All Chapters of พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Chapter 1531 - Chapter 1540

สุ้มเสียงของนางใสกังวานฉะฉาน แฝงไว้ด้วยความหยิ่งทระนงของสตรีผู้สูงศักดิ์ และความหนักแน่นมั่นคงอันมิอาจสั่นคลอน อวี่เหวินฮ่าวคล้ายจะอึ้งไปครู่หนึ่งกับท่าทีแข็งกร้าวที่กะทันหันของมู่เมิ่งเสวี่ย ทว่าทันใดนั้นเขากลับนึกเรื่องสนุกบางอย่างขึ้นมาได้ มุมปากพลันกระตุกยิ้มเย็นชาอย่างที่เคยเป็น: “คุณหนูมู่ช่างวางอำนาจบาตรใหญ่เสียจริง... แต่เจ้าวางใจเถิด ข้ามิได้มาเพื่อขัดขวางพวกเขา คนกลุ่มนี้องค์รัชทายาทเป็นผู้ “เชิญ” ออกไปจากจวนของข้าด้วยตนเอง บัดนี้พวกเขาจากไปโดยมิบอกกล่าว ข้าจะได้ถือโอกาสนี้ถวายฎีกาฟ้องร้ององค์รัชทายาทเสียเลย ข้าดีใจแทบไม่ทัน ไยจะต้องขัดขวางด้วยเล่า?”มู่เมิ่งเสวี่ยแค่นเสียงหึเบา ๆ “เป็นเช่นนั้นได้ก็ดี”เขาแบมือออก แสร้งวางท่าทางกวาดสายตามองไปรอบด้าน: “ข้าเพียงเห็นว่ารถม้าของพวกเจ้าช่างซอมซ่ออัตคัดนัก เกรงว่าจะทำให้แขกคนสำคัญเช่นแม่นางเฉียวและองค์หญิงเกอซูต้องลำบาก ดังนั้น...” เขาตบมือคราหนึ่ง ทหารองครักษ์ด้านหลังพลันจูงรถม้าสองคันที่ดูโอ่อ่ากว้างขวางออกมาทันที “ข้าจึงตั้งใจนำรถม้ามามอบให้! เป็นอย่างไร ข้ามีน้ำใจพอหรือไม่?”มู่เมิ่งเสวี่ยจ้องมองใบหน้าจอมปลอมนั่นด้วยความรั

“การเกี่ยวดองในยามนี้ ทั้งต่อตัวข้าและต่อตระกูลมู่ ล้วนเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด และเป็นทางเลือกเพียงหนึ่งเดียวที่มิอาจเปลี่ยนเป็นอื่น!”เขาชำแหละความจริงออกมาได้อย่างเยือกเย็นและกระจ่างแจ้ง ตีแผ่แก่นแท้ของการเกี่ยวดองเพื่ออำนาจต่อหน้ามู่เมิ่งเสวี่ยอย่างหมดเปลือก ไร้ซึ่งเรื่องราวรักใคร่เพ้อฝัน มีเพียงการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์และการดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดอันเปลือยเปล่าเท่านั้นวาจาของเขาปั่นป่วนดวงใจมู่เมิ่งเสวี่ยจนแทบพลิกฟ้าคว่ำดินทั้งตื่นตะลึง โกรธขึง และอัปยศอดสู... อีกทั้งความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืนเมื่อต้องเผชิญกับความจริงอันโหดเหี้ยมที่ถาโถมเข้าใส่วาจาของอวี่เหวินฮ่าวแม้จะระคายหู ทว่ากลับเปรียบดั่งมีดเย็นเฉียบเล่มหนึ่ง ที่กรีดลึกลงไปกลางวิกฤตภายใต้ฉากหน้าที่สวยหรูของตระกูลมู่ และภาระอันหนักอึ้งบนบ่าของนางได้อย่างแม่นยำนางขบเม้มริมฝีปากล่าง ทอดสายตาอันซับซ้อนมองใบหน้าของอวี่เหวินฮ่าวที่ดูคมปลาบเย็นชาทว่าแฝงพลังโน้มน้าวใจอย่างประหลาดภายใต้แสงอัคคี ชั่วขณะนั้นนางถึงกับมิอาจสรรหาคำใดมาโต้แย้งได้เลยเหตุผลบอกนางว่าการวิเคราะห์ของอวี่เหวินฮ่าวถูกต้อง การเกี่ยวดองอาจเป็นทางรอดเดีย

ในตอนนั้นเอง ม่านรถม้าก็ถูกเลิกขึ้นร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งแทรกตัวเข้ามา ผู้นั้นคือฉู่จืออี้นั่นเองบนหน้าผากของเขามีเหงื่อซึมออกมาบาง ๆ เมื่อเห็นว่าเซียวเหิงฟื้นแล้ว เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยกยิ้ม “ในที่สุดก็ฟื้นเสียที”แววตาของเซียวเหิงหม่นลงในทันใด ความยินดีในใจราวกับถูกราดด้วยน้ำเย็นจัดจนมลายสิ้นไปฉู่จืออี้ทรุดกายลงนั่งข้างเฉียวเนี่ยนอย่างเป็นธรรมชาติฝ่ายเฉียวเนี่ยนเองก็หยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดผืนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อพลางเอ่ยถามเสียงเบา “เหนื่อยหรือไม่”ฉู่จืออี้เงยหน้าสบแววตาที่เป็นห่วงเป็นใยของนาง เขาโคลงศีรษะเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ: “ไม่เหนื่อยหรอก แค่ยืดเส้นยืดสายเท่านั้น”เฉียวเนี่ยนมิได้เอ่ยคำใด นางยกมือขึ้นใช้ผ้าเช็ดหน้าอุ่นนุ่ม ซับเหงื่อบาง ๆ ที่ขมับของเขาอย่างแผ่วเบาและเป็นธรรมชาติยิ่งนักฉู่จืออี้ให้ความร่วมมือด้วยการโน้มศีรษะลงเล็กน้อย สัมผัสถึงไออุ่นจากปลายนิ้วและความอ่อนโยนอันจดจ่อของนาง ในดวงตาคมลึกคู่นั้นคือความรักใคร่และตามใจอย่างไม่คิดปิดบัง ประหนึ่งห้วงทะเลลึกที่สงบนิ่ง ทว่ากลับเกิดระลอกคลื่นขึ้นเพื่อนางเพียงผู้เดียวเฉียวเนี่ยนเช็ดเหงื่อให้เขาอ

ฝุ่นลอยฟุ้งตลบอบอวล เศษหินแตกกระจาย!ไม่รู้ว่าต่อสู้กันนานเพียงใด จนกระทั่งดวงอาทิตย์ในยามเย็นลอยลับหายจากเส้นขอบฟ้าไป ความมืดในยามพบค่ำเข้าปกคลุมทั่วทั้งสี่ทิศทางทั้งสองหอบหายใจแรง สูญเสียพละกำลังไปอย่างมากมายความโทสะอันบ้าคลั่งที่อยู่ภายในร่างกายของเซียวเหิงเหมือนว่าจะถูกขับออกไปพร้อมกับพละกำลังที่มี สีตาที่แดงก่ำค่อย ๆ จางลงไป หลงเหลือแค่เพียงความเหนื่อยล้าและความเลื่อนลอยที่พูดอธิบายออกมาไม่ถูกฉู่จืออี้ก็ยันเข่าไว้พยุงตัวและหอบหายใจ มุมปากมีรอยเลือดติดอยู่ ทว่ายังคงมีสายตาที่ดูฮึกเหิมและซับซ้อนอยู่เช่นเดิมทุ่งหญ้าที่รกร้างเละเทะกระจัดกระจาย มีเพียงแค่เสียงหอบหายใจหนัก ๆ ของทั้งสองเท่านั้นในที่สุดฉู่จืออี้ก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบสงัดนั้นลง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แหบกร้านเล็กน้อย: “พอแล้วหรือ?”เซียวเหิงหอบหายใจ มิได้เอ่ยตอบคำใดกลับไป ทำเพียงแค่จ้องมองไปที่รอยหมัดที่เด่นชัดบนใบหน้าของฉู่จืออี้ ก่อนจะลูบไปที่แก้มที่บวมแดงระเรื่อของตนเองเวลาผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงได้เค้นเสียงออกมาจากลำคอเอ่ยเพียงคำเดียว: “……อืม”ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกันอีก ได้แต่ลากสังขารที่เหนื่อยล้าบาดเจ็บ

ดังนั้น จึงมิได้ดิ้นขัดขืนแต่อย่างใด ทว่ากลับอาศัยจังหวะนั้นเอนน้ำหนักกายเข้าไปพิงฉู่จืออี้มากขึ้น เงยหน้าขึ้นรับสายตาของเซียวเหิงที่เต็มไปด้วยความหึงหวงและไม่พอใจ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใส “น้องสาม”แค่คำเรียกนั้นออกจากปาก ก็แทบจะทำเอาเซียวเหิงโมโหจนแทบคลั่งทว่าเฉียวเนี่ยนเอ่ยขึ้นต่อ “จัดการในฐานะนี้ ก็เพื่อปิดบังจากสายตาผู้คน เพื่อที่จะกลับเรือนได้อย่างราบรื่น และยังหวังว่าน้องสามจะเห็นแก่ส่วนรวมเป็นใหญ่”นางหยุดชะงักไปชั่วขณะ แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์อยู่เล็กน้อย ทว่าน้ำเสียงกลับมีความจริงจัง “ถ้าหากว่าท่านไม่ใส่ใจต่อการจัดการในครั้งนี้ หรือหากรู้สึกว่ามันทำให้ฐานะ ‘คุณชายสาม’ ของท่านต้องลำบากใจ......ข้าก็สามารถให้องครักษ์เงาคุ้มกันท่านไปส่งที่แคว้นจิ้งก่อนได้”คำพูดเช่นนี้ราวกับเป็นลูกศรที่แม่นยำ พุ่งตรงเข้าใส่จุดอ่อนของเซียวเหิงเต็ม ๆไปก่อนอย่างนั้นหรือ? นั่นไม่เข้าทางฉู่จืออี้เต็ม ๆ หรอกหรือ? ให้เวลาและพื้นที่กับพวกเขาทั้งสองอย่างเหลือเฟือ ได้อยู่ในฉาก “ย้ายเรือนกันทั้งครอบครัว” นี้จะได้ยิ่งแสดงความ “แนบชิดสนิทสนม” และ “รักใคร่หวานชื่น” กันเต็มที่?แค่นึกถึงภาพภาพนั้น เซียวเหิงก็