่งอย่างฉุดไม่อยู่ ฝ่ามือทำท่าคล้ายกะขนาดความเต็มไม้เต็มมือนั้นอย่างไม่รู้ตัว ทว่าความสัปดนที่เป็นหนึ่งในนิสัยผู้ชายเต็มตัว จำต้องถูกสั่งให้ระงับโดยเร็วที่สุด เพราะดวงตาสวยหวานปรายมองมาทางนี้เธอไม่ได้ยิ้มแต่เลือกที่จะมองผ่านเขาไปด้านหลังที่ตกแต่งเป็นโซนน้ำตกน้อยๆ ก่อนจะเดินเข้าไปสั่งกาแฟและขนมเค้กเพื่อเป็นของว่าง พร้อมแจ้งกับพนักงานว่าเธอจะนั่งในบริเวณที่หมายตาไว้ใจไวเท่าความคิดและร่างกายก็สนองตอบในทันที เมื่อเธอนั่งลงยังไม่ทันจะได้หายใจ ชยพลก็ไม่รอช้าที่จะเข้าไปทำความรู้จัก“หากไม่รังเกียจ...”เสียงทุ้มเอ่ยออกตัวอย่างสุภาพและทิ้งจังหวะให้เธออนุญาตเมื่อเขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าต้องการสนทนาด้วยดวงตาคมเข้มจ้องดอกไม้งามตรงหน้าไม่กะพริบ กลางดงกลางป่าอย่างนี้ แม้จะมีดอกไม้แวะเวียนมาให้เชยชมได้ไม่ขาด แต่ก็ไม่เคยมีดอกไหนที่เร้าหัวใจเขาจนสั่นระทึกได้เท่าดอกนี้ และในทันทีที่เธอปรายสายตาขึ้นมองเขา ชยพลก็นึกประหม่าในรูปลักษณ์ของตัวเองเป็นครั้งแรกในชีวิตเพราะดวงตาสวยหวานที่เขารู้สึกว่ามันคมราวกับมี

“ว่ายังไงล่ะน้องบี ให้พี่ทานอาหารเช้าด้วยได้ไหม”น้ำเสียงเอ่ยย้ำพร้อมดวงตาเจ้าเล่ห์ภายใต้ใบหน้ายิ้มน้อยๆ ของรักษ์ทำให้เธอต้องเหยียดยิ้มให้กว้างยิ่งกว่า เมื่อในเวลานี้เธอกับคนพวกนี้ไม่ได้เป็นอะไรกันอีกแล้ว ความเกรงใจก็ไม่ควรที่จะมี“คงไม่ได้หรอกค่ะ ฉันเองก็เพิ่งมาถึงเมื่อวาน ไม่มีอาหารอะไรเตรียมไว้เลย คุณรักษ์กับคุณรุจิเรขพูดธุระมาเถอะค่ะ เลยเวลาอาหารเช้าไปนานจะไม่ดี” สะบันงาจงใจที่จะหมายถึงให้รีบพูดและก็รีบกลับไปหากินเอาข้างหน้า“บอกไปสิคะพี่รักษ์ว่าเราต้องการส่วนแบ่งเงินที่ขายที่ได้ คนละ 50 ล้าน”รุจิเรขเป็นฝ่ายที่ทนไม่ไหวเพราะเธอเองก็ไม่ได้อยากจะญาติดีกับสะบันงาสักเท่าไร แต่ที่ต้องมาเพราะก็ยังคิดว่าสะบันงาได้สมบัติมากเกินไป ยิ่งได้รู้ราคาที่ดิน เธอยิ่งอยากจะเสกให้สะบันงาหายไปจากโลกนี้ให้รู้แล้วรู้รอด แล้วฮุบเอาที่ดินมาเป็นของตัวเองเสียให้หมด แต่เพราะทำไม่ได้เลยต้องมาทวงส่วนแบ่งที่เธอควรจะได้เหมือนกัน“ฮึ! พวกคุณคงจะเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ ฉันไม่เคยคิดจะขายที่นี่ เพราะที่นี่เป็นของพ่อฉัน”สะบันงาเน้นคำ ไม่คิดจะเก็บสายตาดูถูกไว้กับตัวเองอีก ในเมื่อรุจิเรขทำได้ เธอก็ทำได้เหมือนกัน“ของพ่อฉ

ทุกๆ 1 ปีที่อยู่กับท่านนายพล เธอจะได้รับเงินของขวัญสะสมปีละ 1 ล้านบาท และตลอดระยะเวลา 5 ปี ที่ผ่านมา เธอก็ทำทุกทางที่จะให้ท่านมีความสุข ทำให้ด้วยความเต็มใจ เพราะซาบซึ้งในบุญคุณที่ท่านหยิบยื่นให้มาโดยตลอดแต่เมื่อท่านจากไปพันธะผูกพันของเธอกับคฤหาสน์รังสีนิมิตก็จบตามไปด้วยณ เวลานี้ เธอจะมีชีวิตอยู่ที่ ‘สวนอุ่นรัก’ นี้เท่านั้น จะทำทุกทางเพื่อรักษาสวนอุ่นรักไว้ให้ได้ แม้จะต้องฟาดฟันหรือจะต้องให้เปลี่ยนเป็นคนเขี้ยวลากดินเธอก็จะทำเสียงรถยนต์ที่แล่นเข้ามาจอดทำให้สะบันงาตื่นจากภวังค์ ใบหน้างามผินไปที่นอกระเบียง รถโฟร์วีลคันโตสีดำมันปลาบของใครบางคนมาจอดอยู่หน้าบ้านหัวคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเพราะคงไม่ใช่แขกของเธอแน่ เธอเพิ่งมาที่นี่ได้เพียง 2 วัน และก็มีแค่แม่กับ 2 คนพี่น้องนั่นเท่านั้นที่รู้ว่าเธออยู่ที่นี่“หรือจะมาหาลุงพงษ์กับป้าจันทร์”สะบันงาคิดเพราะเธอให้พงษ์กับจันทร์ไปจัดการติดต่อเรื่องการปรับพื้นที่ของสวนทั้งหมด เริ่มตั้งแต่กำจัดวัชพืชและพลิกฟื้นแปลงดิน รวมทั้งติดต่อซื้อกิ่งพันธุ์กุหลาบจากสวนข้างเคียง อาจมีใครมาส่งข่าวก็ได้ คิดได้ดังนั้นสะบันงาจึงออกไปต้อนรับเมื่อเห็นคนในรถทำท่าจะล