All Chapters of กระดังงาขัดดอก: Chapter 41 - Chapter 50

“ไม่นะ! ไม่! ไม่! กรี๊ดดดดด...” สะบันงากรีดร้องดิ้นรนด้วยความเจ็บปวดเพื่อให้หลุดพ้น เมื่อชยพลพาตัวตนของเขาสอดแทรกเข้ามา “สะบันงา... นี่มันอะไรกัน คุณ!” ความคับแน่นพร้อมแรงบีบกระชับต่อต้านจากธรรมชาติทำให้ชยพลชะงักร่างแต่ตัวตนที่เข้าไปเกือบครึ่งก็ทำให้เขาต้องเดินหน้าต่อ เพราะหากถอยกลับก็อย่าหวังว่าจะได้เข้ามาอีกครั้ง แต่เขาต้องทำให้เธอผ่อนคลาย “ใจเย็นๆ นะครับ มองผม สะบันงามองผม” ดวงตาสวยหวานที่ฉ่ำชื้นไปด้วยหยาดน้ำตามองใบหน้าของเขาด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ทั้งอ่อนหวาน ทั้งเจ็บปวด และทั้งซ่านไปทุกอณูเนื้อ “ผมจะทำให้คุณมีความสุขนะครับ” น้ำเสียงอ่อนโยนของชยพลทำให้เธอพยักหน้ายอมรับอย่างว่าง่าย แม้ความเจ็บปวดที่สอดแทรกจะทำให้ร่างกายเจ็บร้าวตั้งแต่กึ่งกลางดอกไม้ไปจนจดปลายเท้า แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่านั่นไม่ได้แทรกซึมไปด้วยความซ่านเสียวจนเธอต้องห่อริมฝีปากด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่อาจเรียกได้ว่า ‘ความสุข’ ริมฝีปากอบอุ่นเฝ้าจุมพิตบอกเล่าความอ่อนหวานให้กับเธอก่อนจะค่อยๆ ไล่ระดับหายอดอกสี

ทำไมสิ่งที่ใครๆ พูดกันถึงได้กลายเป็นว่า เธอไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อนเลย มีเขาเป็นคนแรกที่ได้ครอบครองดอกไม้ที่แสนจะบริสุทธิ์ผุดผ่องดอกนี้ ดอกไม้ที่เขาเฝ้ามอง เฝ้าติดตามและปรารถนาว่าสักวันหนึ่งจะได้สารภาพความรักที่มี และเมื่อเธอจากไปเขาก็ไม่เคยคาดฝันเลยว่าสิ่งที่ได้กลับคืนมาอีกครั้งจะเป็นของที่ล้ำค่าเกินกว่าที่เคยได้รับจากผู้หญิงคนไหน “เจ็บมากไหมครับ” “อุ๊ย!” สะบันงาสะดุ้งเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวแตะต้องที่กลีบดอกไม้งามของเธอราวกับจะสำรวจตรวจตราความชำรุดเสียหาย ร่างกายแข็งขืนพยายามหลีกหนีฝ่ามือที่พยายามจะแตะต้องตรงนั้นให้ได้ “อย่านะ! อย่าจับ...” เสียงร้องอย่างตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสั่นไหวตามที่หัวใจกำลังรู้สึก “ทำไมล่ะครับ พี่อยากรู้ว่าน้องบีเจ็บมากไหม พี่ขอโทษที่ทำให้เจ็บ” ชยพลบอกน้ำเสียงอ่อนโยน ในยามนี้เขาไม่หลงเหลือความร้ายกาจใดๆ อีกแล้ว เขารู้แต่เพียงว่าสะบันงาเป็นสิ่งที่เขาต้องทะนุถนอมไว้ให้ดีที่สุด และน้องบีในวันนี้ก็ไม่ต่างจากน้องบีสาวน้อยที่เขาเคยหลงรักเมื่อ 5 ปีก่อนเลยสักนิดเดียว

“คุณชยพลส่งฉันแค่นี้ก็พอค่ะ คุณกลับไปก่อนเถอะ ถ้าฉันมีอะไรสงสัยจะไปรบกวนใหม่นะคะ” สะบันงาหันมาบอกเขาเป็นการเป็นงาน ความหมายที่สื่อผ่านสายตานั้นคือขอร้องให้เขากลับไป ซึ่งเขาก็พร้อมจะทำตามเพราะไม่อยากก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเธอตามที่ได้ตกลงกันไว้ ถ้าไม่ได้ยินคำพูดบาดหูจากหญิงสูงวัยเสียก่อน “แกมันทำตัวต่ำอย่างที่เขาว่าไว้จริงๆ นะยัยบี” “แม่!!” “ดูสารรูปของแกสิ ติดต่องานตั้งแต่เมื่อวานบ่ายจนถึง 10 โมงเช้าวันนี้ ติดต่อกันซะ...” สายตาของสินีนาถสื่อความหมายได้ดีที่สุด เพราะสารรูปที่เธอต้องทนมองนั้นคือ สภาพของสะบันงาที่ผมยุ่งเหยิง เสื้อผ้ายับย่น หน้าตาอิดโรย โดยเฉพาะริมฝีปากบวมเจ่อเหมือนถูกจูบมาทั้งคืนนั้นมันฟ้องยิ่งกว่าคำพูดของรักษ์และรุจิเรขที่ไปหาเธอที่บ้านเมื่อคืน พร้อมกับสาธยายความเหลวแหลกเปลี่ยนผู้ชายเป็นว่าเล่นของลูกสาว โดยเฉพาะที่สะบันงาหายไปกับหุ้นส่วนหนุ่มตั้งแต่ช่วงบ่ายจนค่ำก็ยังไม่กลับมา ‘หวังว่าคุณสินีนาถคงจะอบรมลูกสาวได้นะคะ แค่พาชู้ เอ่อ... แค่พาผู้ชายคนอื่นเข้าบ้านจนคุณพ่อฉันต้องตรอมใจตายก็มากพ

สิ่งที่ได้ยินจากด้านในทำให้ชยพลถึงกับยืนอึ้งไปกับความรู้ใหม่ สิ่งที่เขาหลงเข้าใจผิดถูกเฉลยจนกระจ่าง มีคนไม่หวังดีเอาเรื่องสะบันงากับผู้ชายที่แวะเวียนมาขายขนมจีบ รวมทั้งตัวเขาเองด้วยไปบอกกล่าวแม่ของเธอ ทำให้แม่ของเธอต้องการพาสะบันงากลับไปกรุงเทพฯ แต่สะบันงารักที่ผืนนี้เกินกว่าจะทิ้งไปหรือตัดใจขายไปได้ ซึ่งทั้งหมดนั้นมันไม่สำคัญกับเขาเท่าเรื่องที่สะบันงายอมเป็นภรรยาน้อยของท่านนายพลรังสรรค์ ด้วยเหตุผลก็เพราะว่าท่านไร้สมรรถภาพ เขาจึงได้ความบริสุทธิ์นั้นมาครอบครอง เขาเป็นคนที่ได้ครอบครองดอกไม้แสนสวยที่ไม่เพียงงดงามแค่รูปกาย หากแต่ว่าสะบันงางดงามไปถึงหัวใจ หลังจากผู้เป็นแม่กลับไป สะบันงาก็ออกมาเดินตรวจตรากุหลาบในแต่ละแปลง และอาจเป็นเพราะเธอไม่อยากให้ใครได้เห็นภาพความอ่อนแอที่รังแต่จะตอกย้ำให้ตัวตนของเธอหลุดออกมาจากกรอบที่ขังตัวเองเอาไว้ จากเด็กสาวที่อ่อนเยาว์ต่อโลกและโชคชะตา มีพ่อเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในโลก ต้องเปลี่ยนตัวเองเป็นหญิงสาวที่กล้าคิดกล้าทำอะไรใหม่ๆ เพื่อจุดมุ่งหมายในชีวิต ที่ไม่มีทางเลือกให้เธอเดินมากนัก เธอเชื่อว่าทางที่เ

สะบันงาสั่นสะท้านเพราะในกระจกนั้นเธอกำลังเห็นผู้หญิงที่มีความปรารถนาอย่างเปี่ยมล้น และเป็นเขาที่ปลุกความรู้สึกที่ซ่อนลึกของเธอให้ตื่นขึ้นมา “คุณคิดยังไงกันแน่ หรือคุณคิดว่าฉันเป็นแค่ของเล่นฆ่าเวลา พี่พล... บีจะเชื่อพี่ได้จริงเหรอ” ใบหน้าสวยหวานส่ายไปมาไม่อยากจะยอมรับคำตอบของหัวใจที่เลือกจะเข้าข้างเขา ชยพลกำลังทำให้เธอเสียการควบคุมตัวเอง เพราะเธอไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่าในยามที่อยู่คนเดียวอย่างนี้ ภาพของเขาเข้ามารบกวนจิตใจของเธอเหลือเกิน จนเธอรู้สึกหวาดหวั่น กลัวเหลือเกินว่าต่อแต่นี้ไปทั้งร่างกายและหัวใจของเธอจะโหยหาแต่เขา จะเรียกร้องหาแต่สัมผัสร้อนๆ จากเขาจนไม่ต่างจากยาเสพติดที่ขาดไม่ได้ “อา... นี่เรากำลังเป็นอะไรไป คุณทำอะไรกับฉัน” สะบันงาพยายามขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านที่ทำให้เธอเห็นเหตุการณ์ระหว่างเธอกับเขาภายใต้ห้องอาบน้ำในบ้านดินหลังนั้น ไม่ว่าจะลืมตาหรือหลับตา เธอก็เห็นแต่ภาพแนบชิดของเขากับเธอ มือบอบบางเอื้อมเปิดฝักบัวอาบน้ำในตำแหน่งที่แรงสุด หวังให้สายน้ำช่วยขับไล่ความคิดนอกลู่และน่าละอายให้หายไป แต่สายน้ำที่แล่