Masuk“กรี๊ดดดดด...”
“ยัยเรข! หยุดกรี๊ดเดี๋ยวนี้! พี่บอกให้หยุด! หยุด!”
รักษ์ทุบกำปั้นไปที่พวงมาลัยรถเมื่อรุจิเรขเอาแต่กรีดร้องตั้งแต่ขึ้นมาบนรถได้ เขาเองก็เจ็บใจสะบันงาไม่น้อยไปกว่ารุจิเรข แต่ของแบบนี้มันต้องใช้สมองไม่ใช่มากรีดร้องให้ประสาทเสียกันมากกว่าเดิม
“กรี๊ดดดดด... เรขไม่หยุด เรขไม่ยอมนะพี่รักษ์ ยังไงพี่ก็ต้องเอาที่ดินมาให้ได้ เรขไม่ยอมให้มันได้เงินไปขนาดนั้นหรอก เรขไม่ยอม! เรขไม่ยอม!”
“หยุด! ยัยเรข! เราต้องช่วยกันคิดไม่ใช่มัวแต่กรี๊ดแบบนี้ ยัยเรข! ฟังพี่!”
เสียงตวาดก้องของพี่ชายทำให้รุจิเรขต้องพยายามเก็บอารมณ์ ทั้งที่อยากจะบุกเดี่ยวไปตบสะบันงาให้คว่ำ ความอัดอั้นเพราะไม่สามารถระบายออกได้เต็มที่ มันทรมานอย่างที่สุด ยิ่งคิดถึงใบหน้ายิ้มเยาะของสะบันงาเธอยิ่งเดือดมากขึ้น ทุกวิถีทางที่จะทำให้สะบันงายอม เธอก็จะทำ
“ได้! เรขจะช่วยพี่รักษ์คิด แต่พี่รักษ์ก็ต้องทำตามที่เรขบอก”
“ทำอะไรยัยเรข คงไม่ใช่ให้พี่ไปฆ่ามันนะ”
แววตาวาวโรจน์ร้ายกาจของรุจิเรขทำให้รักษ์ต้องถาม
“เชอะ! มัน ทีเมื่อกี้เรียกน้องบีจ๊ะ น้องบีจ๋า ทีนี้ล่ะมันเชียวนะ” รุจิเรขไม่วายจะค่อนขอด
“บอกมาว่าแกจะให้ทำอะไร”
รักษ์เบ้ปากไม่ต่างจากน้องสาว แม้จะคิดเคลมสะบันงาต่อจากพ่อของเขาจริง แต่เขาก็เลือกเงินมากกว่า ผู้หญิงสวยกว่าสาวกว่าสะบันงาหาได้อีกเยอะ หากมีเงิน
“พี่อยากเคลมมันนักไม่ใช่เหรอ ยัยแม่เลี้ยงสาวสวยนั่นอะ”
“นั่นมันเมื่อก่อน ก่อนที่จะเป็นเมียพ่อ”
รักษ์หมายถึงในวันแรกที่เขาได้เจอสะบันงาที่คฤหาสน์รังสีนิมิต เด็กสาวนักศึกษาปี 2 ที่น่ารักน่าเอ็นดู แต่เธอกลับมีแววตาเศร้าอย่างที่เขาบอกไม่ถูก แต่เมื่อรู้ว่าจุดประสงค์ที่เธอกับแม่เข้ามาพบพ่อของเขาเพราะเธอจะมาอยู่ที่คฤหาสน์ในฐานะเมียคนใหม่ของพ่อ ความรู้สึกของเขาก็เปลี่ยนเป็นรังเกียจอย่างที่สุด
เพราะผู้หญิงที่ขายตัวแลกกับเงินไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็น่ารังเกียจทั้งนั้น และมาถึงตอนนี้ที่สะบันงาได้สัดส่วนในทรัพย์สมบัติมากที่สุด เขายิ่งเพิ่มความรังเกียจใบหน้าสวยๆ นั้นมากขึ้น
“พี่อย่ามาฟอร์มดีกว่า เรขรู้ว่าพี่รักษ์อยากจะเคลมมันจะแย่ นังบีมันทั้งสาว สวย และรวยมากด้วย พี่รักษ์อย่าบอกนะว่าจะปล่อยให้มันไปหาผัวใหม่อะ พี่ไม่กลัวว่าผัวมันจะมาชุบมือเปิบเหรอ เชื่อเรข รวบหัวรวบหางมันซะ” ้
รักษ์คิดตามที่รุจิเรขบอก แม้เขาจะรังเกียจที่พ่อดูจะรักและหลงสะบันงามากกว่าทุกเมียที่ผ่านมา แต่ยิ่งนานวันสะบันงาดอกน้อยก็ยิ่งผลิบาน สวย และงดงามมากยิ่งขึ้น มันทำให้เขารู้สึกก้ำกึ่งระหว่างรังเกียจกับพึงพอใจ
แต่ติดที่ว่าสะบันงาเป็นเมียของพ่อ และเขาก็คงจะใช้เมียร่วมกับพ่อไม่ได้อย่างแน่นอน แต่นั่นมันก็ก่อนที่พ่อจะตายและก็ก่อนที่สะบันงาจะกลายเป็นแม่ม่ายที่มีทรัพย์สินพ่วงท้ายมากกว่า 250 ล้าน
สิ่งที่คิดว่าจะไม่ทำเริ่มสั่นคลอน เมื่อสิ่งที่รุจิเรขพูดมานั้นถูกทุกอย่าง เขาจะยอมได้เหรอที่จะมีใครมาร่วมใช้เงินก้อนนี้ เขาต่างหากที่ควรจะได้เงินจากการขายที่ดินผืนนี้
‘ไม่ตกลงค่ะ เพราะคุณลุงยุติธรรมที่สุดแล้ว พวกคุณก็ได้ทรัพย์สินกันไปคนละเป็น 100 ล้าน ฉันได้ 5 ล้าน ซึ่งเป็นไปตามข้อตกลงของฉันกับท่านทุกอย่าง ส่วนที่ดินนี้ก็ไม่เกี่ยวกับพินัยกรรมของคุณลุงด้วย เพราะมันเป็นเงื่อนไขระหว่างฉันกับท่าน ท่านอยากให้ฉันอยู่รับใช้ ฉันก็อยู่ แลกกับที่ดินผืนนี้ ดังนั้นที่ผืนนี้เป็นของฉันตั้งแต่เดิมและก็ยังคงเป็นอยู่ พวกคุณไม่มีสิทธิ์จะมาขอส่วนแบ่งอะไรทั้งนั้น ถ้าฉันอยากขาย หรือถ้าฉันจะขายจริงๆ ฉันหาคนซื้อได้แน่ค่ะ ไม่ต้องแบ่งให้ใครด้วย ได้คนเดียวเต็มๆ’
คำพูดชัดเจนที่สุดที่บอกกับ 2 คนพี่น้องนั่นไปคงจะพอทำให้ทั้งรักษ์และรุจิเรขเลิกยุ่งเกี่ยวกับเธอได้สักพัก แน่ล่ะขึ้นชื่อว่าไฮยีนาคงไม่รามือจากเนื้อก้อนโตอย่างเธอเป็นแน่ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าที่ดินผืนนี้มีราคาแค่ไหน เพราะแม้จะอยู่กรุงเทพฯ แต่ก็มีบรรดานายทุน นายหน้าค้าที่ดิน หรือแม้แต่คนรวยที่อยากได้ที่ดินผืนนี้โทรหาเธออยู่บ่อยๆ และราคาที่เสนอให้นั้นก็มากขึ้นๆ ทุกปี แต่เธอก็ไม่สนใจหรอกนะ เพราะเงินไม่ใช่ปัจจัยสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ ที่ดินผืนนี้ต่างหากที่ช่วยต่อลมหายใจให้กับเธอมาจนถึงบัดนี้
‘บี... เรื่องที่ดินของพ่อ ถ้าบีอยากจะรักษามันเอาไว้ มันก็พอมีทาง’
คำพูดและใบหน้าอมทุกข์ของแม่ในวันนั้นยังคงติดตา เธอไม่โทษแม่ที่เสนอหนทางนั้นให้ เพราะเธอรู้ดีว่าคงไม่มีทางไหนที่เธอและแม่จะหาเงินเป็น 10 ล้านมาไถ่ถอนที่ดินได้ทัน
‘ทางไหนคะแม่ แม่บอกบีมาเลย ไม่ว่าทางไหนบีก็จะทำทั้งนั้น ขอเพียงให้ที่ดินผืนนี้ยังอยู่กับบี สมบัติของพ่อ บีจะต้องรักษาไว้ให้ได้ แม่บอกบีมาสิคะ ทางไหนคะแม่’
ทางเลือกที่แม่มีให้ แม้มันจะเจ็บปวดที่อนาคตทางการศึกษาหรือแม้แต่อนาคตในโลกภายนอกจะมืดมนไปตลอด แต่เธอก็เลือกที่จะทำเพื่อแลกกับสิ่งที่มีค่านี้ เมื่อเธอตัดสินใจเป็นนกน้อยในกรงทองของท่านนายพลวัยเกษียณ เพื่อเป็นเครื่องเชิดหน้าชูตาว่าท่านยังเตะปี๊บได้ดังอยู่เสมอ
“ตกลงค่ะ บีจะแต่งงานกับพี่พล ให้เร็วที่สุด” คำพูดรัวเร็วชะงักค้างเมื่อได้ยินคำตอบของเธอ ดวงตาคมเข้มมองผู้หญิงที่เป็นรักแรกและรักเดียวตลอดมาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เมื่อสิ่งที่เธอตอบกลับมานั้นคือ “บี... นี่ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม โอ๊ย!” ร่างสูงงอตัวด้วยความเจ็บเมื่อต้นแขนถูกหยิกหมับอย่างแรง “คงไม่ได้ฝันแน่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า... พี่ดีใจที่สุดเลยครับ” “บีก็ดีใจค่ะ ที่พี่พลรักบีคนเดียวตลอดมา และคนนี้ก็ดีใจเหมือนกัน” ฝ่ามือลูบไล้บริเวณหน้าท้องก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อชยพลทำหน้าราวกับกำลังถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่ที่สุด เสียงไชโยโห่ร้องเรียกให้คนงานที่กำลังช่วยกันตัดดอกกุหลาบหันมายิ้มกว้างดีใจกับคนทั้งคู่ สะบันงาซบใบหน้ากับแผงอกแกร่งของเขา เธอยินดีแต่งงานกับเขามากที่สุดเพราะหัวใจของเธอเป็นของเขาหมดทั้งดวงแล้วเช่นกัน สิ่งที่เธอรู้สึกนั้นมันก็เกิดก่อนที่เธอจะค้นเจอรูปภาพมากมายในห้องนอนของเขา รูปตั้งแต่สมัยเธอเรียนมหาลัย และก่อนที่เธอจะรู้ตัวว่ามีอีกชีวิตน้อยๆ อยู่ในนี้ ลูกของเธอต้องการพ่อ และเธอก็มั่นใจว่าเขาจะเป็น
ใบหน้าเศร้าสร้อยแต่ยังคงความสวยยืนเหม่อมองสวนกุหลาบกว้างไกล เหล่าคนงานกำลังเร่งมือเก็บดอกตูมที่สมบูรณ์พร้อมสำหรับการบรรจุเพื่อเตรียมส่งขาย ผลผลิตที่ดีเยี่ยมจนสามารถคัดดอกเกรด A มีคุณภาพได้จำนวนมากทำให้ดอกกุหลาบในล็อตแรกๆ นี้มีมูลค่าที่สูงกว่าที่เธอเคยคาดการณ์ไว้ สะบันงายิ้มกับสิ่งที่เห็นเพราะต้องยอมรับว่าหุ้นส่วนที่เธอได้มาด้วยความจำเป็นนั้น สามารถสร้าง ‘สวนอุ่นรัก’ ให้สมบูรณ์ตามราคาคุยของเขาจริงๆ แต่มันคงจะดีกว่านี้ถ้าทุกครั้งที่พบเจอกันนั้น เขาจะไม่ทำให้เธอเจ็บไปจนถึงขั้วหัวใจ ตอนนี้เธอรู้ซึ้งถึงคำว่า ‘ยิ่งใกล้ยิ่งเจ็บ’ แล้ว แต่ความคิดที่อยากจะหลีกหนีกันไปให้ไกลก็คงไม่ใช่ทางที่เธอพร้อมจะเลือกเดิน เพราะจากนี้ไปอีก 10 ปีกระมังเธอถึงจะใช้หนี้ก้อนนั้นได้หมด หรือจริงๆ แล้วเธอควรจะตัดใจขายที่ดินส่วนหนึ่งให้กับเขา เพื่อให้เส้นทางพบเจอเขานั้นจำกัดให้น้อยที่สุด แต่ทางใดกันล่ะที่เธอควรจะเลือกเดิน “บี... บีเดี๋ยวสิ! คุยกับพี่ก่อน” ชยพลตรงเข้ายื้อข้อมือ เมื่อสะบันงาหันกลับเข้าสู่ตัวบ้านในทันทีที่หันมาเห็นหน้าเขา “บีปวดหัวค่
เสียงกรีดร้องที่ดังออกมาจากห้องด้านในทำให้ฝ่าเท้ากระแทกบานประตูจนหลุดออก ชยพลถลาเข้าไปในทันทีไม่รอเจ้าหน้าที่ตำรวจและไม่รอเจ้าของห้องพักมาไขกุญแจให้ และภาพที่เห็นรักษ์คร่อมทับอยู่บนร่างของสะบันงาก็ทำให้เขาคิดอะไรไม่ออกอีกแล้ว พลั่ก! รักษ์ถึงกับผงะเมื่อเห็นพญามัจจุราชเงื้อกำปั้นหนักๆ นับสิบเข้าใส่ใบหน้าของเขาไม่ยั้ง ก่อนฝ่าเท้าของใครก็ไม่รู้อีกหลายคนจะตามไปสบทบจนเขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะปัดป้องตัวเอง ชยพลผละจากร่างที่ฟุบอยู่แทบเท้า รีบถอดเสื้อแจ็กเกตคลุมเรือนร่างสั่นสะอื้นของสะบันงาที่หันหลังซุกหน้าเข้าหาผนังห้องเพื่อปิดบังเรือนร่างท่อนบนที่เกือบเปลือย นิ้วมือเชยใบหน้าหญิงที่รักขึ้นสำรวจ แตะซับหยาดน้ำตาที่ไหลลงเป็นสายด้วยความอ่อนโยน เธอเจ็บ เขาเจ็บยิ่งกว่า ยิ่งเห็นสองแก้มบวมเป่งขึ้นเป็นรอยแดง ริมฝีปากบวมเจ่อเกรอะไปด้วยหยาดเลือด ยิ่งทำให้เขาอยากจะตามไปสมทบเท้าเข้าที่ใบหน้าและร่างกายของรักษ์ที่นอนจมเท้าของเหล่าคนงานอยู่แทบพื้น แต่เขาก็ต้องปล่อยให้เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาควบคุมสถานการณ์เพราะยังไม่อยากเป็นฆาตกรข้
รุจิเรขทำทีหยิบโทรศัพท์ออกมา แต่ฝ่ามือของชยพลที่เข้ามายื้อเอาไว้ก็ทำให้เธอต้องหยุด “ไม่ได้หรอกครับ มันบอกว่าถ้าแจ้งตำรวจ บีจะไม่ปลอดภัย” “โธ่! ยัยบี แล้วนี่โทรบอกคุณสินีนาถหรือยังคะ” “ยังครับผมยังไม่ได้โทรบอกใครทั้งนั้น ผมอยากบอกคุณเรขก่อน” “ทำไมคะ พี่พลมีอะไรหรือเปล่าคะ” รุจิเรขหน้าเสียในสิ่งที่ชยพลบอกถึงสาเหตุว่าทำไมเขาจึงไม่แจ้งตำรวจ ก่อนจะตีโพยตีพายร้องไห้ระงมเพราะไม่เชื่อว่ารักษ์จะเป็นคนพาสะบันงาไปตามที่มีคนงานเห็นเหตุการณ์ ก่อนจะทำทีกดโทรศัพท์หารักษ์แต่ก็ไม่ติด “เรขไม่อยากจะเชื่อเลยค่ะว่าพี่รักษ์จะกล้าทำอะไรแบบนี้ พี่พลคะเรขขอร้อง อย่าเพิ่งแจ้งตำรวจเลยนะคะ เรขจะพยายามติดต่อพี่รักษ์ให้ได้ ให้แน่ใจว่าพี่รักษ์เป็นคนพายัยบีไปจริง เรขจะให้พายัยบีมาส่งค่ะ” “ไม่ว่าจะเป็นคุณรักษ์หรือใคร ผมก็คงไม่กล้าแจ้งตำรวจหรอกครับ เพราะผมกลัวว่ามันจะทำร้ายบีตามที่ขู่ไว้จริงๆ แต่ปัญหาของผมก็คือ เวลาแค่วันเดียวผมคงหาเงินได้ไม่พอ 50 ล้าน อย่างมากสุดตอนนี้ก็ได้แค่ 30 ล้านเท่านั้น ตอนนี้ผมก็คงต้องรอให้มันติดต่อ
"พี่รักษ์! พี่อยู่ไหน!" รุจิเรขกรอกเสียงแหลมตามอารมณ์ใส่โทรศัพท์ เพราะแค้นที่ถูกทิ้งให้ค้างเติ่ง แต่คำตอบของรักษ์ก็กลับทำให้รอยยิ้มเหี้ยมปรากฏขึ้นที่ใบหน้า "ดีมาก จัดการมันให้หนักๆ ล่ะ อย่าให้มันมายุ่งกับพี่พลได้อีก พี่เข้าใจไหม! อย่าให้มันมายุ่งกับพี่พลได้อีก! พี่ไม่ต้องมายุ่งกับเรข! ทำให้มันเสร็จก็พอ ถ้าเรขไม่ได้มันก็ต้องไม่มีสิทธิ์ได้!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของรักษ์ที่คาดเดาได้ว่าชยพลคงไม่ติดบ่วงเสน่ห์ของเธอ ยิ่งทำให้รุจิเรขเดือดดาล ในเวลานี้สะบันงาจะต้องได้รับบทเรียนอย่างสาสมที่บังอาจทำให้ชยพลหลงกลิ่นกระดังงา .. ความพลุ่งพล่านทำให้ชยพลตรงไปหาสะบันงาในทันที แต่กลับพบว่าสะบันงาไม่ได้อยู่ที่บ้าน โดยพงษ์บอกว่าสะบันงารับโทรศัพท์จากใครก็ไม่ทราบก่อนจะผลุนผลันออกไปและยังไม่กลับเข้ามาอีกเลย ชยพลรอคอยสะบันงาด้วยความร้อนรุ่มเพราะเมื่อโทรศัพท์ไปหาเธอก็ไม่รับสายก่อนสายจะตัดไปเหมือนกับว่าคนทางนั้นไม่อยากพูดคุย จากหัวค่ำเป็นดึกดื่นสะบันงาก็ยังไม่กลับมา ชยพล พงษ์ สิทธิ์และคนงานจึงเริ่มออกตามหาไปรอบๆ สวนด้วยความโก
สะบันงาค่อยๆ ก้าวเท้าออกจากห้องพักรับรองของรุจิเรขด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งร่าง เพราะสิ่งที่เห็นนั้นทำให้เลือดในกายของเธอแทบจะเป็นน้ำแข็ง หัวใจแหลกสลายจนไม่มีชิ้นดี ไม่สามารถสั่งการให้เธอรู้สึกอะไรที่มากไปกว่าความเจ็บปวดได้ ทำให้ร่างที่เดินจากมาอย่างเงียบๆ นี้ไม่ต่างจากคนที่ไร้วิญญาณ "พี่พลขา... อืม... อีกนิดสิคะ... อืม... ดีเหลือเกินค่ะ อา..." เสียงครวญครางของรุจิเรขที่เธอได้ยินดังแว่วออกมาจากด้านใน ทำให้เธอต้องมองหาช่องทางที่จะได้เห็น และประตูที่เปิดแย้มไว้อย่างจงใจก็ทำให้เห็น ทั้งภาพที่ชัดแจ้งและเสียงที่ชัดเจนจนเธอไม่สามารถบอกตัวเองได้ว่า นั่นมันคือความเข้าใจผิดหรือเขาถูกกลั่นแกล้ง เพราะที่เห็นนั้นคือชยพลกำลังคร่อมทับร่างของรุจิเรขเอาไว้ โดยที่ริมฝีปากนั้นกำลังซุกไซ้เต้าอวบๆ ของรุจิเรขอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งที่เขาเพิ่งจะผละจากเธอแค่ไม่กี่ชั่วโมง สิ่งที่ชยพลทำมันหมายความว่ายังไง แม้เธอจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าสิ่งที่เขาทำกับเธอนั้นไม่ได้มีเพียงเซ็กซ์ตามที่เขาพูด และเซ็กซ์สำหรับเขามันคือการร่วมรัก ไม่ใช่การปลดเปลื้องความต้อง
อิฐเป็นคนหนุ่มคิดไกล เป็นที่รักของคนงานทุกคน อิฐวางแผนสร้างรีสอร์ตในสวนกุหลาบ เพื่อให้นักท่องเที่ยวได้มาพักผ่อนและชื่นชมดอกกุหลาบหลากหลายสายพันธุ์แต่โชคชะตาอาจปรานีไม่ให้เขาต้องทนทุกข์ดิ้นรนอยู่บนโลกใบนี้อยู่นาน อิฐจึงด่วนจากไปด้วยอุบัติเหตุหลังจากทำเรื่องเอาที่ดินผืนนี้เข้าธนาคาร เพื่อนำเงินก้อนม
“ได้ยินค่ะแม่ เสียงแม่ดังไปแปดกิโลแบบนี้ ถ้าบีไม่ได้ยินก็หูหนวกแล้วล่ะค่ะ”สะบันงาตอบ ขณะดวงตาสวยหวานยังคงมองสำรวจดูสวนที่เป็นกรรมสิทธิ์ของเธออย่างชอบธรรม สองเท้าก้าวเดินไปตามทางที่ลุงพงษ์เอารถมาไถหญ้าออกไว้รอเธอมา ตั้งแต่เธอโทร.มาบอกข่าวดีให้ทราบเมื่อสัปดาห์ก่อนมือบอบบางแตะสำรวจต้นไม้ใบหญ้าข้างทา
‘สะบันงา อิสระพงษ์’ นั่นแหละคือชื่อของฉันคุณคงคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงที่หน้าตาออกจะโบราณและค่อนข้างจะเรียบร้อยไว้ตัวใช่ไหมล่ะ...นั่นคุณคิดผิด เพราะถ้าคุณรู้ความหมายของคำว่า ‘สะบันงา’ คุณจะมองฉันอีกแบบหนึ่ง ‘สะบันงา’ แปลว่า ‘ดอกกระดังงา’ นั่นไง... ฉันคิดถูก แค่คุณรู้ความหมาย
สะบันงามองรอบๆ บริเวณบ้านอิฐที่ถูกทาสีใหม่และจัดสภาพโดยรอบให้เป็นสวนหย่อมเหมาะแก่การนั่งเล่นได้อย่างสวยงาม โดยเฉพาะบริเวณไหนที่มีต้นไม้ให้ร่มเงา สะบันงาก็จะจัดให้มีชุดโต๊ะไม้ไว้สำหรับรองรับลูกค้าหรือนักท่องเที่ยวที่อาจเข้ามาเยี่ยมชมสวนกุหลาบได้ในอนาคต รวมทั้งโครงการเดิมของพ่







