All Chapters of พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Chapter 1061 - Chapter 1070

“เนี่ยนเนี่ยน...”ในที่สุดเซียวเหิงก็กลั้นไม่อยู่เอ่ยเรียกออกมา เสียงนั้นสั่นเล็กน้อย ฟังแล้วทำให้ใจคนสะท้านตามไปด้วยอวี๋วั่นซูทนไม่ไหว “ท่านหญิงเฉียว อย่างไรเสีย ท่านแม่ทัพกับท่านก็ผูกพันกันมากว่าสิบปี เป็นเพื่อนสมัยเยาว์ ช่วยพูดให้เขาสักหน่อยก็คงไม่เกินไปนักหรอกกระมังขอรับ?”“ยานี้ก็มาจากเพื่อนสมัยเยาว์ของเขา” เฉียวเนี่ยนเอ่ยเสียงขรึม มองไปทางอวี๋วั่นซู กล่าว “แรกเริ่มข้าก็คิดว่าท่านรังเกียจเขายิ่งนัก เหตุใดตอนนี้กลับคอยช่วยเขาทุกเรื่อง? เขามอบผลประโยชน์อันใดแก่ท่านหรือ?”ได้ยินดังนั้น อวี๋วั่นซูอ้าปาก แต่ในที่สุดก็ไร้คำจะเอ่ยเฉียวเนี่ยนจึงหันไปมองเซียวเหิงอีกครั้ง “ในเมื่อท่านอ๋องมีคำสั่งให้เจ้าจากไป เจ้าก็รีบไปเถิด! รถม้าเตรียมไว้แล้ว คันที่ข้านั่งตอนมา เป็นของตระกูลมู่ ใหญ่พอ สะดวกสบายพอ เจ้าก็นั่งรถม้าคันนั้นกลับเมืองหลวงไปเถิด! และไม่ต้องขอบคุณด้วย”พูดจบ เฉียวเนี่ยนก็หันกายจะเดินไปเซียวเหิงรีบตามออกไป “เนี่ยนเนี่ยน!”ก้าวเท้ามีอาการเซถลา แต่ก็พอไล่ทันเฉียวเนี่ยนหันกลับมา ก็เห็นเซียวเหิงพุ่งตรงเข้าหานางเดิมคิดจะหลบไป แต่ทว่าขาของเซียวเหิงกลับอ่อนแรงลงกะทันหัน ร่าง

ตระกูลมู่เป็นตระกูลดังในแคว้นถังลุงเกิ่งกลัวว่าคนรับใช้จะเข้าใจผิด รีบจะอธิบาย แต่ยังไม่ทันได้เอ่ย คนรับใช้กลับเปิดประตูให้ “แท้จริงแล้วเป็นคุณชายแห่งตระกูลมู่นี่เอง ข้าน้อยตาไม่ถึง ขอคุณชายอย่าได้โกรธเคือง เชิญเข้ามาข้างในเถิดขอรับ!”เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซียวเหิงกับลุงเกิ่งก็หันสบตากันหนึ่งที จึงตามคนรับใช้เข้าไปในโรงแรมก็ได้ยินคนรับใช้บ่นไม่หยุด “ช่วงนี้เมืองอู้กำลังทำศึก ไหนเลยจะมีแขก ห้องว่างในโรงแรมเหลืออยู่มากโข! เพียงแต่ก่อนหน้านี้ มีคุณชายท่านหนึ่งจากตระกูลมู่มาพักอยู่ก่อนแล้ว อยู่ที่ห้องนภาหมายเลขหนึ่ง เช่นนั้นแล้วคุณชายมู่ท่านนี้ก็มาเพื่อพบกันคุณชายมู่ท่านนั้นใช่หรือไม่ขอรับ?”‘คุณชายมู่ท่านนั้น’ ที่คนรับใช้กล่าวถึง คงจะเป็นมู่หงเสวี่ยเพราะรถม้าข้างนอกนั่นก็เป็นของเขาเซียวเหิงมองเขา ตอบเสียงทุ้ม “ข้าไม่ใช่คนตระกูลมู่ เพียงยืมรถม้าของตระกูลมู่มาเท่านั้น เรื่องที่ข้ามาที่นี่ไม่จำเป็นต้องไปแจ้งคุณชายมู่ เพียงจัดหาห้องสองห้องให้ข้าพักก็พอ”พูดจบ ก็หยิบแท่งเงินจากเอวโยนให้คนรับใช้คนรับใช้รีบคว้าไว้ในมือ คิดในใจว่าแม้จะไม่ใช่คุณชายจากตระกูลมู่ แต่คนที่ยืมรถม้าตระกูลมู่

“คนผ่านทาง” มู่หงเสวี่ยรับพัดพับที่บินกลับมา กางออกอย่างสง่างาม พัดเบาๆ “หรือไม่ก็ เจ้าจะเรียกข้าว่าคนดีที่เห็นความอยุติธรรมแล้วจำต้องยื่นมือช่วยก็ได้”นักลอบสังหารขมวดคิ้ว หันไปมองเซียวเหิงที่ยืนแทบไม่ไหวอีกครั้ง “ถือว่าเจ้าโชคดี!”พูดจบ ก็ทะยานกายจากไปรอจนเมื่อนักลอบสังหารไปแล้ว เซียวเหิงถึงได้เหมือนหมดแรงทั้งร่าง ล้มลงไปอย่างไร้เรี่ยวแรงมู่หงเสวี่ยรีบก้าวเข้าไป ประคองเซียวเหิงขึ้นมา “พี่ชาย ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”ขณะนั้นเอง ลุงเกิ่งที่ได้ยินเสียงถึงได้เข้ามาเมื่อเห็นสภาพในห้อง ก็ตกใจ รีบก้าวไปพยุงเซียวเหิง “ท่านแม่ทัพ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”“แม่ทัพ?” มู่หงเสวี่ยมองไปยังเซียวเหิง แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยเล็กน้อย “ท่านคือเซียวเหิงรึ?”เซียวเหิงใบหน้าซีดขาว มองมู่หงเสวี่ย ถามขึ้น “ใช่แล้ว เจ้าคือผู้ใด?”มู่หงเสวี่ยประสานมือทำความเคารพเซียวเหิง “ข้าน้อยชื่อมู่หงเสวี่ย”เซียวเหิงถึงได้เข้าใจ “เจ้าคือคุณชายตระกูลมู่ ที่เด็กรับใช้บอกว่าวันนี้มาพักที่โรงแรมนี้นี่เอง”มู่หงเสวี่ยพยักหน้า “วันนี้ข้าน้อยนอนในรถม้ามากไป ทำให้กลางคืนไม่อาจข่มตาหลับ ได้ยินเสียงต่

“ได้ ลำบากท่านหมอซุนแล้ว” มู่หงเสวี่ยคารวะตอบกลับ หมอรีบร้อนตอบว่าเป็นเรื่องที่สมควรทำ แล้วจึงจากไปด้านหนึ่ง ลุงเกิ่งก็กล่าวขอบคุณมู่หงเสวี่ยว่า “ขอบคุณคุณชายมู่ที่ยื่นมือเข้าช่วยในวันนี้ หากไม่เช่นนั้น เกรงว่าแม่ทัพของพวกเราจะรอดยากแล้ว!”มู่หงเสวี่ยยกยิ้มพลางส่ายหัว มองไปยังเซียวเหิงที่หลับใหล ถามว่า “ตกลงมีความขัดแย้งอันใด ถึงได้ไล่คนที่บาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ออกจากค่ายทหาร?”เมื่อตอนอยู่ชายแดน ลุงเกิ่งไม่เคยเจอหน้ามู่หงเสวี่ยมาก่อนการเดินทางมาเมืองอู้ครั้งนี้ เขาออกเดินทางก่อนฉู่จืออี้สองวัน แต่เดิมเพื่อจัดการดูแลระหว่างทางให้เรียบร้อย จึงพลาดโอกาสพบมู่หงเสวี่ยไปพอดีดังนั้น มู่หงเสวี่ยจึงไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วลุงเกิ่งเป็นคนของฉู่จืออี้ยามนี้เห็นลุงเกิ่งเป็นห่วงเซียวเหิงถึงเพียงนี้ ก็ยังเข้าใจผิดคิดว่าลุงเกิ่งคือคนสนิทของเซียวเหิงเมื่อถามมาเช่นนี้ ลุงเกิ่งย่อมไม่อาจทำให้ผิดหวัง จึงถ่มน้ำลายอย่างโกรธเกรี้ยว “ก็เพราะอ๋องผิงหยางอะไรนั่นแหละ เอาความแค้นส่วนตัวมาลงที่ท่านแม่ทัพ! เพียงแค่เพราะผู้หญิงคนหนึ่ง ถึงได้บาดหมางกับท่านแม่ทัพของพวกเรา!”มู่หงเสวี่ยพอคิดถึงใบหน้าเคร่งขรึมเย็

เพื่อจะล่อหลอกเซียวเหิงไปแคว้นถัง มู่หงเสวี่ยถึงขั้นยอมโกหกเซียวเหิงขมวดคิ้วเล็กน้อย คล้ายไม่เชื่อ “จริงหรือ?”“แน่นอนว่าเป็นความจริง หากแม่ทัพไม่เชื่อ ก็สามารถไปถามท่านโหวน้อยแห่งจวนโหวได้ เขาเองก็รู้เรื่องนี้ เพียงแต่ด้วยสภาพของแม่ทัพเซียวในตอนนี้ ยังไม่ควรมีจดหมายติดต่อกับคนในเมืองหลวงจะดีกว่า”เซียวเหิงเข้าใจความหมายของมู่หงเสวี่ยดีในเมื่อถูกขับออกจากค่ายทหารแล้ว ก็เท่ากับเป็นนักโทษของแคว้นจิ้ง แม้กลับเมืองหลวงไปก็ไม่มีทางรอดพ้นโทษหากเหตุการณ์เลวร้ายลง อาจถูกส่งเข้าคุกสอบสวนด้วยซ้ำแน่นอนว่าจึงไม่ควรติดต่อกับคนในเมืองหลวงเห็นเซียวเหิงเริ่มลังเล มู่หงเสวี่ยก็กล่าวต่อ “แม่ทัพเซียวควรรู้ว่า เนี่ยนเนี่ยนใกล้ชิดสนิทสนมกับท่านย่าของนางที่สุด ส่วนคนอื่นๆ ในจวนโหว นางไม่ยอมรับเป็นครอบครัวมานานแล้ว ดังนั้นนางย่อมกลับไปหาตระกูลมู่แน่นอน ถึงตอนนั้น นางก็จะกลายเป็นคุณหนูตระกูลมู่ เกียรติยศและทรัพย์สมบัติ มีให้เสวยสุขไม่รู้จบ แม้กลับไปแคว้นจิ้ง ก็ย่อมกลับไปในฐานะคุณหนูแห่งตระกูลมู่”มู่หงเสวี่ยคิดว่าการคาดเดาของตนมีความแม่นยำสูงในโลกนี้ ไม่มีใครไม่โลภในทรัพย์หากยังมีคนที่ยืนอยู่