Tous les chapitres de : Chapitre 1551 - Chapitre 1560

กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งพลันเข้าสลายความหนาวเหน็บในใจจนสิ้น นางพยักหน้าอย่างแรงพร้อมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความหวาดกลัวทั้งมวลลงไป สายตาจับจ้องแผ่นหลังกว้างของเขาเขม็ง พลางขยับเท้าอย่างระมัดระวังประหนึ่งกำลังเริงระบำอยู่บนคมดาบเซียวเหออุ้มเกอซูอวิ๋นไว้ในอ้อมอก แต่ละก้าวที่เหยียบลงไปล้วนเชื่องช้าและมั่นคงยิ่ง ร่างกำยำเกร็งแน่นราวกับคันศร พยายามรักษาดุลยภาพอย่างถึงที่สุด ด้วยเกรงว่าแรงสั่นสะเทือนเพียงนิดจะทำให้คนในอ้อมแขนที่อ่อนล้าต้องตื่นตระหนกลุงเกิ่งใช้มือซ้ายที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวคว้าต้นแขนของหนิงซวงไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ทุกก้าวที่เหยียบลงไปนั้นหนักอึ้งอย่างประหลาดส่วนอิ๋งชีประหนึ่งจิ้งจก เคลื่อนไหวแนบชิดไปกับชะง่อนผาอยู่หน้าสุดอย่างระแวดระวัง คอยทดสอบน้ำหนักของแผ่นไม้แต่ละแผ่นอย่างถี่ถ้วน พร้อมใช้กริชเหลาเศษไม้ผุที่ยื่นออกมา เพื่อเบิกเส้นทางที่ปลอดภัยให้แก่คนข้างหลังส่วนเซียวเหิงรั้งท้ายขบวน เขาดูราวกับเทพดุร้ายที่สลักจากศิลา แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคอยกวาดมองเส้นทางที่ผ่านมาซึ่งปกคลุมด้วยไอหมอก และหุบเหวเบื้องล่างที่ลึกสุดหยั่ง เพื่อป้องกันลูกศรสังหารที่อาจพุ่งออกมาจากค

บทที่ 1554ลึกเข้าไปในป่าทึบฝั่งตรงข้ามของเหวอิงโฉ่ว ทุกคนได้หยุดพักแรมในกระท่อมไม้ร้างหลังหนึ่งเมื่อดูจากการตกแต่งของกระท่อมหลังนี้ น่าจะเป็นที่พักของนายพรานยามเข้าป่าล่าสัตว์ แต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลกลใด ที่นี่จึงถูกทิ้งให้รกร้างไปฉู่จืออี้เก็บกิ่งไม้แห้งมาจุดกองไฟ เปลวเพลิงอันอบอุ่นเริงระบำอยู่กลางห้อง ช่วยขับไล่ความชื้นแฉะและความหนาวเย็นในป่าออกไป แต่กลับไม่อาจขับไล่ความหนักอึ้งและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศได้เลยเซียวเหิงถูกจัดให้นอนลงบนเตียงชั่วคราวที่ปูด้วยหญ้าแห้งตรงมุมห้องเฉียวเนี่ยนถอนศรพิษออกให้เขาแล้ว พร้อมทั้งเฉือนเนื้อที่เน่าเสียและพอกยาถอนพิษสมานแผลให้เรียบร้อยทว่าด้วยฤทธิ์พิษที่กัดกินประกอบกับเสียเลือดมากเกินไป เขายังคงอยู่ในอาการหมดสติ ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ และลมหายใจแผ่วเบาลุงเกิ่งคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ อย่างระมัดระวัง ส่วนหนิงซวงคอยใช้ผ้าชุบน้ำคอยเช็ดเหงื่อเย็น ๆ บนหน้าผากของเขาทั้งขอบตาร้อนผ่าวเซียวเหอนั่งอยู่ข้างกายเกอซูอวิ๋น มือหนาอันหยาบกร้านกุมมือที่เย็นเฉียบของนางไว้แน่นสายตาอันเคร่งขรึมของเขาจับจ้องไปยังน้องชายที่หมดสติ ก่อนจะกวาดมองแผ่นหลังข

“เนี่ยนเนี่ยน... อย่าไป... อย่าทิ้งข้าไป...”เสียงละเมอที่แตกพร่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ปลุกเฉียวเนี่ยนให้ตื่นจากภวังค์ในทันทีนางเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน และเห็นเซียวเหิงกำลังติดอยู่ในห้วงฝันร้ายที่ตามหลอกหลอน เหงื่อเย็น ๆ ผุดพรายเต็มหน้าผากจนเปียกชุ่มไปถึงจอนผม นางรีบขยับกายเข้าไปยื่นมือสัมผัสหน้าผากเขา สัมผัสที่ร้อนรุ่มดั่งไฟแผดเผาทำให้หัวใจของนางดิ่งวูบเขาจับไข้เสียแล้ว!เฉียวเนี่ยนไม่รอช้า รีบหยิบเข็มเงินออกมา ฝังลงบนจุดชีพจรเพื่อลดไข้และกล่อมประสาทอย่างแม่นยำ“อือ...” เซียวเหิงครางออกมาด้วยความทรมาน เปลือกตาของเขาขยับสั่นอย่างยากลำบาก ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและปรับสายตาที่พร่าเลือนไปที่ใบหน้าของเฉียวเนี่ยนดูเหมือนเขาจะจำนางได้แล้ว แววตาที่เคยสับสนและเจ็บปวดรวดร้าวเมื่อครู่พลันถูกแทนที่ด้วยความโหยหาและยึดติดอย่างแรงกล้า ประหนึ่งคนใกล้จมน้ำที่คว้าขอนไม้ผุขอนสุดท้ายเอาไว้ได้ริมฝีปากที่แห้งผากขยับเขยื้อนแผ่วเบา หากแต่ถ้อยคำนั้นกลับชัดเจนยิ่งนัก มันแฝงไปด้วยความสั่นเครือและเปราะบางจนน่าใจหาย“เนี่ยนเนี่ยน... อย่าไปนะ... อย่าทิ้งข้าไว้คนเดียว...” หยาดน้ำตาไหลรินลงมาตามร

รอยยิ้มและแววตาของเฉียวเนี่ยนเปรียบประดุจน้ำพุใสที่รดลงมาดับความร้อนรุ่มในใจของเขาให้มอดดับลงในทันทีมุมปากที่เม้มแน่นของฉู่จืออี้ผ่อนคลายลงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น เขาพลิกมือกลับมาเกี่ยวกุมมือน้อย ๆ นั้นให้กระชับยิ่งขึ้นในฝ่ามือที่อุ่นหนาและสากระคายด้วยรอยด้านจากการจับอาวุธ เขาจ้องมองนางด้วยสายตาลึกซึ้งพลางพยักหน้า “ตกลง”คนทั้งสองเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ก้าวข้ามเงาจันทร์ที่แตกพร่าออกไปนอกกระท่อมบานประตูไม้ปิดสนิทลงข้างหลังพวกเขาอย่างแผ่วเบา ตัดขาดสายตาที่ร้อนรุ่มและเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาของเซียวเหิงไว้เบื้องหลังแสงจันทร์สาดลอดกิ่งใบที่เบาบาง ทอดเงากระดำกระด่างลงบนพื้นดิน ป่ายามค่ำคืนมิได้เงียบสงัด เสียงแมลงกรีดร้องดังระงม ลมราตรีพัดผ่านยอดไม้เกิดเสียงซ่า ๆ แผ่วเบาทั้งฉู่จืออี้และเฉียวเนี่ยนต่างไม่มีใครเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อนความเงียบไหลวนอยู่ระหว่างคนทั้งสอง ทว่ามิใช่ความอึดอัดหรือห่างเหิน หากแต่เป็นความเข้าใจอันสงบนิ่งที่น่าประหลาดใจ โดยไม่ต้องใช้คำพูดใด ๆ พวกเขาเพียงจูงมือเดินเคียงกันไปตามทางเล็ก ๆ ในป่า เสียงกิ่งไม้แห้งและใบไม้ร่วงใต้ฝ่าเท้าดังขึ้นเบา ๆ ฝีเท้าของ

หญิงชราที่อยู่ข้าง ๆ กำลังเดินวนเวียนด้วยความกระวนกระวาย เมื่อเห็นเฉียวเนี่ยนเดินเข้ามาก็ตกใจ “เจ้าเป็นใครกัน?”เสียงอธิบายของผู้ใหญ่บ้านดังมาจากนอกห้อง “แม่นางผู้นี้มีความรู้ด้านการแพทย์ ให้นางดูอาการเถิด!”หญิงชราผู้นั้นจึงเปลี่ยนท่าทีประหนึ่งเจอคนช่วยชีวิต รีบหลีกทางให้ทันที “แม่นางรีบมาดูเร็วเข้า! ยายแก่คนนี้จนปัญญาแล้วจริงๆ!”เฉียวเนี่ยนรีบฟอกล้างมือและเข้าไปตรวจอาการทันทีสถานการณ์เลวร้ายกว่าที่นางคาดไว้มากทารกอยู่ในท่าขวางติดค้างอยู่ในช่องคลอด เชิงกรานของมารดาก็ไม่อำนวยนัก ประกอบกับถูกทรมานมาเป็นเวลานาน เรี่ยวแรงจึงมอดไหม้ไปจนหมดสิ้นเฉียวเนี่ยนรีบหยิบขวดยาออกจากอกเสื้อ เทสมุนไพรเม็ดออกมาสองเม็ดแล้วป้อนเข้าปากแม่ม่ายสวีเพียงไม่นานหลังจากยาลงท้อง ประกายแห่งชีวิตก็เริ่มจุดติดขึ้นในดวงตาของแม่ม่ายสวีอีกครั้งเฉียวเนี่ยนโน้มตัวลงทันที ใช้โทนเสียงที่อ่อนโยนที่สุดแต่แฝงด้วยพลัง กระซิบที่ข้างหูของนาง “แม่นางสวี ข้าเป็นหมอที่จะมาช่วยเจ้า เพื่อลูกของเจ้า เพื่อเลือดเนื้อเชื้อไขเพียงหนึ่งเดียวที่สามีเจ้าทิ้งไว้ให้ เจ้าต้องอดทนไว้! ได้ยินหรือไม่?”อาจเป็นคำว่า “สามี” และ “ลูก” ที