Tous les chapitres de : Chapitre 1541 - Chapitre 1550

จนกระทั่งเสียงกีบม้าค่อย ๆ เลือนหายไป ในเงามืดตรงหัวมุมบันได ฉู่จืออี้กับเฉียวเนี่ยนค่อย ๆ ถอนหายใจพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายเมื่อความตึงเครียดคลี่คลายลง ทั้งสองแทบจะหันไปมองอีกฝ่ายในเวลาเดียวกันใต้แสงสลัวเลือนราง มีเพียงแค่เงาที่อยู่ใกล้กันจนแทบเอื้อมถึงดวงตาคู่ใสที่สะท้อนแสงของกันและกันพวกเขาอยู่ใกล้กันเหลือเกินแผ่นหลังของเฉียวเนี่ยนแทบจะชนกับผนังไม้ที่เย็นเยียบ ส่วนฉู่จืออี้ขยับตัวเข้ามาข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อบังเธอ ร่างสูงยืนค้ำอยู่ใกล้มาก มือข้างหนึ่งยันอยู่ที่ราวข้างตัวเธอ กลายเป็นท่าทางที่ดูปกป้องเธออย่างชัดเจน ในขณะเดียวกันก็ใกล้ชิดจนทำให้รู้สึกอึดอัดลมหายใจของเขามีกลิ่นหอมของไม้สนอ่อน ๆ พัดผ่านปอยผมหน้าผากของเธอเฉียวเนี่ยนมองเห็นดวงตาลึกของเขาได้อย่างชัดเจนใต้ขนตาที่หนา ในนั้นสะท้อนเงาร่างเล็ก ๆ ของตัวเอง รวมทั้งความตึงเครียดที่ยังไม่จางหาย และในขณะนี้ก็มี…ความรู้สึกสั่นไหวเพียงเล็กน้อยที่ค่อย ๆ ผุดขึ้นมารอบด้านเงียบสนิท มีเพียงเสียงเบา ๆ จากเถ้าแก่ชั้นล่างที่กำลังเก็บข้าวของ และเสียงสุนัขเห่ามาเป็นระยะจากที่ไกล ๆแสงสีเหลืองหม่น ๆ จากชั้นล่างส่องขึ้นมา ทอดเงาสว่างม

หลังจากจบเรื่อง เขาก็สั่งให้คนไปสืบหาข้อมูลโดยละเอียดแต่ก็ไม่ใช่เรื่องยาก ในเมืองหลวงผู้ที่ขึ้นชื่อว่าทำนายได้แม่นยำที่สุด ก็คือพระชั้นสูงแห่งวัดฝ่าหัวใช้เพียงความสามารถไม่กี่วัน เขาก็สืบหาจนรู้ต้นตอของเรื่องทั้งหมด“คำว่า ‘มั่งคั่งร่ำรวย’ เหตุใดเมื่อไปอยู่ในมือของท่านป้าเซียวกลับกลายเป็น ‘ดาวกาลกิณี’? เซียวเหิงเจ้ากล้าที่จะอธิบายให้เนี่ยนเนี่ยนฟังด้วยตัวเองหรือไม่?”คำถามของฉู่จืออี้เป็นดั่งแส้ที่ฟาดลงบนจิตวิญญาณของเซียวเหิงอย่างโหดเหี้ยม ทุก ๆ คำ ราวกับกำลังฉีกเปิดความจริงอันโชกเลือดทีละชั้นน้ำเสียงของเขาต่ำลงยิ่งกว่าเดิม เสียงที่จงใจกดต่ำกลับคมยิ่งกว่ามีด “เจ้ารู้หรือไม่ เพียงเพราะคำนั้น นางต้องนอนไม่หลับกี่คืน เอาความทุกข์ทั้งหมดมาโทษตัวเอง คนที่นางรักทยอยตายจากไป เจ้าไม่เคยให้การปลอบใจแม้แต่น้อย แต่กลับเป็นคนเอาพันธนาการอันโหดร้ายนี้ไปสวมให้นางด้วยมือของเจ้าเอง! แล้วตอนนี้ เจ้ายังมีหน้ามายืนอยู่ตรงนี้ ใช้ท่าทีสูงส่งแบบนี้มาเตือนข้าอีกหรือ?! เซียวเหิง ถามใจตัวเองดู เจ้า มีสิทธิ์อะไร?!”ริมฝีปากของเซียวเหิงสั่นระริกอย่างรุนแรง เขาอยากโต้แย้ง อยากปฏิเสธ......ทว่า เมื่อสบเข้า

แม้ก่อนหน้านี้อวี่เหวินฮ่าวจะเคยสาบานหนักแน่นว่าเรือนหลังของจวนองค์ชายรองจะมีเพียงนางคนเดียว แต่สำหรับมู่เมิ่งเสวี่ยแล้ว นางไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสา นางไม่เคยเชื่อจริง ๆ ว่าองค์ชายผู้สูงศักดิ์คนหนึ่ง และยังเป็นคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้งเช่นนั้น จะยอมมีเพียงนางคนเดียวตลอดไปวันนี้เขายังสามารถสู่ขอนางเพราะอำนาจและกำลังของตระกูลมู่ วันหน้าก็ย่อมสามารถสู่ขอสตรีอื่นเข้ามาเพราะอิทธิพลและอำนาจของตระกูลอื่นได้เช่นกันแต่หากสตรีที่เข้ามาเป็นคนที่นางไม่ถูกชะตา ต่อไปต้องอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน พบหน้ากันทุกวัน นั่นไม่ใช่การหาเรื่องกลุ้มใจให้ตัวเองหรืออย่างไร?ดังนั้น ไม่ว่าอวี่เหวินฮ่าวจะคิดแต่งกับผู้ใด ก็ต้องเป็นคนที่นางเห็นด้วยเท่านั้น!นี่คืออำนาจควบคุมและความสบายใจเพียงเล็กน้อยสุดท้าย ที่นางพยายามช่วงชิงมาให้ตนเอง ในการแต่งงานเชิงผลประโยชน์ครั้งนี้รอยยิ้มบนใบหน้าของอวี่เหวินฮ่าวกลับอ่อนโยนและใจกว้างยิ่งขึ้น ถึงกับแฝงความ “หวานชื่น” แบบยอมให้ควบคุมอยู่เล็กน้อย “นั่นก็แน่นอน เมิ่งเสวี่ยเป็นภรรยาของข้า เรื่องในเรือนหลังย่อมต้องให้เจ้าเป็นผู้ดูแล แม้ข้าจะตัดสินใจแล้วว่าในชีวิตนี้มีเพียงเจ้าแค่คน

การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ในครั้งนี้ สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งในและนอกราชสำนัก และเป็นที่จับตามองของผู้คนทั่วหล้าระยะทางตั้งแต่จวนตระกูลมู่ไปจนถึงจวนขององค์ชายรอง เป็นเส้นทางยาวสิบลี้ ตลอดทั้งเส้นทางถูกปูด้วยพรมใหม่สีแดงทั้งสองข้างทาง ถูกชาวบ้านมารายล้อมมุงดูเต็มไปหมดตั้งนานแล้ว เสียงของผู้คนดังกระหึ่ม ราวกับทะเลที่กำลังเดือดขบวนสินสอดทอดยาวเป็นสาย มองไปสุดสายตาก็ไม่เห็นปลายทาง เริ่มต้นขบวนด้วย “หามเปล่า” จำนวนหกสิบสี่คานเพื่อเป็นสัญลักษณ์ ทาด้วยชาดแดงลงลายทอง พันประดับด้วยผ้าแพรสีแดงสด แบกหามโดยบ่าวรับใช้ร่างกายแข็งแรงที่สวมชุดแดงใหม่เอี่ยม ก้าวเดินเป็นจังหวะพร้อมเพรียง ดูยิ่งใหญ่และทรงพลังที่ตามหลังมา คือขบวนสินเดิมของจริงสิบสองคานเป็นอาภรณ์สี่ฤดู ผ้าไหมหลากหลายชนิด เปล่งประกายแวววาว แค่เพียงชุดแต่งงานที่ปักด้วยด้ายเงินด้ายทองเป็นลวดลายนกนับร้อยแสดงความเคารพต่อหงส์ ก็ครอบครองหนึ่งคานหามแล้ว ส่องแสงประกายภายใต้แสงแดดจนแสบตาผู้มองสิบแปดคานเป็นข้าวของเครื่องใช้หลากหลายชนิดที่ทำจากไม้จันทน์ม่วงและไม้พะยูงหอม ทุกชิ้นถูกแกะสลักอย่างประณีต ทุกชิ้นงดงามเหนือชั้น ส่งกลิ่นหอมอบอวลขรึ

ใบหน้าเล็กของหนิงซวงตกใจจนหน้าซีดขาว ถูกเฉียวเนี่ยนดึงไปป้องปกไว้หลังกายอย่างแน่นหนาสายตาของเซียวเหิงเย็นชา ดาบยาวในมือของเขาขยับว่องไวราวกับงูเงินที่พรากชีวิต ทุกที่ที่คมดาบฟาดผ่าน ศัตรูไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัสเขาเก็บความอัดอั้นไว้ในใจด้วยแรงอาฆาตที่ไร้ทางระบาย และในยามนี้มันได้ถูกปลดปล่อยใส่นักลอบสังหารพวกนั้น กระบวนท่าที่ใช้มีความโหดเหี้ยมกว่าปกติ!การต่อสู้ดุเดือดเป็นอย่างมากนักลอบสังหารล้วนมีฝีมือที่ไม่ธรรมดา ดุดันไม่กลัวความตาย และยังประสานงานกันได้อย่างแนบแน่นยิ่ง รุกถอยอย่างมีชั้นเชิง เห็นได้ชัดว่าเป็นกองกำลังพิเศษในกองกำลังพิเศษเฉียวเนี่ยนมองดูสถานการณ์การต่อสู้อันดุเดือดตรงหน้า กระวนกระวายใจยิ่งนักนางรีบล้วงหยิบยาลูกกลอนที่ทำขึ้นมาพิเศษสองสามเม็ดออกมาจากถุงสมุนไพรติดตัว ใช้แรงดีดออกไปอย่างแรงเม็ดยาลูกกลอนระเบิดกลางอากาศ ปล่อยควันฉุนฟุ้งหระจายแสบจมูกฟุ้ง ปกคลุมพื้นที่บางส่วนในพริบตา ทำให้นักลอบสังหารมีอาการไออย่างรุนแรงและสายตาพร่ามัว ขัดขวางจังหวะการโจมตีของพวกเขาอย่างมากฉู่จืออี้และคนอื่น ๆ ฉวยโอกาสนี้โจมตีกลับอย่างเต็มที่ ในที่สุดก็สามารถกวาดล้างอีกฝ่ายได้หมด