Lahat ng Kabanata ng พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Kabanata 1081 - Kabanata 1090

ทุกอย่างเป็นไปตามที่เฉียวเนี่ยนกล่าวไว้ภายใต้การบัญชาการของฉู่จืออี้ กองทัพแคว้นถังถูกกองทัพแคว้นจิ้งล้อมโจมตีทั้งหน้าและหลังจนพ่ายยับทั้งกองทัพอวี๋วั่นซูกดดันรองแม่ทัพตู้ขึ้นไปบนกำแพงเมือง บังคับให้รองแม่ทัพตู้เห็นกับตาว่าทหารแคว้นถังนายสุดท้ายถูกฟันล้มลงตายไปแล้ว จากนั้นจึงใช้มีดสั้นที่รองแม่ทัพตู้เคยใช้ขู่เขา กรีดคอรองแม่ทัพตู้ในคราเดียวร่างของรองแม่ทัพตู้ค่อยๆ ร่วงลงสู่พื้นสายตาของอวี๋วั่นซูก็ทอดมองไปยังภาพแห่งชัยชนะนอกเมืองนั้นเหล่าทหารต่างตื่นเต้นยินดีกันถ้วนหน้า ศึกครั้งนี้เกรงว่าจะเป็นชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกเขานี่คือสิ่งที่ฉู่จืออี้มอบให้แก่พวกเขาและยังทำให้อวี๋วั่นซูเข้าใจได้ว่า ตำนานในอดีตนั้นแข็งแกร่งเพียงใด"เมื่อครู่คุณหนูเฉียวกล่าวว่าท่านแม่ทัพยังไม่ตาย"อวี๋วั่นซูพลันเอ่ยขึ้นเฉียวเนี่ยนยืนอยู่ข้างกายอวี๋วั่นซู เพียงตอบรับเบาๆ ว่า "อืม" หนึ่งคำ "แต่เขาไปที่ใด ไปทำสิ่งใด ข้าบอกท่านไม่ได้"แท้จริงแล้ว เรื่องที่เซียวเหิงยังมีชีวิตอยู่นั้น นางก็ไม่ควรบอกอวี๋วั่นซูอย่างไรเสีย เรื่องนี้ยิ่งมีคนน้อยคนที่รู้ก็ยิ่งดีทว่าก่อนหน้านี้รองแม่ทัพตู้

พี่รองกับพี่ห้าอยู่ที่เมืองซู่ พี่สิบเอ็ดกับพี่เก้ารับผิดชอบเมืองอวี้ พี่สามกับพี่แปดเฝ้าอยู่ที่เมืองเจียง ส่วนพี่สี่กับพี่หกไปเมืองอวี๋โจวเหลือพี่เจ็ดกับพี่สิบก็แยกกันประจำอยู่ที่เมืองหลีตรงชายแดนแคว้นถังและเมืองอู้ตรงชายแดนแคว้นจิ้ง เพื่อรวบรวมและส่งข่าวโดยรวมนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่องครักษ์พยัคฆ์ถูกแบ่งกระจัดกระจายเช่นนี้เพราะเมืองป้อมปราการเหล่านี้ดูเหมือนจะไม่สำคัญ ทว่าแท้จริงแล้วรุกก็ได้ ถอยก็ได้ โดยมีเมืองหลีเป็นศูนย์กลาง กระจายตัวคล้ายพัด เกิดเหตุที่ใดก็สามารถส่งกำลังเสริมได้ทันส่วนเหตุที่ฉู่จืออี้ตัดสินใจเช่นนี้ ก็เพราะเซียวเหิงยังอยู่ในแคว้นถังหากพวกเขาไม่สนใจเซียวเหิงแล้วจริงๆ เช่นนั้นเซียวเหิงที่อยู่ในแคว้นถังก็จะโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง ต่อให้มีข่าวก็ส่งออกมาไม่ได้แต่หากฝากคนอื่นไว้ ฉู่จืออี้ก็วางใจไม่ได้ เกรงว่าข่าวจะรั่วไหล หรือทำพลาดจนเซียวเหิงตกอยู่ในอันตรายดังนั้นจึงทำได้เพียงฝากไว้กับองครักษ์พยัคฆ์วันที่ห้าเดือนห้า กองทัพเคลื่อนพล คุ้มกันทองคำห้าสิบล้านตำลึงกลับเมืองหลวงวันที่ห้าเดือนเจ็ด กองทัพจึงเดินทางถึงเมืองหลวงในที่สุดเฉียวเนี่ยนนั่งอยู่ในรถ

ฉู่จืออี้ออกจากเมืองหลวงไปครึ่งปี สำหรับเรื่องราวในเมืองหลวงก็หาใช่ว่าจะไม่รู้เลยเมื่อแรกเริ่มแม้จะมอบหมายเรื่องในเมืองหลวงทั้งหมดแก่เซียวเหอ แต่เขาก็ยังคงเหลือคนไว้ เพียงรอหากในเมืองหลวงเกิดเรื่องใหญ่ เขาก็สามารถรู้ได้ทันทีและเร่งรีบมาช่วยเหลือแต่ไม่คิดเลย ว่าวันนั้นกลับได้รับจดหมายลับที่ส่งมาจากเมืองหลวงบนจดหมายลับมีเพียงตัวอักษรไม่กี่คำ ว่า "จวนเมิ่งถูกยึดทรัพย์"ตามหลักการแล้ว เมื่อเขียนจดหมายลับก็ควรเขียนให้ละเอียดที่สุด แต่เนื้อหามีเพียงเท่านี้ ก็พิสูจน์ได้ว่าคนที่เขียนจดหมายลับรู้เพียงเท่านี้เหตุใดจวนเมิ่งจึงถูกยึดทรัพย์ กลับไม่รู้อะไรเลยดังนั้น ฉู่จืออี้ถึงได้รีบถามขึ้นมาฮ่องเต้ก็รู้ว่าเมื่อฉู่จืออี้กลับมาแล้วต้องถามถึงเรื่องนี้ จึงถอนหายใจหนึ่งครั้ง แล้วยกมือชี้ไปยังเซียวเหอเซียวเหอเข้าใจความหมาย จึงมองไปยังฉู่จืออี้ แล้วเอ่ยว่า “สามเดือนก่อน ฮองเฮากลับตระกูลเมิ่งเพื่อเยี่ยมญาติ คาดไม่ถึงว่าจะพบห้องลับในห้องทำงานของเมิ่งซ่างซู ภายในห้องลับนั้นเก็บไว้ซึ่งฉลองพระองค์มังกรหนึ่งชุด”เมื่อได้ยินดังนั้น แววตาของฉู่จืออี้ก็หม่นลึกลงที่แท้ ก็ซ่อนฉลองพระองค์มังกรไว้

ฉู่จืออี้ไม่พูดอะไรเขามิได้คิดว่านี่เป็นเรื่องน่าอับอายใดๆฮ่องเต้จึงได้แต่ยอมลดราวาศอกอย่างจนใจ “ช่างเถอะๆ เช่นนั้นเจ้ากลับไปถามนางก่อน หากนางพอใจ เจ้าค่อยกลับมาบอกเรา เราค่อยเขียนพระราชโองการให้ ดีหรือไม่?”ยิ่งเอ่ยถึงท้ายประโยค น้ำเสียงก็ยิ่งเต็มไปด้วยความจนใจยิ่งนักในฐานะคนนอก เซียวเหอยืนอยู่ด้านข้าง ฟังฮ่องเต้ที่เอ็นดูฉู่จืออี้ ก็เผลอยกยิ้มออกมาครั้นนึกถึงตนที่ปฏิบัติต่อเซียวเหิง บางครั้งก็มิใช่ว่าจะเป็นเช่นเดียวกันหรือ?ดูท่าทีของพี่ชายต่อผู้น้องในใต้หล้าก็ล้วนไม่ต่างกันนักแต่ฉู่จืออี้หาได้ยิ้มไม่เขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อยฮ่องเต้ถือว่าเขาตอบรับแล้ว จึงถอนหายใจยาว จากนั้นก็เอ่ยอีก “เพียงแค่อภิเษก เห็นจะยังไม่พอ ไหนเลยครั้งนี้ได้ทองคำมาถึงห้าสิบล้านตำลึง... ตำแหน่งผู้บัญชาการหน่วยแพทย์แห่งโรงหมอหลวงเล่า นางจะสนใจหรือไม่?”หมอหลวงเซวียแก่ชราแล้ว เมื่อไม่นานมานี้ก็เอ่ยกับเขาว่าต้องการปลดเกษียณกลับบ้านเกิดฮ่องเต้คิดว่า วิชาแพทย์ของเฉียวเนี่ยนบัดนี้อยู่เหนือหมอหลวงเซวียแล้ว ดังนั้นตำแหน่งผู้บัญชาการหน่วยแพทย์แห่งโรงหมอหลวงนี้ มอบให้เฉียวเนี่ยนจะดีกว่าฉู่จืออี้เหลือบมอ

เฉียวเนี่ยนอาบน้ำเสร็จแล้ว ก็ไปหาหมอประจำจวนตั้งแต่หมอประจำจวนถูกพามาที่จวนอ๋องผิงหยางแล้ว เฉียวเนี่ยนจะหาเขาก็สะดวกขึ้นมากหมอประจำจวนรู้มานานแล้วว่าเฉียวเนี่ยนกลับมาแล้ว แต่วันนี้มีคนนอกกลับมาพร้อมเฉียวเนี่ยนด้วย เขาจึงไม่ได้ออกมาตอนนี้เห็นเฉียวเนี่ยนมาหา เขาย่อมดีใจ ต้อนรับเฉียวเนี่ยนอย่างร่าเริง ยื่นตําราแพทย์ที่เขาเขียนช่วงนี้ให้นาง “ตั้งใจอ่าน อ่านจบก็เก่งกว่าอาจารย์แล้ว”เฉียวเนี่ยนมีพรสวรรค์ทางการแพทย์ มีความเข้าใจอันรวดเร็ว สิ่งที่เขารู้ส่วนใหญ่ก็เขียนไว้ในตําราแพทย์เหล่านั้นแล้ว สอนก็แทบครบหมดแล้วเฉียวเนี่ยนย่อมดีใจ รับตําราแพทย์มา ปากก็หวานขึ้นหน่อย “ขอบคุณท่านอาจารย์เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์ดีกับข้าที่สุดเลย!”หมอประจำจวนถูกป้อยอจนยินดี แต่มองเฉียวเนี่ยนที่ดีใจเช่นนี้ รอยยิ้มที่ริมฝีปากกลับแข็งทื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเขานึกถึงบางคนขึ้นมา แต่ก็กลัวว่าหากพูดออกไปจะทำให้เฉียวเนี่ยนเสียใจแต่เฉียวเนี่ยนก็ยังสังเกตเห็นความผิดปกติบนสีหน้าเขา จึงอดไม่ได้ที่จะถาม “ท่านอาจารย์มีเรื่องในใจหรือ?”“ข้าไม่ได้ไปดูฮูหยินหลินมาครึ่งปีแล้ว” หมอประจำจวนพูด สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้น “ไม่รู้ว