All Chapters of กระดังงาขัดดอก: Chapter 21 - Chapter 30

ชยพลถึงกับตะคอกถาม เพราะยิ่งเธอดิ้นรนเขาก็ยิ่งจะสติแตกมากขึ้น เพราะอะไรน่ะเหรอก็เพราะความหอมที่กรุ่นกลิ่นออกมาจากเนื้อตัวของเธอยังไงล่ะ "กลิ่นดอกกระดังงา" มันช่างหอมหวนจนเขาจะทนไม่ได้อยู่แล้ว สะบันงากำลังทำให้เขาหมดความอดทน "บ้า! ปล่อยฉันนะ ก็คุณอยากได้สวนของฉันนี่ และคนร้ายน่ะมันก็ต้องมาตามงานไม่ใช่เหรอ ทำเป็นมาช่วยแก้ปัญหา สร้างภาพสิไม่ว่า คนหนึ่งทำ คนหนึ่งแก้ แทคทีมกันดีนี่ คู่สร้างคู่สมจริงๆ" "คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ ผมไม่เห็นเข้าใจ ใครทำ ใครแก้ ใครแทคทีมใคร ช่วยพูดให้มันเคลียๆ หน่อยได้ไหม" "รู้อยู่แก่ใจ" สะบันงาสะบัดหน้าไปอีกทาง เพราะแรงกระชากของเขาทำให้เธอยิ่งใกล้ "นี่! สะบันงา ผมว่าแทนที่คุณจะมาพูดเล่นลิ้นอยู่แบบนี้ เราเก็บลิ้นไว้ทำประโยชน์อย่างอื่นดีไหม" ใบหน้าสวยที่อยู่ใกล้แค่คืบ กับคำพูดเล่นลิ้นของเธอมันทำให้เขาอยากจะเล่นลิ้นกับเธอซะเดี๋ยวนี้ แต่มันติดที่ว่านี่มันกลางทางเข้าสวนของเขา "คุณ! คุณนี่มันบ้าจริงๆ หยาบคายที่สุด" สะบันงาสะท้านไปกับคำพูดหยาบคายของเขา นี่เธอกำลังเผชิญหน้ากับอะไรกัน ผู้ช

"อื้อ... ไม่นะ... ไม่... อย่า..." สะบันงาผวาเฮือกเมื่อทรวงอกอวบอิ่มของเธอกำลังสัมผัสกับความหยาบใหญ่โดยไม่มีสิ่งใดขวางกั้น ผู้ชายคนนี้กำลังแตะต้องเนื้อตัวของเธอท่ามกลางสายลมและแสงแดดยามเย็น ท่ามกลางแปลงกุหลาบโดยไม่มีความละอายแก่ใจใดๆ ทั้งสิ้น และเธอก็ต้องไม่เป็นผู้หญิงสิ้นคิดที่ปล่อยตัวปล่อยใจตามความช่ำชองของเขา "ไม่... อื้อ..." ความคิดต่อต้านสวนทางกับร่างกายที่สมยอม ดวงตาสวยหวานหลับพริ้มไร้เรี่ยวแรงเพราะเขากำลังร่ายมนตร์ให้เธอมึนงงสับสน แต่แล้วดวงตาก็ต้องเบิกกว้างในทันทีที่รับรู้ได้ถึงความอุ่นชื้นเข้าครอบครองยอดเกสรข้างหนึ่ง สติสัมปชัญญะที่ขาดผึงตื่นตัวเต็มที่ก่อนจะแทบสิ้นสติลงไปอีกครั้งเมื่อความอุ่นชื้นนั้นตวัดขึ้นลงหยอกเย้าเคล้าคลอไปมา "อ้าย... ไม่นะ... อืม... ไม่... ปล่อย... ไม่... อื้อ..." รสชาติหวานซ่านลิ้นที่กำลังลิ้มรสอยู่นี้ทำให้ชยพลเกิดความประหลาดใจชั่วครู่ เมื่อสะบันงาพยายามดิ้นรนพาตัวเองให้หลุดพ้นพร้อมกับสะท้านในทุกครั้งที่เขาสัมผัส เธอสั่นไหว เธอตื่นตัว เธอหวาดผวา และเธอกำลังทำเ

“กรุณาออกไปก่อนเถอะค่ะ ถ้าใครมาเห็นเข้ามันจะไม่ดี” “อ๋อเหรอ... แล้วไอ้ที่เธอไปพลอดรักกับไอ้ชยพลกลางแปลงดอกไม้นั่นล่ะ ทำไมไม่กลัวคนเห็น หรืออย่างน้อยคนไม่เห็นแต่ก็น่าจะอายผีสางเทวดาบ้าง ชอบใช่ไหมนุ่งลมห่มฟ้า ชอบแบบกินกันกลางดินกลางทรายก็ไม่บอก” รักษ์สาดคำพูดใส่ไม่ไว้หน้า ยิ่งเห็นสีหน้าตื่นตะลึงพร้อมส่ายไปมาของสะบันงาเขายิ่งหัวเสีย ไม่คิดว่าแม่เลี้ยงสาวสวยจะร้อนได้ที่ขนาดนี้ “คุณ... คุณพูดบ้าอะไรคุณรักษ์ ฉันไม่ได้ทำอะไรอย่างนั้น” สะบันงาปฏิเสธทั้งที่ไม่แน่ใจว่ารักษ์จะเห็นอะไรมากน้อยแค่ไหน แต่ความจริงที่สุดก็คือ เธอรอดพ้นเหตุการณ์นั้นมาได้ แม้จะหวุดหวิดก็ตาม “พูดบ้างั้นเหรอ อยากดูคลิปไหมล่ะ” รักษ์ชูโทรศัพท์มือถือขึ้นและก็ได้เห็นสะบันงาที่ชะงักไปพูดไม่ออก ดวงตาสวยหวานหลุบมองไปอีกทางไม่กล้าสู้ประสานสายตา “เป็นไง พูดไม่ออกล่ะสิ เธอนี่มันไวไฟจริงๆ นะ หรือนี่มันเป็นวิธีที่จะจูงจมูกไอ้ชยพลไว้ใช้งาน” สะบันงาพยายามระงับอารมณ์อย่างมากที่สุดที่จะไม่แสดงกิริยาอะไรออกไป สิ่งที่เธอต้องทำก็คือ ทำอย่างไรก็ได

ดวงตายาวรีคมวาบกวาดมองเรือนร่างของสะบันงาจนเธอต้องกอดอกพร้อมหนีบต้นขาของตัวเองแน่น แม้จะอยู่ในเสื้อผ้ารัดกุมแต่รักษ์ก็ไม่วายจะทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกเปลื้องผ้า ข้อเสนอที่รักษ์และรุจิเรขให้ไว้ก่อนที่จะกลับไปด้วยอารมณ์แปรปรวนทั้งพี่ทั้งน้องก็คือ ทั้งสองต้องการเงินคนละ 20 ล้านแลกกับการไม่มาวอแวกับสะบันงาอีก ซึ่งถ้าสะบันงาไม่ให้ รักษ์ก็จะเอาคลิปที่ถ่ายได้เมื่อครู่กับภาพการร่วมรักของสะบันงากับผู้ชายนับสิบคนที่รักษ์สามารถบันดาลขึ้นมาได้ด้วยเม็ดเงิน เอาไปฟ้องร้องว่ามสะบันงาหลอกลวงพ่อของเขาให้ยกที่ดินแปลงนี้ให้ และจะเอาเรื่องที่สะบันงาคบชู้จนทำให้พ่อเขาตรอมใจตาย ไปเปิดโปงเพื่อทำให้เส้นทางการเมืองของสามีใหม่สินีนาถต้องล้มพับด้วยความอับอายที่ลูกเลี้ยงสาวสวยมั่วไม่เลือก “คิดดูนะบี เธออาจไม่เหลืออะไรเลยก็ได้ สักอย่างเดียว” สิ่งที่สะบันงาหวาดกลัวกลับไม่ใช่คำขู่ในเรื่องพวกนั้นเพราะรู้ว่าสิ่งที่ถูกปรักปรำจะต้องพิสูจน์ได้ แต่เพราะเธอรู้ว่าสิ่งที่รักษ์ต้องการในเวลานี้ไม่ใช่แค่เงินอีกแล้ว เพราะสายตาโลมเลียที่กวาดไล้ไปมาทั่วเรือนร่างของเธอ

‘ไปสิวะ หรือจริงๆ แล้วมึงไม่กล้า’ ‘เออๆ ไปแล้วๆ’ เสียงเยาะเย้ยของเพื่อนทำให้ชยพลตอบก่อนจะก้มมองกุหลาบในมืออีกครั้งเพื่อเรียกกำลังให้ตัวเอง ก่อนที่จะพบว่าสาวน้อยน่ารักนั้นกำลังถูกรุมล้อมด้วยหนุ่มๆ ต่างคณะที่เข้าไปทยอยมอบช่อดอกไม้ให้ และเธอก็แย้มยิ้มรับทุกช่อ ดวงตาคมเข้มได้แต่มองสาวน้อยน่ารักด้วยความเสียดายบวกความเจ็บใจในความไม่กล้าของตัวเองเท่านั้น สรุปก็คือ ดอกกุหลาบช่อนั้นถูกส่งต่อให้เพื่อนไปมอบให้สาว เพราะชยพลไม่พร้อมที่จะไปเผชิญหน้ากับเธอ ทำให้เขาถูกเพื่อนๆ ในกลุ่มค่อนแคะตลอดที่ได้แต่เฝ้าแอบมองแอบตามโดยไม่ให้เธอรู้ตัวเท่านั้น แต่ก็มีบ้างบางครั้งที่เธอเหมือนจะรู้ตัวว่าถูกติดตาม แต่เขาก็หลบเลี่ยงได้ทุกครั้ง จนกระทั่ง... ‘ทำใจเถอะว่ะพล ผู้หญิงสมัยนี้ซื้อได้ด้วยกระเป๋าหลุยส์ว่ะ ถ้ามึงลงทุนตั้งแต่แรกก็ได้กินไปแล้ว’ คำปลอบใจของเพื่อนไม่ได้ช่วยทำให้เขารู้สึกดีมากขึ้นเมื่อสาวน้อยน่ารักคนนั้นลาออกจากมหาวิทยาลัยกลางคันด้วยเหตุผลคือเธอไปแต่งงานกับมหาเศรษฐีวัยดึก และไม่ว่าจะกี่ปีที่ผ่านไป เมื่อได้มีโอกาสพบหน้าเพื่อนๆ ก็ไม่มีครั้งไหนเล