Semua Bab พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Bab 1481 - Bab 1490

นางเอ่ยปากรัวเร็วราวกับต้องการระบายความหวาดกลัวทั้งหมดให้พรั่งพรูออกมากับคำพูด สายตาเหลือบมองบาดแผลที่ลำคอของเขาอย่าง มิอาจหักห้ามใจ “ท่านดูตรงนี้สิ หากลึกกว่านี้อีกเพียงกระผิกริ้วเดียวจะจะมิใช่ถูก คมกระบี่ปาดคอปลิดชีพ ไปแล้วหรือ?”“อิ๋งชี” ดูท่าจะเริ่มรำคาญความห่วงใยที่ถาโถมเข้ามาอย่างกะทันหันของนาง คิ้วเข้มขมวดมุ่นเพียงชั่ววูบจนแทบสังเกตไม่เห็น ก่อนจะโบกมือปัด น้ำเสียงเจือความเย็นชาแข็งกระด้างที่ยากจะจับสังเกต “เสร็จหรือยัง?”“โอ๊ะ... เสร็จ! เสร็จแล้ว!” หนิงซวงรู้สึกราวกับได้รับการอภัยโทษ หัวใจเต้นแรงแทบจะระเบิดออกมา นางอาศัยสัญชาตญาณล้วน ๆ นิ้วมืออันสั่นเทารรีบผูกปมผ้าพันแผลเงื่อนสุดท้ายอย่างรวดเร็ว พยายามบังคับเสียงให้ราบเรียบที่สุด ทว่ากลับไม่อาจปกปิดความตึงเครียดและน้ำเสียงที่แห้งผากได้ “พี่อิ๋งชี บาดแผลแม้จะเล็กแต่ก็ต้องดูแลให้ดี ช่วงนี้… ห้ามใช้วรยุทธ์เด็ดขาดนะ พักผ่อนให้มาก ๆ เถิด” กล่าวจบ นางก็รีบเก็บกล่องยาอย่างลนลาน ไม่กล้ารั้งรออยู่นานกว่านี้ “คุณหนูของข้ายังต้องการคนดูแล ข้าขอตัวก่อน”สิ้นคำ นางก็แทบจะวิ่งหนีออกจากห้องปีกข้างไป ทิ้งให้ “อิ๋งชี”นั่งอยู่ลำพังภายใต้แสงต

ต่อให้เขาสั่งการให้องครักษ์พยัคฆ์เฝ้าอารักขาเฉียวเนี่ยนทุกฝีก้าว แต่เกรงว่าก็ยังมิอาจต้านทานเล่ห์กลอุบายอันอำมหิตและลึกล้ำของอีกฝ่ายได้ยิ่งไปกว่านั้น หากให้องครักษ์พยัคฆ์ตามติดทุกฝีก้าวรังแต่จะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นเสียเปล่า ๆเฉียวเนี่ยนตระหนักถึงความกังวลลึกล้ำในแววตาของฉู่จืออี้ นางยกมุมปากขึ้น พยายามฝืนยิ้มเพื่อปลอบประโลมเขา ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับส่งไปไม่ถึงดวงตา หลงเหลือไว้เพียงความโค้งมนอันซีดเซียวบนใบหน้าเท่านั้น“วางใจเถอะ ยังมีองครักษ์เงาคนอื่นอยู่ เขาไม่กล้าทำอะไรข้าจริง ๆ หรอก อีกอย่าง…” นางยกมือขึ้นตบเบา ๆ ที่อกเสื้อ ซึ่งดูเหมือนจะมีของแข็งบางอย่างซ่อนอยู่ “ข้ามีของป้องกันตัว”สายตาของฉู่จืออี้หยุดอยู่ที่อกเสื้อของนางชั่วครู่ เขารู้ดีว่าภายในสาบเสื้อชั้นในของเฉียวเนี่ยนมักซุกซ่อนผงพิษปลิดชีพและเข็มเงินอาบยาพิษเอาไว้เสมอเส้นประสาทที่ตึงเครียดของเขาจึงผ่อนคลายลงบ้างเล็กน้อย... แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น…ราตีกาลมืดมิดดุจน้ำหมึกที่ยังไม่แห้ง ความมืดเข้มข้นจนไม่อาจเจือจางร่างของฉู่จืออี้ราวกับวิญญาณที่หลอมรวมไปกับความมืดมิด เขาเล็ดลอดออกจากหน้าต่างด้านหลังโรงหมออย่างเ

ยามเอ่ยเช่นนั้น นางกลับฉายแววภาคภูมิใจออกมาหลายส่วน “ด้วยเหตุนี้ ในห้องโถงไว้ทุกข์ข้าจึงแสร้งบันดาลโทสะใส่พวกท่าน เพราะเกรงว่าคนผู้นั้นจะลอบจับตาดูอยู่ในที่มืด! ในเมื่อชั่วขณะนี้ยังหาตัวมันไม่พบ มิสู้ซ้อนกลตลบหลังมันไปเลยเล่า!”เมื่อได้ยินดังนั้น นัยน์ตาของฉู่จืออี้ก็เจือไปด้วยรอยยิ้ม พลางพยักหน้าช้า ๆ “ถูกต้อง คุณหนูมู่ช่างเฉลียวฉลาดดั่งที่เนี่ยนเนี่ยนคาดการณ์ไว้มิมีผิด”มู่เมิ่งเสวี่ยเผยสีหน้าประหลาดใจระคนยินดี “ท่านพี่หญิงคาดเดาได้หรือเจ้าคะ? เช่นนั้นก็ดีเหลือเกิน! ข้ายังกังวลอยู่เลยว่านางจะโกรธเคืองข้าจริง ๆ”กล่าวจบ นางก็ดูเหมือนจะนึกบางสิ่งขึ้นได้ “จริงสิ!”มู่เมิ่งเสวี่ยรีบสาวเท้าไปยังโต๊ะข้างกาย ก่อนจะหยิบพู่กันด้ามหนึ่งออกมาจากลิ้นชักด้วยความระมัดระวังยิ่งมันเป็นเพียงพู่กันขนสุนัขจิ้งจอกที่ดูธรรมดาสามัญยิ่งนัก ตัวด้ามทำจากไผ่เขียวที่พบเห็นได้ทั่วไป ส่วนขนพู่กันนั้นดูเก่าคร่ำคร่าอยู่บ้างนางยื่นส่งพู่กันให้ฉู่จืออี้: “นี่คือสิ่งที่พบในห้องลับแห่งที่สามภายในแดนต้องห้าม ดูเหมือนว่าคนร้ายที่ลอบเข้าไปในแดนต้องห้าม ตั้งใจจะจดบันทึกสิ่งใดบางอย่าง?”ทว่า... ภายในห้องลับแห่งที่

คำพูดต่อจากนั้น เขาไม่มีเรี่ยวแรงจะเอื้อนเอ่ยออกมาได้อีกแล้ว อารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดถูกร่างที่กำลังชักกระตุกอย่างรุนแรงบนเตียงช่วงชิงไปจนสิ้นผู้อาวุโสซุนดันร่างเขาออกไปด้านนอก “ท่านออกไปก่อนเถิด ที่นี่มีข้ากับท่านเจ้าสำนักอยู่ก็พอแล้ว”ทว่าเขากลับลืมที่จะตอบสนอง นัยน์ตาคู่นั้นจับจ้องเกอซูอวิ๋นเขม็ง จวบจนบานประตูถูกปิดลง จวบจนสายตาถูกตัดขาดกัน...ความสิ้นหวังที่ยากจะพรรณนาถาโถมเข้ามาดุจขุนเขาถล่มทลายและคลื่นสมุทรซัดสาดเซียวเหอเผลอครุ่นคิดอย่างไม่อาจหักห้าม ยามที่เขานอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง นางเฝ้าดูเขาอยู่ทุกทิวาราตรี... ความรู้สึกในยามนั้น จะเหมือนกับเขาในยามนี้หรือไม่?“นางจะไม่เป็นไร” เสียงปลอบโยนทุ้มต่ำของฉู่จืออี้ดังขึ้นจากด้านข้างเซียวเหอพยักหน้าช้า ๆ ใช่แล้ว นางจะไม่เป็นไรนางจิตใจดีถึงเพียงนี้ สวรรค์ย่อมต้องเมตตาคุ้มครองนาง…ภายในห้อง เข็มทองสะท้อนแสงเทียนเป็นประกายเย็นเยียบ ไอระเหยจากถ้วยแกงโสมลอยกรุ่น อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความหวังและความสิ้นหวังที่ถักทอเข้าด้วยกันในช่วงเวลาที่ฉู่จืออี้เดินทางไปยังตระกูลมู่ เฉียวเนี่ยนพยายามระลึกถึงวิธีถอนพิษของสำนักราชาโอสถ ในท

จริงสิ! หนิงซวง!ก่อนหน้านี้นางได้กำชับให้หนิงซวงคอยเฝ้าดูเกอซูอวิ๋นเอาไว้แล้วแท้ ๆ ทว่าครั้นเกิดเรื่องขึ้นกับเกอซูอวิ๋น หนิงซวงกลับไร้ร่องรอย!นางนางยังเข้าใจว่าหนิงซวงคงทนง่วงไม่ไหวจึงไปพักผ่อน ประกอบกับอาการของเกอซูอวิ๋นวิกฤตเร่งด่วน นางจึงมิได้ทันเฉลียวใจ!ทว่า... ทว่าหนิงซวงย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าอิ๋งชีผู้นั้นมีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นคนอื่นจำแลงกายมา เหตุใดจึงยอมตามเขาไปเล่า?หรือว่าถูกข่มขู่?ใบหน้าของเฉียวเนี่ยนซีดเผือดไร้สีเลือดในฉับพลัน ร่างกายสั่นเทาอย่างไม่อาจระงับ “เขาคิดจะทำอะไร? เขาต้องการจะทำสิ่งใดกันแน่?!”เหตุใดต้องลงมือกับคนรอบกายของนางด้วย?หากจะฆ่าจะแกง ก็พุ่งเป้ามาที่นางคนเดียวมิได้หรือ?!ความเจ็บปวดรวดร้าวที่ช่องท้อง ความเหนื่อยล้าที่กัดกินมาตลอดทั้งคืน ผนวกกับความห่วงใยในความปลอดภัยของหนิงซวงจนแทบคลั่ง... ความรู้สึกทั้งมวลถาโถมเข้ามาดั่งขุนเขาถล่มทลาย พังทลายกำแพงความเข้มแข็งที่เฉียวเนี่ยนฝืนประคองไว้จนหมดสิ้น!ดวงตาของนางมืดดับวูบ ร่างกายโอนเอนไม่อาจควบคุม กลิ่นคาวหวานสายหนึ่งตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ!“เนี่ยนเนี่ยน!” ฉู่จืออี้ตาไวรีบคว้าประคองร่างที่โ