Alle Kapitel von พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี: Kapitel 1561 – Kapitel 1570

ขณะที่ฉู่จืออี้และเหล่าองครักษ์พยัคฆ์มาถึงหมู่บ้านตระกูลสวี ที่แห่งนี้ได้กลายเป็นขุมนรกบนดินไปเสียแล้วเปลวเพลิงอันตะกละตะกลามกำลังกลืนกินหลังคามุงจากหญ้าแห้งและขื่อคานไม้ ควันดำหนาทึบพวยพุ่งบดบังแสงตะวันจนมืดมิด อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นไหม้ที่ชวนสะอิดสะเอียน กลิ่นเหม็นโชยจากซากศพที่ถูกเผาไหม้ และกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นจุดที่เปลวเพลิงโหมกระหน่ำที่สุด ก็คือศาลเจ้าบรรพชนที่ชาวบ้านเคยต้อนรับพวกเขาอย่างอบอุ่นเมื่อวานนี้เหล่าองครักษ์พยัคฆ์พุ่งทะยานออกไปดุจเสือร้ายออกจากกรง มุ่งหน้าเข้าเข่นฆ่าสังหารทางทิศของศาลเจ้าบรรพชนการต่อสู้เป็นไปอย่างสั้น ๆ แต่ทว่าโหดเหี้ยมรุนแรงองครักษ์พยัคฆ์ใช้พละกำลังประดุจสายฟ้าฟาดกวาดล้างเหล่านักฆ่าที่หลงเหลืออยู่ในหมู่บ้านจนสิ้น พร้อมทั้งค้นหาชาวบ้านที่ยังโชคดีรอดชีวิตจากการหลบซ่อนตัวตามมุมอับ ห้องใต้ดิน หรือใต้กองซากศพ ท่ามกลางซากปรักหักพังที่กำลังลุกไหม้ตามเนื้อตัวของพวกเขาเต็มไปด้วยคราบเลือดและเขม่าควัน แววตาว่างเปล่าไร้จุดหมายราวกับหุ่นเชิดที่ถูกสูบวิญญาณออกไป จนกระทั่งถูกองครักษ์พยัคฆ์ดึงตัวขึ้นมาและสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากมนุษย์ที่ยังมีชีวิต พวกเขาถึ

เฉียวเนี่ยนจำห่อผ้านั้นได้ในทันที!นางลุกพรวดขึ้นมาทันควัน น้ำเสียงสั่นพร่าอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่ทันสังเกต “นี่คือ...?”ฉู่จืออี้ยังไม่ตอบในทันที เขาเอื้อมมือไปปิดหน้าต่างอย่างรวดเร็วเพื่อตัดขาดจากไอเย็นภายนอกหนิงซวงขยับตัวไว นางรีบเข้าไปชะโงกหน้ามองในอ้อมกอดของฉู่จืออี้ ก่อนจะอุทานออกมา “คุณหนู! เป็นเด็กทารกเจ้าค่ะ!”ทารก...หัวใจของเฉียวเนี่ยนดิ่งวูบ ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาในพริบตานางค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหาฉู่จืออี้ทีละก้าวในแววตาของฉู่จืออี้เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเหนื่อยล้า เขาพยายามยื่นมือส่งห่อผ้าในอ้อมอกให้เฉียวเนี่ยนอย่างระมัดระวังที่สุดเฉียวเนี่ยนยื่นมือที่สั่นเทาออกไปรับ ประหนึ่งกำลังรับอัญมณีล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งในโลก หรืออาจจะเหมือนรับแท่งเหล็กที่ถูกเผาจนแดงฉาน นางประคองห่อผ้าผืนเล็กนั้นไว้ในอ้อมอกอย่างมั่นคงและนุ่มนวลกลิ่นอายทารกที่คุ้นเคย ผสมปนเปไปกับกลิ่นเขม่าควันและคาวเลือดโชยเข้าปะทะจมูกนางค่อยๆ เลิกมุมห่อผ้าออกเล็กน้อยด้วยนิ้วมือที่สั่นระริก ภายใต้แสงเทียน ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ยับย่นและแดงระเรื่อปรากฏสู่สายตานั่นเป็นเด็กที่นางลงมือทำคลอดมากับมือจริง ๆ!ทว่ายามนี้

ราตรีกาลประดุจน้ำหมึกข้นที่สาดลงเหนือท้องนภาเมืองถังจิง อวี่เหวินฮ่าวเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ห้องหนังสือที่อบอวลไปด้วยกลิ่นดินประสิวและเขม่าหมึก ทว่ายังไม่ทันจะได้ถอดผ้าคลุมไหล่สีดำสัญลักษณ์แห่งอำนาจออก ประกายกระบี่ที่ห่อหุ้มด้วยโทสะอันเย็นเฉียบก็พุ่งวาบออกมาจากเงามืด ประหนึ่งลิ้นอสรพิษที่ฉกกัด!“ฉวัด!” คมกระบี่เฉียดใบหูของเขาไปอย่างหวุดหวิด ตัดปอยผมที่ปลิวไสวให้ขาดสะบั้น ก่อนจะปักลึกลงบนโต๊ะหนังสือไม้ม่วงด้านหลัง ด้ามกระบี่ยังคงสั่นสะท้านส่งเสียงหึ่ง ๆ!อวี่เหวินฮ่าวถอยกรายอย่างรวดเร็ว สายตาดุจสายฟ้าฟาด ล็อกเป้าหมายผู้จู่โจมได้ในพริบตา—นางคือพระชายาเอกของเขา มู่เมิ่งเสวี่ยแสงเทียนวูบไหวสะท้อนใบหน้าที่งดงามล่มเมืองทว่ายามนี้กลับปกคลุมด้วยไอเย็น ดอกบัวงามคู่นั้นที่มักจะเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์หรือเสน่หา บัดนี้กลับลุกโชนด้วยไฟโทสะที่แทบจะเผาผลาญเขาให้เป็นจลน์“เสวี่ยเอ๋อร์?” น้ำเสียงของอวี่เหวินฮ่าวแฝงความประหลาดใจเล็กน้อย ทว่าส่วนใหญ่กลับเป็นความตามใจอย่างไร้ทางเลือก ราวกับกำลังมองดูแมวที่กำลังพองขนขู่ “ดึกดื่นค่ำมืดเช่นนี้ เล่นงิ้วฉากไหนกัน? คิดจะปลงพระชนม์สามีตนเองงั้นหรือ?”ปากของเขาเ

อิ๋งชีมิใช่องครักษ์เงาของสำนักราชาโอสถหรอกหรือ? เหตุใดเขาจึงมาอยู่ที่นี่ได้!ชั่วพริบตาที่เงาร่างของมู่เมิ่งเสวี่ยลับหายไปนอกบานประตู อวี่เหวินฮ่าวยังมิทันได้ขบคิดให้กระจ่างแจ้ง จิตสังหารอันหนาวเหน็บเสียดกระดูกประหนึ่งจับต้องได้ ก็แผ่ซ่านมาจากเบื้องหลังโดยไร้สัญญาณเตือน!พลันเปลวเทียนบนโต๊ะก็วูบไหวรุนแรง ยอดไฟถูกกดวูบ แสงสว่างหม่นแสงลงฉับพลัน ประหนึ่งถูกหัตถ์ไร้รูปแห่งความสะพรึงกลัวบีบเค้นลำคอ ทอดเงาทะมึนอันบิดเบี้ยววูบวาบจับผนัง!แผ่นหลังของอวี่เหวินฮ่าวพลันเหยียดเกร็ง ความสะพรึงกลัวอันเย็นเยียบขุมหนึ่งพุ่งปราดจากกระดูกสันหลังขึ้นสู่กระหม่อมตามสัญชาตญาณ ปลุกเร้าจนขนทั่วร่างลุกชันทุกเส้นสาย!เขาไม่ได้ยินแม้แต่เสียงฝีเท้า ไม่ได้ยินเสียงอาภรณ์ฝ่าลม แม้แต่กระแสอากาศรอบกายก็ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใด ๆ!หาใช่ความประมาทเลินเล่อไม่ แต่เป็นเพราะท่าร่างของอีกฝ่ายบรรลุถึงขั้นไร้ลักษณ์ หลอมรวมเข้ากับความเงียบงันประดุจความตายนี้อย่างสมบูรณ์!ความรู้สึกถึงวิกฤตความตายบีบคั้นให้กล้ามเนื้อของเขาตึงเครียด หมายจะเบี่ยงกายกลับไปจู่โจมสวนกลับตามสัญชาตญาณ!ทว่า เขาก็ยังช้าไปก้าวหนึ่งเงาดำที่เข้มข้น

คนทั้งหมดหยุดพักฟื้น ณ โรงเตี๊ยมซอมซ่อแห่งนั้นอยู่สองวันเต็ม จึงค่อยออกเดินทางต่อเนื่องจากฐานะถูกเปิดเผย ตระกูลมู่จึงจัดเตรียมรถม้าโอ่อ่าหรูหรามาให้ถึงสามคันภายในรถม้าบุผนังด้วยเบาะกำมะหยี่หนานุ่ม ช่วยตัดขาดแรงสะเทือนจากถนนใหญ่ไปได้เกือบสิ้น ทว่าความต้องการที่ไม่อาจหยั่งรู้ของทารกน้อย กลับคล้ายดั่งเถาวัลย์ไร้รูปที่เลื้อยรัดรึงเส้นประสาทของทุกคนให้ตึงเครียดยามอิ๋นสามเค่อ ทั่วทั้งฟ้าดินยังคงมืดสลัว ราตรีกาลอันมืดมิดประดุจน้ำหมึกยังไม่ทันเลือนหายรถม้าโคลงเคลงเล็กน้อยบนถนนใหญ่อันขรุขระ เพลาไม้ส่งเสียงลั่นเอียดอ๊าดอย่างน่าอึดอัดทันใดนั้น เสียงร้องไห้จ้าอย่างแสนงอนและอัดอั้นก็ดังขึ้นประดุจเข็มแหลมที่ทิ่มแทงความเงียบงันดุจน้ำนิ่งภายในรถม้า... เสี่ยวสวีต๋าหิวแล้วเฉียวเนี่ยนสะดุ้งตื่นขึ้นในทันที หลายวันมานี้การดูแลเสี่ยวสวีต๋ากลายเป็นสัญชาตญาณของนางไปเสียแล้ว นางโอบอุ้มร่างเล็กที่ดิ้นไปมาอย่างกระสับกระส่ายขึ้นมาอย่างชำนาญหนิงซวงเองก็ลืมตาขึ้นทันควัน รีบเปิดกล่องเก็บความร้อนที่ห่อหุ้มด้วยนวมหนาออก แล้วหยิบนมแพะอุ่น ๆ ออกมา ใช้ช้อนเงินคันเล็กป้อนเข้าที่ริมฝีปากที่ขยับยิบ ๆ ของทารก