All Chapters of พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Chapter 1521 - Chapter 1530

เรื่องนี้มันช่างเหลือเชื่อยิ่งกว่านิยายปาฏิหาริย์เล่มไหน ๆ เสียอีก!มิน่าเล่า ภายหลังยามเซียวเหิงได้พบเกอซูอวิ๋น ถึงได้เอาแต่เรียกว่า “อวิ๋นเอ๋อร์”เซียวเหออับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เขาพยักหน้าลงอย่างหนักอึ้ง น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจากอกฟังดูอู้อี้และเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้: “ใช่... ข้า... ตอนนั้นข้าประหม่ามากเกินไปจริง ๆ... เจ้าก็รู้ แม้เราจะแต่งงานกันแล้ว แต่ไม่เคยมีความใกล้ชิดกันถึงเพียงนั้น ยามที่เห็นนางเอนกายพิงข้า สมองของข้าก็... สรุปก็คือ สิ่งที่คิดในหัวกับสิ่งที่หลุดออกจากปาก... มันไปคนละทิศคนละทางกันเลย!”เขานึกชิงชังลิ้นเจ้ากรรมนายเวรของตนนัก ที่ดันมาแข็งทื่อเอาในยามหน้าสิ่วหน้าขวานเสียได้!“พรืด...” ในที่สุดเฉียวเนี่ยนก็กลั้นขำไม่อยู่ นางหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “ท่านแม่ทัพเซียวที่ข้ารู้จัก เป็นผู้ที่วางแผนรบได้อย่างแยบยล สุขุมรอบคอบ และบัญชาการทัพได้อย่างเด็ดขาดเสมอมา ใครจะไปคาดคิดเล่า... ว่าท่านจะมีวันที่ หลุดพูดวาจาผิดพลาด? มิหนำซ้ำยังผิดได้... สะท้านฟ้าสะเทือนดินปานนี้?”เซียวเหอถูกนางหัวเราะเยาะจนยิ่งรู้สึกอับอายขายหน้า ใบหูแดงก่ำจนแทบจะมีหยดเลือดซึมออกมา เขาโบกไม้โ

เกอซูอวิ๋นขบเม้มริมฝีปากล่าง นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่กว่าจะช้อนตาขึ้นมอง แววตาคู่นั้นเจือไว้ด้วยความไม่มั่นใจและความเปราะบาง นางเอ่ยถามเสียงแผ่วเบาว่า “แต่ว่าเนี่ยนเนี่ยน... เจ้า... ที่เจ้าบอกว่าเขาเรียกชื่อผิดเป็นเพราะความประหม่า... คำพูดนี้... ข้าจะเชื่อถือได้สักกี่ส่วนเชียว?”นางขมวดคิ้วมุ่น น้ำเสียงแฝงแววเย้ยหยันตนเอง “เพราะตื่นเต้นจนเผลอเรียกชื่อคนรักเป็นชื่อผู้อื่น... เรื่องพรรค์นี้... ฟังดูแล้วช่างน่าขันสิ้นดี แม้แต่ในนิยายประโลมโลก ยังมิกล้าเขียนฉากตอนเช่นนี้ลงไปเสียด้วยซ้ำนางมิอาจหักห้ามใจให้เชื่อข้ออ้างที่ฟังดูเหลวไหลจนเกือบจะเป็นเรื่องตลกนี้ได้ลงเฉียวเนี่ยนมองเห็นความสับสนงุนงงในแววตาของเกอซูอวิ๋น จึงวางถ้วยยาลง แล้วเอื้อมมือไปกุมมือที่เย็นเฉียบของอีกฝ่ายไว้อย่างแผ่วเบาสายตาของนางเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ แฝงไว้ด้วยพลังที่สามารถมองทะลุปรุโปร่งถึงก้นบึ้งหัวใจคนน้ำเสียงของเฉียวเนี่ยนอ่อนโยนทว่าหนักแน่น “วาจาเหล่านี้ หากหลุดออกมาจากปากบุรุษอื่น ย่อมต้องเป็นพวกกะล่อนปลิ้นปล้อน จิตใจซ่อนเร้นเจตนาชั่วร้าย หาใช่คนดีไม่! แต่ในเมื่อผู้ที่กล่าวคือเซียวเหอ เช่นนั้นย่อมต้องเป็นเพราะควา

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาพลันผินหน้ากลับมา สายตาลุ่มลึกคู่นั้นก็ตรึงอยู่ที่เฉียวเนี่ยนเป็นอันดับแรกตามความเคยชิน“พี่ใหญ่” เฉียวเนี่ยนหยุดยืนลงเบื้องหน้าเขา นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาใสกระจ่างคู่นั้นมิได้มีความสุขุมสำรวมดังเช่นยามปกติ ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยร่องรอยแห่งการหยั่งเชิงอันประหม่ากังวลที่หาได้ยากยิ่งนางสูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจถามออกไปตรง ๆ “ข้า... ข้ามีเรื่องประการหนึ่งอยากจะถามท่าน”ฉู่จืออี้เห็นสีหน้าของนางผิดแผกไป คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยแทบสังเกตไม่เห็น น้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าอ่อนโยน: “หืม? เรื่องอันใดหรือ”“ท่าน...” เฉียวเนี่ยนเลียริมฝีปากที่เริ่มแห้งผาก เอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา ทว่ากลับแฝงด้วยความจริงจังอันแสนเงอะงะ “ท่าน... เคยหึงหวงข้าบ้างหรือไม่”“...”ฉู่จืออี้ตัวแข็งทื่อไปในทันที!นัยน์ตาที่ลึกล้ำประดุจสระน้ำเย็นเยือกคู่นั้นฉายแววตื่นตะลึงพาดผ่านอย่างชัดเจน ตามมาด้วยความมึนงงไม่อยากจะเชื่อเขาคิดไม่ถึงเลยว่าเฉียวเนี่ยนจะถามคำถามเช่นนี้ออกมา!หึงหวง?คำคำนี้ดูเหมือนไม่เคยปรากฏขึ้นระหว่างเขากับนางมาก่อนเขามองดวงตาคู่นั้นที่เปี่ยมไปด้วยความจริงจัง หรือกระ

นางเขย่งปลายเท้าขึ้น บรรจงใช้หน้าผากของตนแนบชิดกับหน้าผากของเขาอย่างแผ่วเบา ปลายจมูกสัมผัสกัน ลมหายใจสอดประสาน แววตาที่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขานั้นทอประกายเจิดจ้า: “ท่านมักกังวลว่าจะเป็นภาระให้ข้า มักจะแบกรับขวากหนามและมรสุมทุกอย่างไว้เพียงลำพัง ปิดซ่อนตัวตนเสียมิดชิด... แต่ท่านเคยคิดบ้างหรือไม่ ว่าข้าเองก็อยากเป็นที่พึ่งพาให้ท่านบ้าง? อยากเห็นท่านในมุมที่... ไม่ต้อง “สุขุมหนักแน่น” ถึงเพียงนั้นเพื่อข้า? เหมือนอย่างเมื่อครู่นี้... ข้าชอบนัก”สี่คำสุดท้ายนั้นนางเอ่ยแผ่วเบายิ่งนัก ทว่ากลับประดุจขนนกที่ปัดไล้ลงบนกลางใจของฉู่จืออี้ ปลุกเร้าความรู้สึกสั่นสะท้านวาบหวามให้แผ่ซ่านไปทั่วร่างเขาไม่เคยได้ยินวาจาเช่นนี้มาก่อน และไม่เคยคิดเลยว่า ความหึงหวงและความน้อยเนื้อต่ำใจที่เขามองว่า “ไม่เป็นผู้ใหญ่” เหล่านั้น ในสายตาของนาง กลับกลายเป็นความ… “ชอบ”?กระแสความอบอุ่นสายมหึมาพลันถาโถมเข้าใส่ ซัดสาดจนทำนบด่านสุดท้ายในใจที่เรียกว่า “ความยับยั้งชั่งใจ” พังทลายลงในชั่วพริบตาลูกกระเดือกของเขาขยับเลื่อน นัยน์ตาเข้มลึกดำดิ่งไร้ก้นบึ้ง ราวกับห้วงมหรรณพที่กำลังก่อตัวเป็นพายุเขาค่อย ๆ โน้มใบหน้าลง

อีกด้านหนึ่ง เซียวเหอใช้เสื้อคลุมนวมหนาห่อหุ้มร่างของเกอซูอวิ๋น กกเกอดนางไว้ในอ้อมอกจนมิดชิด เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งเท่านั้นเกอซูอวิ๋นร่างกายอ่อนแอ ซ้ำยังมีครรภ์แก่ ท่วงท่าของเซียวเหอจึงแผ่วเบาทะนุถนอม ราวกับกำลังประคองอัญมณีล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า“อวิ๋นเอ๋อร์ อย่ากลัว กอดข้าไว้ให้แน่น” เขากระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกทว่าหนักแน่น ทั้งสองแสร้งปลอมตัวเป็นสามีภรรยาชาวบ้านที่ต้องรีบเดินทางกลับบ้านกลางดึกเพราะภรรยาล้มป่วยส่วนฉู่จืออี้เปลี่ยนมาสวมชุดคนขับรถม้า สวมเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบ หมวกฟางกดต่ำบดบังใบหน้าคมเข้มไปกว่าครึ่ง เผยให้เห็นเพียงสันกรามที่ดูแข็งกร้าวเย็นชาเขาลงมือตรวจสอบรถม้าประทุนดำที่ดูธรรมดาสามัญจนถึงขั้นเก่าคร่ำคร่าคันนั้นด้วยตนเองพลางปรายตามองทหารองครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าโรงหมอสำหรับการแต่งกายของทุกคนในวันนี้ เขาได้วางแผนส่งคนสวมชุดลักษณะเดียวกันปะปนเข้ามาในโรงหมอล่วงหน้าแล้วอย่างไรเสีย ผู้คนเข้าออกโรงหมอแห่งนี้มีจำนวนมากถึงเพียงนั้น ทหารองครักษ์ตำหนักบูรพาย่อมมิอาจตรวจสอบได้ถ้วนถี่ทุกราย“พี่ใหญ่ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วขอรับ” เจ้ารององครักษ์พยัคฆ์กระซิบรา