Semua Bab พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Bab 1491 - Bab 1500

“นางจะเสียใจรึ?” รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นเยว่ พลันแข็งค้างประหนึ่งถูกแช่แข็ง เขาขบเคี้ยวถ้อยคำเหล่านั้นซ้ำไปมา แววตาแปรเปลี่ยนเป็นมืดมนอนธการใน ชั่วพริบตา ทั้งยังแฝงแววริษยาอาฆาตอันบ้าคลั่งออกมาสายหนึ่งอารมณ์อันบิดเบี้ยวที่เขาจงใจกดข่มไว้ ประหนึ่งธารลาวาใต้ภูเขาไฟ ที่ถูกวาจาอันเรียบง่ายทว่าจริงใจของหนิงซวงจุดชนวนจนระเบิดปะทุออกมา!“ทำไม!?” น้ำเสียงของเสิ่นเยว่พุ่งสูงขึ้น เจือไปด้วยความกราดเกรี้ยวและไม่เข้าใจอย่างบ้าคลั่ง เสียงนั้นดังก้องไปทั่วอารามร้างจนฝุ่นผงร่วงกราว “ทำไมพวกเจ้าทุกคนถึงเป็นแบบนี้?! อิ๋งชีก็เป็นแบบนี้! เจ้าก็เป็นแบบนี้! ทำไมทุกคนถึงยอมทุ่มเททุกอย่างให้นาง? ยอมตายเพื่อนาง? ยอมมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้นาง?! เฉียวเนี่ยนมีมนตร์วิเศษอะไรนักหนา?! หา?!”เขาไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจจริง ๆ!เขาติดตามท่านอาจารย์มาตั้งหลายปี!ด้วยเกรงว่าท่านอาจารย์จะนึกรังเกียจที่ตนหัวทึบ ไร้ซึ่งพรสวรรค์... ทันทีที่ลืมตาตื่น เขาจึงรีบคว้าตำราแพทย์ขึ้นมาอ่านโดยไม่รอช้าแม้แต่ในความฝัน เขาก็ยังท่องจำสรรพคุณยาและพิษต่าง ๆ!เขาไม่อยากให้ท่านอาจารย์ผิดหวัง ดังนั้นเขาจึงพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด!เขาห

เสียงประตูปิดหนักอึ้งที่ดังขึ้นเบื้องหลังราวกับเสียงระฆังส่งวิญญาณ มันสั่นสะเทือนจนแก้วหูของนางอื้ออึง หัวใจคล้ายถูกมือใหญ่ที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งบีบรัดเอาไว้อย่างรุนแรง!ห้ามลนลาน... ห้ามตื่นตระหนกเด็ดขาด... พี่อิ๋งชีอยู่ข้างล่างนั่น…นางพร่ำบอกตัวเองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ประหนึ่งไขว่คว้าฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายเอาไว้นางค่อย ๆ คลำทางไปอย่างระแวดระวัง ขยับกายทีละก้าวอย่างเชื่องช้าไปตามขั้นบันไดหินที่ทั้งแคบ ชัน และทอดยาวลงสู่เบื้องล่างใต้เท้าลื่นแฉะ ผนังศิลาเย็นเยียบเสียดแทงเข้าถึงกระดูกท่ามกลางความมืดมิด ทุกสรรพสำเนียงแม้เพียงแผ่วเบากลับแจ่มชัดขึ้นอย่างน่าประหลาด ทั้งเสียงลมหายใจอันหนักหน่วง เสียงหัวใจที่เต้นระรัวจนมิอาจหักห้าม แม้กระทั่งเสียงกระแสโลหิตที่ไหลพล่านอยู่ในกายก็ยังสดับได้ถนัดถนี่ ทุกสุ้มเสียงล้วนจู่โจมเข้าบีบคั้นโสตประสาทของนางจนเครียดเขม็งไม่รู้ว่าเดินมานานเท่าใด เบื้องหน้าพลันดูจะกว้างขวางขึ้นเล็กน้อย บันไดหินสิ้นสุดลง พื้นใต้เท้าเริ่มราบเรียบอาศัยแสงสีเหลืองสลัวรางเพียงน้อยนิดจากเบื้องหน้า หนิงซวงพอจะมองออกว่านี่คือห้องศิลาที่มีขนาดไม่ใหญ่นักหัวใจของนางแทบจะกร

ทันทีที่ก้าวลงมาถึงหัวบันได ก็เห็นโหยวต๋ากำลังถูกผู้ช่วยขวางทางเอาไว้กลางโถงเรือนยาพอเห็นเฉียวเนี่ยน โหยวต๋าก็รีบร้องบอกด้วยความร้อนรน “แม่นางเฉียว ท่านแม่ทัพเซียวท่าจะไม่ไหวแล้วขอรับ!”ยังไม่ทันที่เฉียวเนี่ยนจะเอ่ยปาก เสียงของผู้อาวุโสซุนก็ดังแทรกขึ้นมา“หากจะตาย ก็ให้ตายไปเสีย!”เห็นเพียงหนวดเคราสีดอกเลาของผู้อาวุโสซุนชี้ชันด้วยความโทสะ เขายืนขวางหน้าเฉียวเนี่ยนไว้ สีหน้าเย็นเยียบ “ท่านเจ้าสำนักอย่าได้ลืม ครั้งก่อนที่โดนกระบี่ของเซียวเหิงแทงจนเกือบได้ไปเฝ้าพญายม บาดแผลยังไม่ทันหายดี จะเอาตัวไปเสี่ยงอันตรายอีกได้อย่างไร?”หากแม้นเจ้าเซียวเหิงนั่นลงดาบใส่เฉียวเนี่ยนอีกครา จะทำเช่นไร!?เฉียวเนี่ยนขมวดคิ้วลงเล็กน้อย กำลังจะเอ่ยปาก แต่คาดไม่ถึงว่าฉู่จืออี้จะรีบรุดกลับมาจากข้างนอกพอดี “ข้าจะไปเป็นเพื่อนนางเอง”ประโยคสั้น ๆ เพียงสี่คำ แต่กลับเปี่ยมไปด้วยน้ำหนักที่ไม่อาจปฏิเสธได้ สายตาของเขามองไปยังผู้อาวุโสซุนและเฉียวเนี่ยนอย่างสงบนิ่ง ทำให้ผู้คนรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด“ผู้อาวุโสซุนวางใจเถิด ข้าจะไม่ยอมให้เนี่ยนเนี่ยนเป็นอะไรไปเด็ดขาด”เมื่อได้ยินวาจานั้นผู้อาวุโสซุนก็หันไป

“คำสั่งสอนของท่านอาจารย์อย่างนั้นหรือ?” เสิ่นเยว่ราวกับถูกจี้ใจดำในจุดที่ปวดร้าวที่สุด รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเลือนหาย ถูกแทนที่ด้วยความคลุ้มคลั่ง เคียดแค้น และดื้อรั้นจนดูเสียสติเขาก้าวพรวดเข้ามาหนึ่งก้าว สุรเสียงแหลมสูงบาดหูตวาดลั่น “ข้าเองก็อยากจดจำคำสอนของเขา! ข้าเคยหลงคิดว่าในใจของเขา ข้าคือศิษย์เอกที่เก่งกาจที่สุดตลอดกาล! แต่มันไม่ใช่! พอเขาได้มาเจอเจ้า ในสายตาและหัวใจของเขาก็ไม่มีข้าอยู่อีกต่อไป!”“เขาถึงขั้นยกตำแหน่งเจ้าสำนักให้เจ้า! ข้าติดตามรับใช้เขา พากเพียรร่ำเรียนมานานกว่ายี่สิบปีกลับสู้เจ้าไม่ได้... นังเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่ติดตามเขาไม่ถึงครึ่งปีด้วยซ้ำ! มิหนำซ้ำเขายังลงมือเคี่ยวกรำจนเจ้าสำเร็จ “กายาต้านร้อยพิษ” ด้วยตัวเอง ข้าอยู่กับเขามานานเพียงนี้ เขากลับไม่เคยยอมให้ข้าฝึกฝนมัน! น่าขัน! ช่างเป็นเรื่องตลกที่น่าหัวร่อสิ้นดี!”หน้าอกของเขากระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ดวงตาลุกโชนด้วยไฟริษยา: “สิ่งที่ข้าต้องการ ไม่ใช่ความเมตตาจากเจ้า! แต่ข้าจะเอาชนะเจ้าอย่างสง่าผ่าเผย! ข้าจะให้ท่านอาจารย์ได้เห็นกับตาว่า ผู้สืบทอดที่เขาเลือกเฟ้นมากับมือ จะพ่ายแพ้ยับเยินต่อหน้าวิธีการของข้าเสิ่

นางมิเพียงมองทะลุปรุโปร่งในทุกสิ่ง หากแต่ในชั่วพริบตาแห่งประกายไฟแลบนั้น นางกลับค้นพบหนทางรอดสายเดียวที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน!“ไม่... เป็นไปไม่ได้... เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้…” เสิ่นเยว่พึมพำกับตนเองราวกับคนเสียสติ แววตาเลื่อนลอยไร้จุดหมาย ประหนึ่งว่าโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้าเขาจ้องมองเฉียวเนี่ยน พลันตระหนักรู้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของคำว่า “พรสวรรค์”ขึ้นมาจับใจทว่าเฉียวเนี่ยนกลับมิได้ปรายตามองเขาอีกแม้แต่น้อย นางหมุนกายเดินตรงไปยังข้างเตียงเห็นดังนั้น ฉู่จืออี้จึงรีบก้าวเท้าขึ้นมาขวางกั้นกลางระหว่างเสิ่นเยว่และเฉียวเนี่ยนเอาไว้ทันทีเขาไม่อาจปล่อยให้เสิ่นเยว่ก่อความวุ่นวายได้ทว่ายามนี้ เสิ่นเยว่กลับไร้ซึ่งความคิดที่จะก่อกวนแม้เพียงนิด นัยน์ตาคู่นั้นราวกับถูกแม่เหล็กดึงดูดให้จับจ้องไปที่ร่างของเฉียวเนี่ยนอย่างไม่วางตาพลันเห็นเฉียวเนี่ยนหยิบมีดสั้นเล่มเล็กกะทัดรัดออกมา ก่อนจะจรดปลายมีดกรีดลงบนข้อมือขาวผ่องอันบอบบางของตนเองโลหิตสีแดงฉานอุ่นร้อนพลันทะลักออกมาในทันใด!เฉียวเนี่ยนขมวดคิ้วมุ่น ข่มกลั้นความเจ็บปวด ใช้อีกมือหนึ่งงัดปากของเซียวเหิงที่ขบแน่นให้เปิดออกโลหิตสีแดงฉ