All Chapters of กระดังงาขัดดอก: Chapter 51 - Chapter 60

ความสัมพันธ์ระหว่างชยพลและสะบันงาเจริญงอกงามไม่ต่างจากดอกกุหลาบที่เจริญเติบโต จากดอกตูมจนกลายเป็นดอกสมบูรณ์เตรียมพร้อมสำหรับการเบ่งบาน และก็พร้อมสำหรับเป็นผลผลิตครั้งแรกของ ‘สวนอุ่นรัก’ ท่ามกลางความยินดีของคนงาน โดยเฉพาะความหวานของชยพลที่มักจะตัดกุหลาบแต่ละสี ในจำนวนดอกที่แตกต่างกัน ห่อด้วยใบตองไปส่งให้กับสะบันงาในทุกวัน ยิ่งทำให้สะบันงาเขินอายกับสายตาของคนงานมากยิ่งขึ้น แต่ก็ยอมรับกุหลาบและความหมายแฝงนั้นไว้แต่โดยดี เพราะเธอรู้ว่าหากวันไหนเธอทำท่าเขินอายและไม่กล้ารับ คืนนั้นตลอดทั้งคืนเธอจะถูกเขาทำโทษตามจำนวนดอกกุหลาบที่เธอปฏิเสธ และเธอก็ทั้งเข็ดทั้งโกรธเขาที่ไม่บอกกฎกติกาให้เธอรู้ตั้งแต่ครั้งแรก ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่มีวันปฏิเสธกุหลาบทั้ง 9 ดอกนั้นอย่างแน่นอน และหุ้นส่วน ‘สุดหล่อ’ ที่เธอแอบเรียกเขาว่า ‘สุดหื่น’ ก็ขยันเพิ่มเติมดอกกุหลาบให้กับเธอในทุกวัน เพราะอยากให้เธอรู้ความหมายของจำนวนดอกกุหลาบเหล่านั้น แล้วเธอจะกล้าปฏิเสธเหรอ เพราะแค่ 9 ดอก เธอก็ตื่นเอาจนเย็น ถ้าเป็น 11 ดอก, 12 ดอก, 15 ดอก หรือ มากกว่า 20 ดอก เธอคงต้องโร่ไปหาหมอแน่ด้วยเหตุผลน่าอาย

โครม! “พี่รักษ์! จะบ้าหรือไง เดี๋ยวข้าวของเสียหาย พี่พลก็ว่าเอาหรอก” รุจิเรขเสียงเขียวเมื่อรักษ์กระแทกฝ่าเท้าใส่ชุดเก้าอี้รับแขกของ ‘ปริ๊นเซสรีสอร์ต’ จนกระเด็นไปคนละทิศละทาง “ก็ลองให้มันมาว่าสิ เพราะแกแหละยัยเรข ไหนว่ามันหลงแกไง แล้วนี่มันอะไร! มันพายัยบีหายไปไหนก็ไม่รู้ ป่านนี้ไม่ไต่สวรรค์กันไปเป็นสิบๆ รอบแล้วเรอะ” รักษ์ทุบกำปั้นเข้าใส่ข้างฝา คำรามเสียงต่ำด้วยความแค้น เมื่อเขาไม่สามารถติดต่อสะบันงาได้เลย ตั้งแต่วันที่ไปพบสินีนาถ ทั้งสินีนาถก็ยังบ่ายเบี่ยงไม่ยอมพูดเรื่องที่ดินรวมทั้งไม่สนใจรับฟังเรื่องฉาวโฉ่ของสะบันงาอีก โดยให้เหตุผลว่าสะบันงาโตแล้ว สิ่งที่สะบันงาตัดสินใจทำขอเพียงไม่ทำให้เธอและสามีใหม่เดือดร้อนก็พอแล้ว ส่วนสะบันงาจะขายที่ดินผืนนั้นหรือไม่ เธอก็จะไม่บังคับลูกอีก และเมื่อไม่สามารถติดต่อสะบันงาได้เพราะสะบันงาไม่ยอมรับโทรศัพท์จากเขา รักษ์จึงบุกมาที่สวนอุ่นรัก และก็พบว่าสะบันงาไม่อยู่ไปทำธุระกับชยพล อีก 2-3 ถึงจะกลับ แม้เขาจะบอกว่ามีธุระด่วนมากแค่ไหน คนงานของสะบันงาก็เหมือนจะรู้ดีและกันไม่ให้เขาได้พบ แ

สะบันงาค่อยๆ ก้าวเท้าออกจากห้องพักรับรองของรุจิเรขด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งร่าง เพราะสิ่งที่เห็นนั้นทำให้เลือดในกายของเธอแทบจะเป็นน้ำแข็ง หัวใจแหลกสลายจนไม่มีชิ้นดี ไม่สามารถสั่งการให้เธอรู้สึกอะไรที่มากไปกว่าความเจ็บปวดได้ ทำให้ร่างที่เดินจากมาอย่างเงียบๆ นี้ไม่ต่างจากคนที่ไร้วิญญาณ "พี่พลขา... อืม... อีกนิดสิคะ... อืม... ดีเหลือเกินค่ะ อา..." เสียงครวญครางของรุจิเรขที่เธอได้ยินดังแว่วออกมาจากด้านใน ทำให้เธอต้องมองหาช่องทางที่จะได้เห็น และประตูที่เปิดแย้มไว้อย่างจงใจก็ทำให้เห็น ทั้งภาพที่ชัดแจ้งและเสียงที่ชัดเจนจนเธอไม่สามารถบอกตัวเองได้ว่า นั่นมันคือความเข้าใจผิดหรือเขาถูกกลั่นแกล้ง เพราะที่เห็นนั้นคือชยพลกำลังคร่อมทับร่างของรุจิเรขเอาไว้ โดยที่ริมฝีปากนั้นกำลังซุกไซ้เต้าอวบๆ ของรุจิเรขอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งที่เขาเพิ่งจะผละจากเธอแค่ไม่กี่ชั่วโมง สิ่งที่ชยพลทำมันหมายความว่ายังไง แม้เธอจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าสิ่งที่เขาทำกับเธอนั้นไม่ได้มีเพียงเซ็กซ์ตามที่เขาพูด และเซ็กซ์สำหรับเขามันคือการร่วมรัก ไม่ใช่การปลดเปลื้องความต้อง

รุจิเรขทำทีหยิบโทรศัพท์ออกมา แต่ฝ่ามือของชยพลที่เข้ามายื้อเอาไว้ก็ทำให้เธอต้องหยุด “ไม่ได้หรอกครับ มันบอกว่าถ้าแจ้งตำรวจ บีจะไม่ปลอดภัย” “โธ่! ยัยบี แล้วนี่โทรบอกคุณสินีนาถหรือยังคะ” “ยังครับผมยังไม่ได้โทรบอกใครทั้งนั้น ผมอยากบอกคุณเรขก่อน” “ทำไมคะ พี่พลมีอะไรหรือเปล่าคะ” รุจิเรขหน้าเสียในสิ่งที่ชยพลบอกถึงสาเหตุว่าทำไมเขาจึงไม่แจ้งตำรวจ ก่อนจะตีโพยตีพายร้องไห้ระงมเพราะไม่เชื่อว่ารักษ์จะเป็นคนพาสะบันงาไปตามที่มีคนงานเห็นเหตุการณ์ ก่อนจะทำทีกดโทรศัพท์หารักษ์แต่ก็ไม่ติด “เรขไม่อยากจะเชื่อเลยค่ะว่าพี่รักษ์จะกล้าทำอะไรแบบนี้ พี่พลคะเรขขอร้อง อย่าเพิ่งแจ้งตำรวจเลยนะคะ เรขจะพยายามติดต่อพี่รักษ์ให้ได้ ให้แน่ใจว่าพี่รักษ์เป็นคนพายัยบีไปจริง เรขจะให้พายัยบีมาส่งค่ะ” “ไม่ว่าจะเป็นคุณรักษ์หรือใคร ผมก็คงไม่กล้าแจ้งตำรวจหรอกครับ เพราะผมกลัวว่ามันจะทำร้ายบีตามที่ขู่ไว้จริงๆ แต่ปัญหาของผมก็คือ เวลาแค่วันเดียวผมคงหาเงินได้ไม่พอ 50 ล้าน อย่างมากสุดตอนนี้ก็ได้แค่ 30 ล้านเท่านั้น ตอนนี้ผมก็คงต้องรอให้มันติดต่อ

ใบหน้าเศร้าสร้อยแต่ยังคงความสวยยืนเหม่อมองสวนกุหลาบกว้างไกล เหล่าคนงานกำลังเร่งมือเก็บดอกตูมที่สมบูรณ์พร้อมสำหรับการบรรจุเพื่อเตรียมส่งขาย ผลผลิตที่ดีเยี่ยมจนสามารถคัดดอกเกรด A มีคุณภาพได้จำนวนมากทำให้ดอกกุหลาบในล็อตแรกๆ นี้มีมูลค่าที่สูงกว่าที่เธอเคยคาดการณ์ไว้ สะบันงายิ้มกับสิ่งที่เห็นเพราะต้องยอมรับว่าหุ้นส่วนที่เธอได้มาด้วยความจำเป็นนั้น สามารถสร้าง ‘สวนอุ่นรัก’ ให้สมบูรณ์ตามราคาคุยของเขาจริงๆ แต่มันคงจะดีกว่านี้ถ้าทุกครั้งที่พบเจอกันนั้น เขาจะไม่ทำให้เธอเจ็บไปจนถึงขั้วหัวใจ ตอนนี้เธอรู้ซึ้งถึงคำว่า ‘ยิ่งใกล้ยิ่งเจ็บ’ แล้ว แต่ความคิดที่อยากจะหลีกหนีกันไปให้ไกลก็คงไม่ใช่ทางที่เธอพร้อมจะเลือกเดิน เพราะจากนี้ไปอีก 10 ปีกระมังเธอถึงจะใช้หนี้ก้อนนั้นได้หมด หรือจริงๆ แล้วเธอควรจะตัดใจขายที่ดินส่วนหนึ่งให้กับเขา เพื่อให้เส้นทางพบเจอเขานั้นจำกัดให้น้อยที่สุด แต่ทางใดกันล่ะที่เธอควรจะเลือกเดิน “บี... บีเดี๋ยวสิ! คุยกับพี่ก่อน” ชยพลตรงเข้ายื้อข้อมือ เมื่อสะบันงาหันกลับเข้าสู่ตัวบ้านในทันทีที่หันมาเห็นหน้าเขา “บีปวดหัวค่