All Chapters of กระดังงาขัดดอก: Chapter 31 - Chapter 40

สะบันงาฟังสิ่งที่พงษ์บอก เรื่องราวรีสอร์ตของชยพลที่ได้รับความนิยมมาก เพราะนักท่องเที่ยวมักจะมาพักเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์และชื่นชมดอกกุหลาบ และถ้าสวนอุ่นรักพร้อมสำหรับเปิดรีสอร์ตบ้านดินให้นักท่องเที่ยวเข้าพัก ก็จะได้ลูกค้าจากสวนปริ๊นเซสมาเยี่ยมเยือนเช่นกัน สิ่งที่ทำให้สะบันงาต้องคิดก็คือ สวนปริ๊นเซสมีรายได้เดือนละไม่ต่ำกว่า 5 ล้านบาท รวมทั้งที่ดินที่เป็นมรดกและหน้าที่การงานที่ทำจึงทำให้ชยพลนั้นถือเป็นคนหนุ่มเนื้อหอมที่หล่อ หน้าที่การงานดี และรวยมาก ดังนั้นสิ่งที่ไม่อยากรู้แต่พงษ์ก็เล่าแถมก็ไม่พ้นจะเป็นเรื่องสาวๆ ในสต๊อกของเขาที่ 7 วันคงไม่ซ้ำหน้า สรุปก็คือสะบันงารับข้อเสนอของชยพล เพราะรักษ์เริ่มเข้ามาวอแวกับเธอบ่อยครั้ง และทุกครั้งนั้นก็ถึงเนื้อถึงตัวจนเธอกลัวว่าวันหนึ่งมันจะพลาด เธอจำต้องเลือกหนทางที่จะตัดไฟเสียแต่ต้นลม ยอมที่จะกู้เงินจากชยพล ยอมที่จะเป็นคนเสียเปรียบแต่จริงๆ แล้วเธอรู้ศักยภาพของตัวเองดีว่าคงไม่มีทางดูแลสวนอุ่นรักได้อย่างดีพร้อมในวันนี้ แต่เธอจะรอวันที่เธอเก่งกว่านี้เพื่อที่จะสามารถดูแลสวนด้วยตัวเองได้ ในนาทีนี

การเป็นนกน้อยในกรงทองของท่านนายพลรังสรรค์ ต่างกันก็คือในวันนี้เธอเป็นฝ่ายเลือกที่จะเข้ามาติดแร้วนายพรานอย่างชยพลเอง ไม่ใช่เข้ามาด้วยความจำใจเหมือนครั้งก่อน แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ แม้ตัวเธอจะอยู่นอกกรงแต่หัวใจของเธอก็ราวกับถูกขังไม่ต่างกัน “คงเพลียล่ะสิท่า” “เอ๊ะ! คุณชยพล คุณจะพูดอะไร คุณจะเอาอะไร คุณบอกมาเลยดีกว่า อย่ามาพูดจากำกวมกับฉันแบบนี้ ฉันเหนื่อย และฉันก็เพลียอย่างที่คุณว่าจริงๆ นั่นแหละ แต่จะเหนื่อยจะเพลียจากสาเหตุอะไร มันก็เรื่องของฉัน อย่าลืมสัญญาว่าคุณจะไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉัน เพราะไม่อย่างนั้นฉันก็จะไม่ทำตามข้อตกลงเหมือนกัน แค่นี้นะคะ สวัสดี” คำพูดเร็วปานพายุและอารมณ์ก็ไม่ต่างจากทอร์นาโดลูกโต ที่พัดผ่านไปโดยเร็วก่อนจะตามมาด้วยเสียงปิดประตูโครมใหญ่ทำให้ชยพลที่ยังคงยืนอึ้งๆ ซึมซับกับคำด่าแบบผู้ดีของเธอถึงกับยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกงงงวยในอารมณ์ของหญิงสาว ก่อนยิ้มนั้นจะเปลี่ยนเป็นเยาะเพราะคิดไปอีกทางว่าสะบันงากำลังแสดงอารมณ์สาวน้อย ที่เรียกร้องความสนใจจากเพศตรงข้าม พยายามทำเป็นอารมณ์เสียเพื่อปกปิดความน่าละอายของตัวเอง

“ก็คงไม่ต่างกัน อ้อ... อาจต่างก็ได้ เพราะกลิ่นของฉันน่ะ มันหอมล่อแมลงมาดอมดม แต่กลิ่นของคุณน่ะ คิดเอาเองล่ะกัน แมลงวันมาเป็นฝูง โน่น! แมลงวันของคุณมาอีกตัวแล้ว” หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันหันมองตามใบหน้าสวยที่พยักพเยิดไปด้านหน้า รถสปอร์ตสีแดงแปร๊ดแล่นมาจอด รู้ได้ทันทีว่าเจ้าของรถนั้นเป็นใคร “สะบันงา...” สะบันงาทำหน้าตาเหมือนดมของเหม็นยิ่งทำให้ชยพลเข่นเขี้ยวที่เธอเปรียบเขาเป็นสิ่งเน่าเหม็น อยากจะปะทะฝีปากรสชาติหวานๆ นั้นอีกครั้ง แต่ก็ติดที่เสียงหวานแหลมของรุจิเรขร้องทักมาก่อนตัว “ไปนะ รู้สึกเหม็นๆ” สะบันงายิ้มเยาะก่อนจะเดินเลี่ยงมาอีกทาง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหันมองรุจิเรขที่เข้ามาคล้องแขนชยพลอย่างสนิทสนม ส่ายหน้าพลางคิดว่าวันนี้ชยพลจะสับรางได้ทันหรือเปล่า เมื่อครู่เธอยังได้ยินว่ามะปรางนัดดินเนอร์กับเขาอยู่. “10 ล้าน!” สะบันงาอุทานพร้อมกับลุกขึ้นพรวดในทันที เธอไม่มีอารมณ์ใจเย็นจะนั่งคุยดีๆ กับรักษ์อีกแล้ว เมื่อผู้ชายคนนี้ถมเท่าไรก็ไม่พอ เธอก็จนปัญญาแล้วที่จะหาเงินมาให้ “แต่พี่ต้องใช้เง

“คุณมีอะไรก็ว่ามา ไม่ต้องเกรงใจบอกผมได้ทุกเรื่อง” ชยพลนั่งลงบนโซฟารับแขกเมื่อเธอเชื้อเชิญ “คือฉัน... ฉันอยากจะคุยเรื่องส่วนแบ่ง” “ทำไมเหรอครับ” “ฉัน... ฉันอยากจะ...” “ก็ 50 : 50 ตามที่เราคุยกันไว้ไง” สีหน้ากระอักกระอ่วนที่จะพูดทำให้กรามแกร่งขบกันแน่นจนเป็นสัน เขาคาดการณ์ไม่ผิด สะบันงากำลังคิดว่าสัดส่วนที่ได้รับมันไม่พอ “คุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่าสะบันงา” “คือฉันอยากจะเพิ่ม...” “หรือว่ารายได้ไม่พอที่ต้องให้คุณรักษ์” สะบันงากลืนคำพูดลงคอเมื่อชยพลชิงพูดขึ้นมาก่อน ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ “คุณพูดอะไร...” “พูดความจริงยังไงล่ะ สรุปว่าคราวนี้ลูกเลี้ยงสุดหล่อของคุณอยากได้กี่ล้านล่ะ” “คุณเข้าใจผิดแล้วนะ” “ผมเข้าใจถูกต่างหากล่ะ หรือคุณจะบอกว่าคุณไม่ได้เอาเงิน 40 ล้านไปให้คุณรักษ์” “ฉันไม่ได้ให้ทั้ง...” “แต่ผมมีพยานว่าคุณเอาเงินนั่นให้คุณรักษ์ และก็ยังหวังจะเอาส่วนแบ่งของกุหลาบล็อตแร

ชยพลมองสำรวจเรือนร่างที่กระตุ้นอารมณ์ของเขาให้โหมกระพือเป็นดวงไฟขนาดมหึมา เมื่อในเวลานี้เขาไม่สามารถหยุดยั้งอะไรได้อีกแล้ว ไม่ว่าสะบันงาจะปรือตามองก่อนจะเบิกดวงตากว้างพร้อมกระถดกายหนีไปจนสุดโซฟา หรือจะกอดกระชับทรวงอกและหนีบหน้าขาตัวเองแน่น เพื่อปกปิดไม่ให้เขาเห็นสิ่งที่สวยงามตามธรรมชาตินั้น เขาก็จะไม่หยุดและจะฉุดคร่าให้เธอยอมเป็นของเขาจนได้ สะบันงามองเรือนร่างสูงใหญ่ที่ลุกขึ้นยืนพร้อมปลดเสื้อผ้าที่เกะกะร่างกายของตัวเองออกจนหมดด้วยความตื่นกลัว เนื้อกายของชยพลว่าแข็งแกร่งและสูงใหญ่น่าเกรงขาม แต่ยังแพ้ ณ จุดนั้น เมื่อกายแกร่งขนาดใหญ่ของเขาคล้ายจะขยับขึ้นลงได้อย่างมีชีวิต และเธอก็กลัวจริงๆ ขออย่าให้เขาเข้ามาใกล้เธอเลย แต่เธอจะห้ามได้อย่างไรในเมื่อชยพลก้าวรวดเดียวก็ประชิดติดตัว “ไม่นะ! อย่า... ได้โปรดเถอะอย่าทำอะไรฉัน... ฉันขอร้องล่ะ” “อย่าฝืนตัวเองเลยสะบันงา คุณต้องการผม ลองดูสักครั้งจะเป็นไรไป ถือว่าคุณจ่ายดอกเบี้ยให้ผม ดอกเบี้ยที่จะทำให้คุณต้องร้องขอให้ผมเก็บแล้วเก็บอีก ปล่อยตัวปล่อยใจตามสบาย ครับ...” กายแกร่งที่แนบ